Ik vind het altijd wel iets gezelligs hebben; Sinterklaas! Na enige jaren surprisevrij te zijn geweest, is het dit jaar weer zover: een ouderwetsch gezellig avondje, natuurlijk óp 5 december, met vriendinnen, snoepgoed en surprises! En gedichten natuurlijk. Surprises en gedichten vind ik altijd erg leuk om te maken, maar ze vallen altijd minder mooi uit dan ik ze in gedachten had! Ben benieuwd wat mijn slachtoffer van dit jaar ervan zal vinden!

Op internet is traditiegetrouw wel weer het één en ander over Sinterklaas-gerelateerde onderwerpen te vinden. Zo schrijft Annemiek Moerman van Dutch Cowgirls over allerlei vooral offline Sintactiviteiten in supermarkten.

Ludo Raedts schrijft op Marketingfacts dat winkels moeite hebben met Sinterklaas online, waarmee hij doelt op zijn online actie tegen snoepgoed dat al in september in de supermarkten ligt. Hier reageerden supermarkten namelijk nauwelijks op. Het gaat hier om de site Sintisboos (nu uit de lucht) die hij had opgericht, om te protesteren tegen dat vele snoepgoed.

Toine van der Heijden tenslotte schreef op Molblog over een fenomeen dat hij Sinterspam noemt. Hij ontving een mailtje waarin stond dat hij 100.000 pepernoten kon krijgen als hij meedeed aan een enquête en er werden hem allerlei zaken aangeboden. Interessant is dat de beschuldigde zelf reageert en de schuld bij een partner neerlegt. Kortom, hier werd op het Sint-sentiment van mensen ingespeeld! Laf hoor.

Op de site van het Meertens Instituut lees ik dat ik niet de enige ben die Sinterklaas een warm hart toedraagt. Uit onderzoek van het Nederlands Centrum voor Volkscultuur blijkt dat Nederlanders het sinterklaasfeest de belangrijkste Nederlandse traditie vinden. Het optuigen van de kerstboom staat overigens op nummer 2.

Tot slot van dit Sinterklaasbericht nog een stukje uit het tv-programma Koefnoen, waarin Sinterklaas het helemaal gehad heeft met het Sinterklaasfeest. Het lijkt erop dat hij last heeft van een lichte depressie…

Laat dat heerlijk avondje maar komen!

Plaatjes geleend van Dogfael en drhenkenstein.

Posted: november 24th, 2008 under Algemeen.
Comments: 2

Het derde en laatste deel van de drieluik over de politie in relatie tot internet. Ik zal hierin proberen een kijkje in de toekomst te beschrijven, in elk geval hoe ik het voor me zie.

Opvolging

Zoals ik in deel 2 al schreef, vele initiatieven zien momenteel het licht als het gaat om de politie en internet. Een aantal korpsen experimenteert er lustig op los! Aan de ene kant denk ik dat dat goed is, ik ben immers aanhanger van de uitspraak just do it. Aan de andere kant zijn deze experimenten wel erg vrijblijvend en wordt nog niet goed genoeg nagedacht over de opvolging; want het kan behoorlijk wat impact hebben op je organisatie, als opeens honderden mensen gaan meedenken over een moordzaak. Of als opeens heel Nederland bij de politie op de stoep staat met de mededeling dat hun gestolen goederen op Marktplaats staan.

Experimenten

Waarmee wordt geëxperimenteerd? Wat met name veel in het nieuws is, zijn de berichten over politiesites met daarop ‘koppen van gribussen’, zoals ze genoemd worden. Criminelen dus waarvan een opname beschikbaar is en waarvan de politie wil weten wie ze kent. Dat gebeurt nu op overvallersgezocht.nl, binnenkort op veroordeeldengezocht.nl en bijvoorbeeld op de speciale YouTubekanalen Gesnapt! en Haaglandenpolitietv. Overigens zijn daarop óók informerende (preventieve) filmpjes te vinden. Bij de één kun je wel reageren, bij de ander niet. Of dit zo zal blijven is nog de vraag. Ook SecondLife is niet ongemerkt langs de politie voorbij gegaan en een virtuele wereld waarin plaatsen delict bezocht kunnen worden en wie weet wat nog meer, is in de maak. Tenslotte wordt steeds vaker ingespeeld op de behoefte van de burger om te weten of hij in een veilige wijk woont, oftewel: waar is er ingebroken afgelopen weekend? Den Haag doet het, Utrecht is ermee bezig.

Doelgroepenbeleid?

Op een aantal bibliotheeksites (bijvoorbeeld Amstelveen) is gekozen voor een aparte jongerenpagina. Ook de politie worstelt hiermee. Hebben jongeren behoefte aan een aparte pagina met speciaal op hen geschreven informatie? En zo ja, hoe doen we dat dan? Ontwikkelen we zelf iets, zoals TheRulez.nl, of sluiten we aan bij een bestaande jongerencommunity, zoals op Alphen.nu?! Of misschien moet je niet kiezen, maar het allebei doen en het elkaar laten versterken. Maar als je ervoor kiest om jongeren apart te benaderen, moet je dit dan ook doen voor andere doelgroepen: ouderen, kinderen, allochtonen, opvoeders, amateurrechercheurs, noem maar op.
Wie het weet, mag het zeggen!

