Op diverse blogs kom ik dezer dagen de gebruikelijke ‘eindejaarsposts’ tegen: daarin vaak een terugblik naar het afgelopen jaar en een vooruitblik op wat komen gaat. Als je heel veel schrijft, heb je ook heel veel mee te delen in zo’n post. Ik schrijf ietsje minder, maar dat betekent niet dat ik niets meemaak. Ook van mij dus een eindejaarspost!

Veranderingen werk

Zo stond 2008 voor mij in het teken van veranderingen; ik veranderde van werkgever, werkplek en functie en ook digitaal veranderde het één en ander. De verandering van werk was voor mij een belangrijke met grote impact. Van ‘digitale bijklusser’ werd ik nu bij de politie aangesteld als adviseur op het gebied van digitale media. Adviezen geven doe ik van harte, maar dan liefst wel aan mensen die snappen waar ik het over heb! Vandaar dat we in januari met ongeveer 70 collega’s met de 23 Dingen-cursus, maar dan een politieversie, zullen starten. Ik heb er zin an! Want wat daarna komt, is nog het spannendst!

Veranderingen digitaal

Ook mijn digitale aanwezigheid veranderde; na de cursus 23 Dingen in de bieb te hebben gedaan, heb ik eindelijk de knoop doorgehakt en ben een ‘echt’ blog begonnen. Dat werd deze, Webgrrl, aangezien ik geen Biebgrrl meer genoemd kan worden nu ik bibliotheekland achter mij heb gelaten. Met gemiddeld één blogpost per week gaat het toch best goed, vind ik zelf. Ik vind het uitdagend om te doen en heb nog volop inspiratie om te blijven schrijven. Reacties op artikelen zijn hierbij een vorm van waardering die ik (en de gemiddelde blogger met mij) natuurlijk zeer op prijs stel!

Mijn digitale aanwezigheid groeide ook door vaker te reageren op andere blogs en fora en het meest recente experiment dat nu nog loopt, is Twitter. Ik schreef hier al eerder over en na enkele weken Twitteren weet ik nog steeds niet zo goed wat ik er van vind. Dus tot die tijd blijft het een experiment! Verder ben ik sinds kort ook te vinden op Contentgirls, waarop zo nu en dan een blogpost van mij zal verschijnen.

Statistiekjes

Altijd leuk, statistiekjes van mijn blog. Zo aan het einde van het jaar is het een goed moment om daar eens op in te zoomen. Sinds juli 2008 houd ik dit blog bij, alhoewel ik ook een aantal oudere berichten van Biebgrrl heb overgenomen. We hebben het dus over een periode van zes maanden. Totaal heb ik 42 berichten geschreven (incl. de oudere) en 218 reacties gekregen. In het afgelopen half jaar kwamen ruim 1.200 (unieke) bezoekers langs die gemiddeld iets meer dan twee pagina’s bekeken en gemiddeld 2,5 minuut bleven. Dit betekent dat ongeveer 45 unieke bezoekers per week op mijn blog langskomen. De bezoekerspiek was op 4 november, toen had ik 47 bezoekers; kort daarvoor had ik het eerste deel van serie over politie 2.0 gepubliceerd. Na de homepage wordt de ‘Over’-pagina het meest bekeken: opmerkelijk! Daarna zijn de meest bekeken artikelen ‘Anoniem moet kunnen’, ‘Vrouwen en internet’,  ‘Werkconferentie Overheid 2.0′ en ‘Politie 2.0 deel 1′. De meeste bezoekers komen binnen via een zoekopdracht in Google; kennelijk scoor ik daarin goed op bepaalde zoektermen!

2009

2009 is voor mij momenteel nog een erg mistige bedoening: ik kan nog niet goed zien wat er komen gaat. Ik hoop natuurlijk op een geweldig innoverend en enerverend jaar en met een beetje geluk en goede wil zal dat ook zeker lukken. Vandaar dus dat ik vaarwel zeg tegen 2008, een jaar dat me veel goeds heeft gebracht en met spanning uitkijk naar 2009, dat hierbij zijn intrede mag doen!

Tot slot nog een boodschap aan jou, de lezer van dit hele verhaal: bedankt voor je aanwezigheid, ik wens je het allerbeste in 2009, enne, blijf vooral lezen (en reageren)!

Foto’s geleend van Kevin Steele en vernhart.

Posted: december 31st, 2008 under Algemeen, Identiteit.
Comments: 14

Klinkt als crowdsurfing zou je zeggen: (rock)artiesten (of anderen) die het publiek induiken in de hoop dat de enthousiastelingen hen wel opvangen en verder het publiek in dragen. Met een publiek heeft het wel wat te maken maar verder gaat de overeenkomst niet. Crowdsourcing betekent eigenlijk iets als ‘gebruik maken van de massa’ of ‘het publiek als bron gebruiken’. Om zo een wisdom of crowds of wijsheid van de massa te creëren. Heeft dit nog iets met internet te maken of is het gewoon iets vaags en abstracts? Het heeft wel degelijk met internet te maken en het is een belangrijke ontwikkeling waarover ik in dit artikel meer zal vertellen.

Recente ontwikkeling?

De term crowdsourcing is ook in Wikipedia te vinden en het wordt daar een naamgeving voor een recente ontwikkeling genoemd waarbij organisaties of personen veelal via internet voor diverse doeleinden gebruik maken van een grote groep individuen. Oude wijn in nieuwe zakken? Maken bedrijven niet al tijden gebruik van klantenpanels, focusgroepen, etc.? Het verschil is wel dat een organisatie nu op een ongekend snelle en laagdrempelige manier heel veel mensen kan bereiken. Dat was voor het internettijdperk toch wel anders, behalve als je de minister-president of de paus bent. Jeff Howe, degene die het begrip crowdsourcing bedacht zou hebben, schreef er een boek over. En vertelde erover in een trailer:

Crowdsourcing door discussie

Wat merken wij internetgebruikers er nu van? Niet veel, want crowdsourcing gebeurt vaak ongemerkt. Door op een blog met een aantal mensen discussie te voeren, kan al een nieuw inzicht ontstaan waarmee een bepaald product verbeterd kan worden. Stel je voor dat iemand een slechte ervaring heeft met tv-, internet- en telefoonaanbieder Ziggo en hierover op zijn blog schrijft (hiervan zijn genoeg voorbeelden!). Anderen lezen dit en reageren met hun eigen ervaringen en zodoende ontstaat daar een bron van informatie voor Ziggo. Zij zouden op basis van de discussie op het betreffende blog hun product- en dienstverlening kunnen verbeteren; dure klantenpanels zijn overbodig geworden! Zou je denken tenminste. Zo’n werkwijze voor bedrijven heeft Richard van Hooijdonk op Marketingfacts in elk geval wel voor ogen.

Crowdsourcing door samenwerking

Een andere vorm van crowdsourcing die op internet te vinden is, is het samen met andere gebruikers bouwen aan een bestaand product, zoals Wikipedia, Wordpress of Drupal. Ook sociale netwerken zoals politie 2.0/bibliotheek 2.0/ambtenaar 2.0 kun je zien als voorbeelden hiervan. Voor hun lol en de eer bouwen gewone mensen allerlei technische voorzieningen (bijvoorbeeld plugins, een soort extra applicaties) voor webloggebruikers van Wordpress en Drupal. Ook op Wikipedia bouwen mensen voor hun lol en ongetwijfeld de eeuwige roem mee aan een steeds betere encyclopedie. Door die roem (moment of fame) krijg je dus ook de verhalen over verbeterde pagina’s die weer teruggezet werden naar de foute versie omdat de oorspronkelijke maker van zijn gelijk overtuigd is. De wijsheid van de massa hoeft niet per definitie heel wijs te zijn! Daarbij kun je je natuurlijk nog afvragen wát wijsheid is. Heeft iemand die in pacht? Of de waarheid misschien?

Bedrijven hebben dus veel aan crowdsourcing en voor hen bestaat alleen de waarheid van hun klanten. Ze kunnen die via internet heel gemakkelijk achterhalen. Inmiddels is op internet al heel wat geschreven over dit fenomeen en dus is het niet moeilijk om met een aantal sprekende praktijkvoorbeelden te komen.

Voorbeelden

Allereerst is er discussie over het fenomeen zelf; is het nu wel een noemenswaardig begrip, dat crowdsourcing? Onder andere op Marketingfacts is hierover discussie terug te vinden, in een artikel van Coen Göebel die het antwoord op de vraag ‘maken of kraken?’ in het midden laat. Een mooi voorbeeld van crowdsourcing gaf Tom Wesseling op Marketingfacts. Hij maakte gebruik van een ontwerpcommunity die voor een kleine prijs voor zijn eigen bedrijfje zeer waardevol werk leverden.
Erwin Blom en de zijnen zien wel degelijk toekomst in het fenomeen en hebben het bedrijf The CROWDS opgericht dat is gespecialiseerd in sociale media en bedrijven hiermee wil helpen. Op het sociale netwerk Ambtenaar 2.0 publiceerde Blom een filmpje van het project Wij bouwen een wijk in de gemeente Smallingerland, wat een typisch voorbeeld van crowdsourcing/burgerparticipatie is.

Klassieke muziek 2.0

Het mooiste Nederlandse voorbeeld wat ik recent tegenkwam, alhoewel het een wereldwijde actie is, is dat van het samenstellen van een orkest door middel van crowdsourcing. Velen schreven hier al over, zoals Marketingfacts, Wired, ZBDigitaal en Astrid Scribbles. Ongekend in de wereld van de klassieke muziek: auditie doen voor een symfonieorkest via YouTube. De auditieperiode voor deze YouTube Symphony Orchestra loopt nog, dus heb je ambitie, sla dan nu je slag; je hebt nog maar 49 concurrenten! In maart worden de winnaars bekend gemaakt en in april spelen ze in de Carnegie Hall in New York. Deze stunt wordt georganiseerd in samenwerking met onder meer het Koninklijk Concertgebouworkest en het Rotterdams Philharmonisch Orkest.