Klant is koningin

In de bibliotheekwereld is onlangs uitgesproken dat gefocust moet worden op de belangrijkste en trouwste klant van de bibliotheek: de vrouw. Zoals het in een bibliotheek mogelijk is tot op detailniveau te segmenteren (bibliotheken wéten wat hun klanten lezen), zo is dat bij de politie heel wat minder duidelijk. Dat komt ook doordat er sprake is van totaal verschillende processen. Aan de ene kant verleent de politie diensten, bijvoorbeeld door het bieden van noodhulp bij een incident, handhaving bij een voetbalwedstrijd en slachtofferpreventie na een woninginbraak. Aan de andere kant heeft de politie een aantal werkgevers (burgemeester, ministerie van Binnenlandse Zaken en ministerie van Justitie) die allen hun eisen stellen, zoals het aanleveren van een bepaald aantal verdachten, het oplossen van zaken etc. Een heel heldere segmentatie van klantgroepen bij de politie is dus haast niet te maken. Misschien wel als je de processen uit elkaar trekt en ze als losstaande werkopdrachten beschouwd.

Innovators

Net als in bibliotheekland is ook in politieland een aantal innovators aanwezig. Dit zijn de pioniers als het gaat om web 2.0-experimenten en zij proberen de kansen te grijpen die voor het oprapen liggen. Eén van die innovators is Frank Smilda. Hij rondt momenteel zijn scriptie af. Hij deed onderzoek naar politie 2.0 en heeft hiervoor een blog opgezet.

Politie 2.0!

Het leek mij nu zo mooi om deze voorlopers digitaal bij elkaar te krijgen in een social community (zoals bibliotheken dat zo goed doen met bibliotheek.ning.com)! Wat schetste mijn verbazing toen ik laatst op “politie 2.0” aan het zoeken was? Er bestaat een politie 2.0-community en wel op Ning! Geweldig, ik hoop dat het de politie veel goeds gaat brengen.

Toekomst

Tot slot nog een kijkje in de toekomst. In een wereld die zo snel aan verandering onderhevig is, is het lastig te zeggen wat in het verschiet ligt. Ik denk wel dat de experimenteerfase zeker nog niet voorbij is. Er valt nog een hoop te leren! Ook inhoudelijke kennis van de nieuwe digitale wereld zal door veel mensen nog opgedaan moeten worden om in hun werk beter gebruik te maken van de mogelijkheden. Over hoe je dit kunt doen heb ik persoonlijk wel ideeën.

Verder wordt momenteel gewerkt aan het wijzigen van de manier waarop opsporingsberichten in de media mogen verschijnen (het Openbaar Ministerie legt dit op aan de politie). Ik denk dat dit voor de politie veel perspectief zal bieden, zeker bij de verspreiding van dergelijke berichten via internet. Dit is immers een laagdrempelige en snelle manier. Mensen weten nú nog wat en wie ze vandaag gezien hebben, maar morgen misschien niet meer. Het spanningsveld met de privacy van mensen wordt hiermee ook steeds merkbaarder.

Mijn functie is binnen politieland redelijk uniek, maar ik hoop toch dat méér adviseurs op het gebied van nieuwe/digitale media ten tonele zullen verschijnen en dat het gewoon wordt om internet als één van de communicatiemiddelen te zien. Daar ga ik in elk geval de komende tijd mijn best voor doen!

C’est tout!

Tot zover het tipje van de sluier van mijn nieuwe werkgever, de politie. Je ziet het, ik ben in een interessante wereld terechtgekomen en ik zal vast nog wel eens schrijven over dit onderwerp, maar voor nu is het even mooi geweest.

Ik wil graag eindigen met twee vragen en ben zeer benieuwd naar de reacties hierop:

Hoe kan de politie door aanwezigheid op internet jou helpen en wat mis je op dit vlak nog van de politie?

Deel 1
Deel 2

Plaatjes geleend van Redvers en hellobo.

Posted: november 11th, 2008 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 8

Alweer deel 2 van een drieluik over de politie in relatie tot de digitale wereld. Is de politie “2.0” te noemen? In dit deel ga ik in op de huidige situatie van de politie op internet.

Politie en internet

Een groep medewerkers van de politie, verspreid door het hele land, ziet in dat de digitale wereld is veranderd en dat er zich voor de politie mogelijkheden voordoen die het werk ten goede kunnen komen. Deze relatief kleine groep bestaat voornamelijk uit ‘hobbyisten’ die zich privé voor het onderwerp interesseren; op de werkplek is vooralsnog namelijk weinig diepgang op internet mogelijk (lees: beperkte internettoegang). Deze groep voert allerlei experimenten (tegenwoordig ook wel ‘proeftuinen’ genoemd) op internet uit en probeert ervan te leren. Het blijkt vooralsnog lastig om al deze initiatieven op één hoop te vegen en de krachten te bundelen! Landelijk maar zelfs regionaal is dat… een uitdaging!