En dan de toekomst. Heeft crowdsourcing de toekomst? Gaat dit fenomeen dankzij internet een vlucht nemen, als dat al niet het geval is? Rob Blaauboer schrijft op Frankwatching dat hij denkt van wel. We zullen het zien.

In dit artikel passeerde een aantal voorbeelden van crowdsourcing; weet jij ook een goed digitaal voorbeeld van dit fenomeen? En denk je dat de wisdom of crowds waardevol is?

Foto’s geleend van .m for matthijs en ®oberto

Posted: december 22nd, 2008 under Web 2.0.
Comments: 6

Tsja, ik vind dat er gewoon weinig valt af te dingen aan de reclamefilmpjes van Bol.com: ik moet er hartelijk om lachen, omdat ze met humor haarfijn uitleggen waarom je lekker (warm! droog!) thuis achter je pc bij hen je boeken moet kopen en niet in de winkel.

Ten tijde van Sinterklaas was er de compilatie van Sinterklaasliedjes met bijbehorende geërgerde man die nog snel een cadeautje moet halen. Hilarisch en ik kan me de situaties zo levendig voorstellen!

Nu de kerstdagen voor de deur staan, heeft Bol een filmpje van Tiny en Lau, het écht Rotterdamse stel dat vorig jaar beroemd werd door het filmpje van hen terwijl ze de kerstversiering ophingen. Hoe tragikomisch ook, ze zijn immens populair. Mét Hyves-pagina natuurlijk. Net zo’n geval als Esmee Denters dus, beroemd geworden dankzij internet, maar dan anders. Bol.com maakt handig gebruik van het succes van Tiny en Lau -- waren we het stel niet alweer een beetje vergeten? -- door ze opnieuw in de spotlights te zetten en ze te gebruiken voor een reclamefilmpje. Dit jaar is Lau wél poeslief voor Tiny en lukt het ze de kerstversiering zonder ruzie op te hangen. Onder het mom van ‘eindelijk een ontspannen kerst’ moet je vooral bij Bol.com kopen, is de boodschap.

Maar… of het jaarlijkse ritueel van de kerstversiering nu écht zo gemoedelijk ging, daar zet ik mijn vraagtekens bij als ik dit achter-de-schermen-filmpje zie. Tiny en Lau, the true story.

Posted: december 16th, 2008 under Algemeen.
Comments: none

SIDN staat voor Stichting Internet Domeinregistratie Nederland en deze club gaat over het Nederlandse internetdomein, zoals die van mij (webgrrl.NL) . Onlangs schreef ik op dit blog dat ik vind dat anoniem zijn op internet moet kunnen. Wouter reageerde met de mededeling dat met het grootste gemak via internet te achterhalen is waar ik woon. Dat vind ik niet zo mooi! Stel dat ik op dit blog zeg dat ik op vakantie ben; dan maak ik het inbrekers wel heel gemakkelijk! Om maar een nadeel te noemen. Bovendien vind ik dat het voor een internetgebruiker mogelijk moet zijn (deels) anoniem te zijn.

Nu blijken de deelnemers van de SIDN onlangs in debat te zijn geweest over mogelijke versoepeling van de huidige regels van domeinregistratie. Deelnemers zijn in dit geval hostingbedrijven, internet serviceproviders en opsporingsdiensten.

De voorstellen: geen identificatieplicht meer voor klanten, geen beperkingen voor klanten in het buitenland, reserveren van domeinnamen mogelijk maken, en, last but not least, een beperking in de opvraagbaarheid van klantgegevens via de Whois-database! Alleen naam en e-mailadres zouden dan nog zichtbaar zijn en alleen bij een opsporingindicatie verstrekt SIDN meer gegevens.

Saillant detail: de huidige werkwijze omtrent de openbaarheid van klantgegevens is in strijd met de Europese privacywetgeving, aldus Eerste Kamerlid en juriste mevrouw Anne-Wil Duthler, die het debat leidde. Er moet dus snel iets veranderen!

Fantastische voorstellen, die uiteraard eerst nog nader moeten worden uitgewerkt… ik wacht met spanning af!

Ik ben overigens niet de enige die zich met dit onderwerp bezighoudt:

• XS4ALL beschrijft de huidige situatie en wat je opties zijn als consument
• Hier en daar worden op fora (soms al jaren geleden!) vragen gesteld
• Het SIDN legt op de eigen website uit in welke specifieke gevallen je je gegevens kan laten afschermen (het gaat dan om voor hen ‘legitieme redenen’!)

Foto geleend van una cierta mirada.

Posted: december 10th, 2008 under Algemeen.
Comments: 4

Veel mannen in grijze pakken. Dat is het beeld dat ik heb overgehouden aan de Werkconferentie Overheid 2.0 afgelopen 4 december in Mediaplaza in Utrecht. Maar de opzet was alleraardigst! Na een introductiesessie werd van de aanwezigen gevraagd om in groepjes te werken aan de beantwoording van een aantal vragen over het begrip ‘overheid 2.0′. Dit aan de hand van een aantal workshoprondes. Zo was er een brainstormsessie, een casepresentatie, een presentatie van een trendwatcher en van een deskundige. Alle antwoorden werden verzameld op een wiki, waarvan Arno Thijssen van het ministerie van Binnenlandse Zaken zei dat er iets mee gedáán zou worden. Dat hopen we dan maar. Vooralsog heb ik na 4 december nog geen activiteit op deze wiki waargenomen!

Voor elke workshop had de organisatie meerdere sprekers, dus degenen die ik heb gezien zijn niet degenen die anderen hebben gezien en gehoord. Ik vind het de moeite waard van enkele sprekers samen te vatten wat hun boodschap was en wat ik daarvan vind.

0-2

Sander Dullaart van Favela Fabric (eerder op dezelfde plek al in gesprek met de befaamde/beruchte Andrew Keen) opende de dag met een gehaast verhaal (hij had maar weinig tijd, normaal had hij gelegenheid een hele dag te vullen) met vooral veel over Barack Obama en hoe deze web 2.0 heeft ingezet in zijn campagne. Ook veel over zijn inspanningen voor de gemeente Den Haag, die op nieuwerwetse wijze probeert in contact te komen met haar inwoners. Interessante quotes:

Er zit meer kennis buiten de organisatie dan binnen (maak daar gebruik van)!

Wie is de expert, wie is de amateur?

Het gaat om betrokkenheid; het publiek voelt aan of iets ‘echt’ is!

Je staat 0-2 achter op de klant!

Winnaars

Staatssecretaris Bijleveld van het ministerie van Binnenlandse Zaken las van haar papiertje op wat ze te zeggen had over web 2.0 en de overheid (we moeten vooral “efficiënt, effectief en bij de tijd” zijn) voordat ze overging tot de uitreiking van prijzen voor goede web 2.0-initiatieven. Buurtlink en RotterdamIdee wonnen zogenaamde eParticipatie Awards. De motivatie voor Buurtlink is “dat het initiatief een kant-en-klaar pakket biedt voor het inrichten van een digitale woonomgeving”. RotterdamIdee won “omdat het burgers de mogelijkheid biedt mee te beslissen over verbeteringen in hun gemeente”.

Tweet!

Gedurende de dag heb ik het Twitteren in actie gezien, bij mijn teamcaptain Anja Feijen, die er driftig op los Twitterde tijdens elke workshop. Met haar deden nog enkele Twitteraars dit waardoor een ‘gesprek’ over de conferentie ontstond, terwijl de dag zelf nog bezig was. Intrigerend!

Workshops

Tijdens de caseworkshop presenteerden twee sprekers een case waarin de overheid web 2.0 had ingezet om burgers te betrekken. Dit was Quirien Engelhard van Inspraakpunt.nl en iemand van Politiek Online. Interessante cases, maar er valt nog een hoop te leren! De tijd was hier te kort voor.

Geen daglicht gezien de hele dag, maar wel witte ruimten met gekleurde lichten. Zo ook in de Polar-ruimte waar een aantal (advies)organisaties zich presenteerden in de vorm van een informatiemarkt. Ik kwam uiteindelijk met enkele interessante folders thuis en tal van ‘just do it’-gedachten!

Ayman van Bregt (ook blogger op Marketingfacts) vertelde ons in de deskundigenworkshop over wat het nu allemaal is, dat web 2.0. Helaas vertelde hij voor mij niet veel nieuws. Het enige dat ik in mijn oren geknoopt heb is: “zoek je doelgroep eerst op waar ze al zijn en ga dan pas kijken of je zoiets ook kan/moet doen”; in deel 3 van mijn artikel over politie 2.0 plaatste ik al mijn vraagtekens bij een helemaal nieuw te bouwen jongerencommunity op een politiesite. Zijn presentatie is overigens terug te vinden op Slideshare.

De trendwatcher van de dag was voor mijn team Davied van Berlo, oprichter van de Ning Ambtenaar 2.0: “onderzoekt de gevolgen van web 2.0 voor het werk en de manier van werken van de overheid”. Davied heeft dit in opdracht van zijn werkgever, het ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit opgezet. Dat is nog eens andere koek dan vrijwillig en in vrije tijd zoals de Bibliotheek 2.0-Ning van Edwin M.! Heb me er trouwens ook maar aangemeld; ben lidnummer 555.

Een korte pauze benutten we om de wiki te vullen met het antwoord op onze vraag: “Wat definieert een ambtenaar 2.0? Welke e-vaardigheden en competenties heeft hij of zij?” Kijk maar op de wiki om te zien wat we ervan gemaakt hebben!

Terug in de zaal was het tijd voor de paneldiscussie! Nog meer heren in pakken…

Digibeten gewenst!

De borrel heb ik niet meer meegemaakt want ik had nog een surprise af te maken die avond. Al met al een inspirerende dag met hopelijk een nieuwe editie volgend jaar! Over belangstelling voor deze conferentie had de organisatie dit jaar in elk geval niet te klagen. Hoe zorg je nu eigenlijk dat ook de digibeten uit overheidsland op een conferentie als deze afkomen? Ik ben er niet veel tegengekomen!