Hoe kun je burgers beter betrekken dan door ze op te zoeken en met hen een dialoog aan te gaan? Internet biedt hiertoe uitstekende mogelijkheden, maar het betekent wel een omslag in denken. Dialoog betekent namelijk tweezijdige communicatie, waarbij je erop berekend moet zijn dat je iets terug moet zeggen als iemand iets tegen je zegt. Dat kan moeilijk zijn als je dat nooit eerder gedaan hebt.

Gesloten of open?

Tekenend voor het van oudsher gesloten karakter van de politie is bijvoorbeeld het plaatsen van een ‘cold case’ op de website politieonderzoeken.nl. Het was nodig een hele dag met een aantal mensen om de tafel te zitten om goed te overdenken wat wel en wat niet aan informatie over de zaak kon worden weggegeven op de site. Aan de ene kant begrijpelijk omdat je geen informatie wil prijsgeven die een mogelijke oplossing van de zaak in gevaar brengt. Aan de andere kant illustreert het de grote voorzichtigheid waarmee de politie te werk gaat. Transparantie en openheid is vooralsnog een beetje eng. Aan de andere kant is de politie heel open over organisatorische ontwikkelingen; over de centralisatie die gaande is, over collega’s die ontslagen worden vanwege wat voor gedrag dan ook. Kortom, op sommige vlakken wordt juist heel open gecommuniceerd! Dit volgt ook uit het feit dat de politie in het algemeen heel nauwgezet wordt gevolgd door de media.

Fragmentatie

Nederland heeft 25 politiekorpsen, met als 26e de Korps Landelijke Politiediensten, KLPD. Al enige tijd wordt getracht de boel gezamenlijk te laten werken onder de noemer ‘Politie Nederland’. Dit overigens uit initiatief van de korpsbeheerders (lees: burgemeesters) zélf! Zoals dat wel vaker gaat met centralisatie, laten de landelijke systemen op zich wachten, waardoor korpsen zelf initiatieven nemen, ook op internet. Het ene korps start politieonderzoeken.nl, het andere overvallersgezocht.nl en weer een ander onzewijkveilig.nu. Ook YouTube wordt nu door een aantal korpsen bewoond. Experimenteren is natuurlijk prima, maar er moet een keer een moment komen dat iets breder wordt getrokken dan die bepaalde regio. Het publiek ziet de politie namelijk als ‘de politie’, als één organisatie en niet als 25 of 26 verschillende. Het is m.i. moeilijk te begrijpen dat overvallersgezocht alleen betrekking heeft op Amsterdamse overvallers.

Ook is het m.i. zo dat dit onderscheid tussen soorten criminaliteit (overvallen, vernielingen, moorden) voor het publiek niet zo interessant is. Je hebt goed en kwaad en het laatste moet uitgeroeid worden, los van wát de criminelen hebben gedaan. Waarom zou je een site maken met alleen hoofden van overvallers en niet ook die van vernielers en moordenaars? Het gaat er toch om dat wij burgers de boef herkennen en dit aan de politie melden?

Politiefans en burgerinitiatieven

Je hoort vaak negatieve geluiden over de politie (bijv. over het bonnenschrijven). Daarnaast is het ook een feit dat de politie veel fans heeft! Er zijn talloze sites te noemen waarop onderdelen van het politiewerk worden belicht door burgers.
Ook is er de ‘amateurrechercheur’ die graag meehelpt bij het oplossen van bijv. moordzaken. Dit overigens niet persé omdat ze fan zijn; het kan ook zijn dat ze niet tevreden zijn over de aanpak van de politie.

Zo heeft Maurice de Hond een gemeenschap om zich heen gecreëerd die als experts aan het werk gaan om, in dit geval de Deventer moorzaak, verder uit te pluizen en met alternatieve antwoorden te komen. Deze mensen heten dan vrij denigrerend amateurrechercheur, omdat ze toevallig niet bij de politie werken. Het zegt echter niets over de mate van professionaliteit die ze hanteren.

Andere burgerinitiatieven lijken te zijn ontstaan omdat de politie ze zelf níet geïnitieerd heeft. Zo is er de site misdaadmeter van het AD, waarop in kaart wordt gebracht waar welk misdrijf heeft plaatsgevonden. Op basis van persberichten van de politie. Blijkbaar heeft de burger dergelijke behoeften! Maar wat moet je daar als politieorganisatie mee; zelf zoiets ontwikkelen maar dan beter, of aansluiten bij bestaande initiatieven?

Tot zover over de huidige initiatieven van de politie op internet. In het laatste deel zal ik ingaan op de toekomst van de politie op internet.

Deel 1

Plaatjes van mezelf en van abbydonkrafts.

Posted: november 6th, 2008 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: none