N.B. Verslagen tevens te lezen bij: ProvenPartners, Ambtenaar 2.0 en op Frankwatching. En nu ook bij mijn teamgenootje van die dag Kim Spinder.

Foto’s geleend van Anja Feijen en illustir.

Posted: december 6th, 2008 under Web 2.0.
Comments: 11

In de laatste editie (nr. 849, 1-12-08) van Taalpost, de digitale nieuwsbrief van Onze Taal, las ik een interessante kwestie: hoe schrijf je eigenlijk de werkwoordsvormen van het spelen op de Wii, de immens populaire spelcomputer van Nintendo, goed voor de lijn. Onze Taal:

De juiste vervoeging van wiiën is:

ik wii – ik wiide
jij/hij/zij wiit – jij/hij/zij wiide
wij/jullie/zij wiit – jij/hij/zij wiide
jij hebt gewiid
de wiiënde kinderen

Ik moet nog wel even wennen aan die dubbele i! Ik had het met een streepje er tussen willen doen. Maar, zo blijkt op de site van Onze Taal, dat mag niet omdat het geen samenstelling is. Bij sms-en kan het dus wel. En geen hoofdletter omdat het geen eigennaam meer is als je het als werkwoord gebruikt. Zo is sonjabakkeren ook een werkwoord zonder hoofdletters! En die heb je dan weer niet nodig als je op de Wii Fit speelt. euh, als je wiit op de Fit?!

Plaatje geleend van Chesi – Foto’s CC.

Posted: december 1st, 2008 under Games.
Comments: 2

Ik vind het altijd wel iets gezelligs hebben; Sinterklaas! Na enige jaren surprisevrij te zijn geweest, is het dit jaar weer zover: een ouderwetsch gezellig avondje, natuurlijk óp 5 december, met vriendinnen, snoepgoed en surprises! En gedichten natuurlijk. Surprises en gedichten vind ik altijd erg leuk om te maken, maar ze vallen altijd minder mooi uit dan ik ze in gedachten had! Ben benieuwd wat mijn slachtoffer van dit jaar ervan zal vinden!

Op internet is traditiegetrouw wel weer het één en ander over Sinterklaas-gerelateerde onderwerpen te vinden. Zo schrijft Annemiek Moerman van Dutch Cowgirls over allerlei vooral offline Sintactiviteiten in supermarkten.

Ludo Raedts schrijft op Marketingfacts dat winkels moeite hebben met Sinterklaas online, waarmee hij doelt op zijn online actie tegen snoepgoed dat al in september in de supermarkten ligt. Hier reageerden supermarkten namelijk nauwelijks op. Het gaat hier om de site Sintisboos die hij heeft opgericht, om te protesteren tegen dat vele snoepgoed.

Toine van der Heijden tenslotte schreef op Molblog over een fenomeen dat hij Sinterspam noemt. Hij ontving een mailtje waarin stond dat hij 100.000 pepernoten kon krijgen als hij meedeed aan een enquête en er werden hem allerlei zaken aangeboden. Interessant is dat de beschuldigde zelf reageert en de schuld bij een partner neerlegt. Kortom, hier werd op het Sint-sentiment van mensen ingespeeld! Laf hoor.

Op de site van het Meertens Instituut lees ik dat ik niet de enige ben die Sinterklaas een warm hart toedraagt. Uit onderzoek van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur blijkt dat Nederlanders het sinterklaasfeest de belangrijkste Nederlandse traditie vinden. Het optuigen van de kerstboom staat overigens op nummer 2.

Tot slot van dit Sinterklaasbericht nog een stukje uit het tv-programma Koefnoen, waarin Sinterklaas het helemaal gehad heeft met het Sinterklaasfeest. Het lijkt erop dat hij last heeft van een lichte depressie…

Laat dat heerlijk avondje maar komen!

Plaatjes geleend van Dogfael en drhenkenstein.

Posted: november 24th, 2008 under Algemeen.
Comments: 2

Het derde en laatste deel van de drieluik over de politie in relatie tot internet. Ik zal hierin proberen een kijkje in de toekomst te beschrijven, in elk geval hoe ik het voor me zie.

Opvolging

Zoals ik in deel 2 al schreef, vele initiatieven zien momenteel het licht als het gaat om de politie en internet. Een aantal korpsen experimenteert er lustig op los! Aan de ene kant denk ik dat dat goed is, ik ben immers aanhanger van de uitspraak just do it. Aan de andere kant zijn deze experimenten wel erg vrijblijvend en wordt nog niet goed genoeg nagedacht over de opvolging; want het kan behoorlijk wat impact hebben op je organisatie, als opeens honderden mensen gaan meedenken over een moordzaak. Of als opeens heel Nederland bij de politie op de stoep staat met de mededeling dat hun gestolen goederen op Marktplaats staan.

Experimenten

Waarmee wordt geëxperimenteerd? Wat met name veel in het nieuws is, zijn de berichten over politiesites met daarop ‘koppen van gribussen’, zoals ze genoemd worden. Criminelen dus waarvan een opname beschikbaar is en waarvan de politie wil weten wie ze kent. Dat gebeurt nu op overvallersgezocht.nl, binnenkort op veroordeeldengezocht.nl en bijvoorbeeld op de speciale YouTubekanalen Gesnapt! en Haaglandenpolitietv. Overigens zijn daarop óók informerende (preventieve) filmpjes te vinden. Bij de één kun je wel reageren, bij de ander niet. Of dit zo zal blijven is nog de vraag. Ook SecondLife is niet ongemerkt langs de politie voorbij gegaan en een virtuele wereld waarin plaatsen delict bezocht kunnen worden en wie weet wat nog meer, is in de maak. Tenslotte wordt steeds vaker ingespeeld op de behoefte van de burger om te weten of hij in een veilige wijk woont, oftewel: waar is er ingebroken afgelopen weekend? Den Haag doet het, Utrecht is ermee bezig.

Doelgroepenbeleid?

Op een aantal bibliotheeksites (bijvoorbeeld Amstelveen) is gekozen voor een aparte jongerenpagina. Ook de politie worstelt hiermee. Hebben jongeren behoefte aan een aparte pagina met speciaal op hen geschreven informatie? En zo ja, hoe doen we dat dan? Ontwikkelen we zelf iets, zoals TheRulez.nl, of sluiten we aan bij een bestaande jongerencommunity, zoals op Alphen.nu?! Of misschien moet je niet kiezen, maar het allebei doen en het elkaar laten versterken. Maar als je ervoor kiest om jongeren apart te benaderen, moet je dit dan ook doen voor andere doelgroepen: ouderen, kinderen, allochtonen, opvoeders, amateurrechercheurs, noem maar op.
Wie het weet, mag het zeggen!

Klant is koningin

In de bibliotheekwereld is onlangs uitgesproken dat gefocust moet worden op de belangrijkste en trouwste klant van de bibliotheek: de vrouw. Zoals het in een bibliotheek mogelijk is tot op detailniveau te segmenteren (bibliotheken wéten wat hun klanten lezen), zo is dat bij de politie heel wat minder duidelijk. Dat komt ook doordat er sprake is van totaal verschillende processen. Aan de ene kant verleent de politie diensten, bijvoorbeeld door het bieden van noodhulp bij een incident, handhaving bij een voetbalwedstrijd en slachtofferpreventie na een woninginbraak. Aan de andere kant heeft de politie een aantal werkgevers (burgemeester, ministerie van Binnenlandse Zaken en ministerie van Justitie) die allen hun eisen stellen, zoals het aanleveren van een bepaald aantal verdachten, het oplossen van zaken etc. Een heel heldere segmentatie van klantgroepen bij de politie is dus haast niet te maken. Misschien wel als je de processen uit elkaar trekt en ze als losstaande werkopdrachten beschouwd.

Innovators

Net als in bibliotheekland is ook in politieland een aantal innovators aanwezig. Dit zijn de pioniers als het gaat om web 2.0-experimenten en zij proberen de kansen te grijpen die voor het oprapen liggen. Eén van die innovators is Frank Smilda. Hij rondt momenteel zijn scriptie af. Hij deed onderzoek naar politie 2.0 en heeft hiervoor een blog opgezet.

Politie 2.0!

Het leek mij nu zo mooi om deze voorlopers digitaal bij elkaar te krijgen in een social community (zoals bibliotheken dat zo goed doen met bibliotheek.ning.com)! Wat schetste mijn verbazing toen ik laatst op “politie 2.0” aan het zoeken was? Er bestaat een politie 2.0-community en wel op Ning! Geweldig, ik hoop dat het de politie veel goeds gaat brengen.

Toekomst

Tot slot nog een kijkje in de toekomst. In een wereld die zo snel aan verandering onderhevig is, is het lastig te zeggen wat in het verschiet ligt. Ik denk wel dat de experimenteerfase zeker nog niet voorbij is. Er valt nog een hoop te leren! Ook inhoudelijke kennis van de nieuwe digitale wereld zal door veel mensen nog opgedaan moeten worden om in hun werk beter gebruik te maken van de mogelijkheden. Over hoe je dit kunt doen heb ik persoonlijk wel ideeën.

Verder wordt momenteel gewerkt aan het wijzigen van de manier waarop opsporingsberichten in de media mogen verschijnen (het Openbaar Ministerie legt dit op aan de politie). Ik denk dat dit voor de politie veel perspectief zal bieden, zeker bij de verspreiding van dergelijke berichten via internet. Dit is immers een laagdrempelige en snelle manier. Mensen weten nú nog wat en wie ze vandaag gezien hebben, maar morgen misschien niet meer. Het spanningsveld met de privacy van mensen wordt hiermee ook steeds merkbaarder.

Mijn functie is binnen politieland redelijk uniek, maar ik hoop toch dat méér adviseurs op het gebied van nieuwe/digitale media ten tonele zullen verschijnen en dat het gewoon wordt om internet als één van de communicatiemiddelen te zien. Daar ga ik in elk geval de komende tijd mijn best voor doen!

C’est tout!

Tot zover het tipje van de sluier van mijn nieuwe werkgever, de politie. Je ziet het, ik ben in een interessante wereld terechtgekomen en ik zal vast nog wel eens schrijven over dit onderwerp, maar voor nu is het even mooi geweest.

Ik wil graag eindigen met twee vragen en ben zeer benieuwd naar de reacties hierop:

Hoe kan de politie door aanwezigheid op internet jou helpen en wat mis je op dit vlak nog van de politie?

Deel 1
Deel 2

Plaatjes geleend van Redvers en hellobo.

Posted: november 11th, 2008 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: 8

Alweer deel 2 van een drieluik over de politie in relatie tot de digitale wereld. Is de politie “2.0” te noemen? In dit deel ga ik in op de huidige situatie van de politie op internet.

Politie en internet

Een groep medewerkers van de politie, verspreid door het hele land, ziet in dat de digitale wereld is veranderd en dat er zich voor de politie mogelijkheden voordoen die het werk ten goede kunnen komen. Deze relatief kleine groep bestaat voornamelijk uit ‘hobbyisten’ die zich privé voor het onderwerp interesseren; op de werkplek is vooralsnog namelijk weinig diepgang op internet mogelijk (lees: beperkte internettoegang). Deze groep voert allerlei experimenten (tegenwoordig ook wel ‘proeftuinen’ genoemd) op internet uit en probeert ervan te leren. Het blijkt vooralsnog lastig om al deze initiatieven op één hoop te vegen en de krachten te bundelen! Landelijk maar zelfs regionaal is dat… een uitdaging!

Hoe kun je burgers beter betrekken dan door ze op te zoeken en met hen een dialoog aan te gaan? Internet biedt hiertoe uitstekende mogelijkheden, maar het betekent wel een omslag in denken. Dialoog betekent namelijk tweezijdige communicatie, waarbij je erop berekend moet zijn dat je iets terug moet zeggen als iemand iets tegen je zegt. Dat kan moeilijk zijn als je dat nooit eerder gedaan hebt.

Gesloten of open?

Tekenend voor het van oudsher gesloten karakter van de politie is bijvoorbeeld het plaatsen van een ‘cold case’ op de website politieonderzoeken.nl. Het was nodig een hele dag met een aantal mensen om de tafel te zitten om goed te overdenken wat wel en wat niet aan informatie over de zaak kon worden weggegeven op de site. Aan de ene kant begrijpelijk omdat je geen informatie wil prijsgeven die een mogelijke oplossing van de zaak in gevaar brengt. Aan de andere kant illustreert het de grote voorzichtigheid waarmee de politie te werk gaat. Transparantie en openheid is vooralsnog een beetje eng. Aan de andere kant is de politie heel open over organisatorische ontwikkelingen; over de centralisatie die gaande is, over collega’s die ontslagen worden vanwege wat voor gedrag dan ook. Kortom, op sommige vlakken wordt juist heel open gecommuniceerd! Dit volgt ook uit het feit dat de politie in het algemeen heel nauwgezet wordt gevolgd door de media.

Fragmentatie

Nederland heeft 25 politiekorpsen, met als 26e de Korps Landelijke Politiediensten, KLPD. Al enige tijd wordt getracht de boel gezamenlijk te laten werken onder de noemer ‘Politie Nederland’. Dit overigens uit initiatief van de korpsbeheerders (lees: burgemeesters) zélf! Zoals dat wel vaker gaat met centralisatie, laten de landelijke systemen op zich wachten, waardoor korpsen zelf initiatieven nemen, ook op internet. Het ene korps start politieonderzoeken.nl, het andere overvallersgezocht.nl en weer een ander onzewijkveilig.nu. Ook YouTube wordt nu door een aantal korpsen bewoond. Experimenteren is natuurlijk prima, maar er moet een keer een moment komen dat iets breder wordt getrokken dan die bepaalde regio. Het publiek ziet de politie namelijk als ‘de politie’, als één organisatie en niet als 25 of 26 verschillende. Het is m.i. moeilijk te begrijpen dat overvallersgezocht alleen betrekking heeft op Amsterdamse overvallers.

Ook is het m.i. zo dat dit onderscheid tussen soorten criminaliteit (overvallen, vernielingen, moorden) voor het publiek niet zo interessant is. Je hebt goed en kwaad en het laatste moet uitgeroeid worden, los van wát de criminelen hebben gedaan. Waarom zou je een site maken met alleen hoofden van overvallers en niet ook die van vernielers en moordenaars? Het gaat er toch om dat wij burgers de boef herkennen en dit aan de politie melden?

Politiefans en burgerinitiatieven

Je hoort vaak negatieve geluiden over de politie (bijv. over het bonnenschrijven). Daarnaast is het ook een feit dat de politie veel fans heeft! Er zijn talloze sites te noemen waarop onderdelen van het politiewerk worden belicht door burgers.
Ook is er de ‘amateurrechercheur’ die graag meehelpt bij het oplossen van bijv. moordzaken. Dit overigens niet persé omdat ze fan zijn; het kan ook zijn dat ze niet tevreden zijn over de aanpak van de politie.

Zo heeft Maurice de Hond een gemeenschap om zich heen gecreëerd die als experts aan het werk gaan om, in dit geval de Deventer moorzaak, verder uit te pluizen en met alternatieve antwoorden te komen. Deze mensen heten dan vrij denigrerend amateurrechercheur, omdat ze toevallig niet bij de politie werken. Het zegt echter niets over de mate van professionaliteit die ze hanteren.

Andere burgerinitiatieven lijken te zijn ontstaan omdat de politie ze zelf níet geïnitieerd heeft. Zo is er de site misdaadmeter van het AD, waarop in kaart wordt gebracht waar welk misdrijf heeft plaatsgevonden. Op basis van persberichten van de politie. Blijkbaar heeft de burger dergelijke behoeften! Maar wat moet je daar als politieorganisatie mee; zelf zoiets ontwikkelen maar dan beter, of aansluiten bij bestaande initiatieven?

Tot zover over de huidige initiatieven van de politie op internet. In het laatste deel zal ik ingaan op de toekomst van de politie op internet.

Deel 1

Plaatjes van mezelf en van abbydonkrafts.

Posted: november 6th, 2008 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: none

Zoals een aantal van mijn lezers weet, ben ik sinds enkele maanden niet meer werkzaam als beleidsmedewerker in een bibliotheek, maar als adviseur digitale media. Bij de politie!

Net als bibliotheken is ook ‘de politie’ zich steeds meer bewust van de mogelijkheden die ‘de nieuwe digitale wereld’ biedt, vooral op het gebied van communicatie. In drie delen zal ik een tipje van de sluier van mijn nieuwe werkgever lichten. Daarbij ga ik in op vragen als ‘wat zijn in het algemeen ontwikkelingen binnen de politiewereld’, ‘bestaat politie 2.0 en hoe ziet dit er dan uit?’ en ‘hoe ziet de toekomst van de politie in relatie tot internet eruit?’. In dit deel schrijf ik allereerst over enkele algemene tendensen in politieland.

Twee speerpunten

Twee belangrijke naar buiten toe gerichte speerpunten van de politie zijn het creëren van meer betrokkenheid van en samenwerking met burgers en ketenpartners om daardoor uiteindelijk de veiligheid in de samenleving te kunnen verbeteren.

Burgers (wat een rotwoord eigenlijk) zien met z’n allen veel meer dan de 50.000 politieagenten die Nederland rijk is. En dus heeft de politie burgers nodig in de strijd tegen misdaad; ook om meer aanhoudingen ‘op heterdaad’ te kunnen doen. Je hoeft zo niet achteraf op zoek naar de dader en dit is dus veel efficiënter. Vandaar ook dat de term ‘heterdaadkracht’ bij de politie in opkomst is.

De politie heeft bij nadere beschouwing veel met ketenpartners te maken en het is dan ook wenselijk dat die samenwerking goed verloopt. Denk bij ketenpartners bijv. aan de gemeente (uiteindelijk verantwoordelijk voor de veiligheid!), belastingdienst, provincie, maar ook commerciële partners zoals ondernemers. Partners kunnen helpen bij opsporing van boeven maar ook zeker bij het tegenhouden van criminaliteit.

Communicatie

Net als bibliotheken communiceert de politie ook van oudsher aanbodgericht; persberichten worden geschreven en op de eigen website gezet en geïnteresseerden moeten het daar maar komen halen. En omdat dit ook gebeurt – de media zijn over het algemeen zeer gretig als het gaat om politienieuws – kan de status quo gehandhaafd blijven. De media weten de informatie heel goed te vinden, maar dit geldt veel minder voor burgers; probeer op politie.nl maar eens iets te vinden! In enkele korpsen wordt wel al wat geëxperimenteerd met digitale nieuwsbrieven.
In de bibliotheekwereld werkt de communicatie met het publiek wel wat anders. Je moet vaak toch behoorlijk je best doen, bijvoorbeeld door relatiebeheer met de pers, om een bericht geplaatst te krijgen! Daar word je vanzelf proactiever van. Veel bibliotheken hebben het instrument digitale nieuwsbrief al uitgevonden; in Zuid-Holland mede dankzij het faciliterende werk van ProBiblio!

Web 2.0 gaat bij uitstek over interactief communiceren en dit biedt kansen voor de politie. Ten dele wordt hier momenteel al op ingespeeld, maar veelal is de politie nog zoekende naar de juiste methode en de nieuwe rol die erbij hoort.

In deel 2 van Politie 2.0 meer over wat de politie momenteel met en op internet doet.

Plaatjes geleend van Billy V en superciliousness.

Lees ook deel 2 en deel 3!

Posted: oktober 31st, 2008 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: 8