Web 2.0-bedrijven beperken schade

Dat het toch echt geen gebakken lucht is en mensen er echt ook geld aan kunnen verdienen, bewijst het bestaan van web 2.0-bedrijven. Ik kwam vorige week twee interessante voorbeelden tegen: WebRep Associates en Reputation Defender.

Webvertegenwoordigers

WebRep Associates is een voorbeeld van een bedrijf dat voor klanten (bedrijven) internet afstruint en daar waar de klant genoemd wordt, mee te discussiëren, al dan niet onder vermelding van de identiteit; men representeert het bedrijf dus op internet. Op Marketingfacts vond over dit fenomeen vorige week discussie plaats, naar aanleiding van een geval waarin dit vermelden van de identiteit niet was gebeurd. Sommigen vonden dat bedrijven gewoon een intern ‘webcare-team’ moeten opstellen (in 2007 schreef de NRC er al eens over). Anderen vonden het fenomeen ‘webreps’ wel oké zolang deze ‘webrep’ zichzelf als zodanig identificeert en zich aan het onderwerp van de discussie houdt. Ook WebRep Associates zelf mengde zich in de discussie en wierp op dat transparantie juist het uitgangspunt is. Juist uit een discussie als deze blijkt dat een bedrijf als dit zich nog in onontgonnen gebied begeeft en dat de grenzen van wat toelaatbaar is niet geheel en al duidelijk lijken te zijn. Voor bedrijven speelt internet en dan met name web 2.0-aspecten ervan een veel belangrijkere rol dan enkele jaren geleden. Een bedrijf kan gemaakt of gekraakt worden op ‘de belanghebbende fora’. Als eenmaal een sappig verhaal de wereld in is over een bedrijf, en blogs en fora nemen massaal dit bericht van elkaar over, dan wordt het vanzelf een waarheid, of het dat nu is of niet.

Reputatieverdedigers

Een ander voorbeeld van een web 2.0-bedrijf is Reputation Defender. Dit bedrijf kamt voor klanten (vooral particulieren) internet uit op zoek naar ‘schadelijke’ of anderzins ‘ongewenste’ uitspraken. Stel je doet op een bepaalde site nogal extreme uitspraken in een fanatieke bui en maanden later blijkt dit terug te vinden te zijn als je jezelf Googelt. Niet zo handig als je bijvoorbeeld aan het solliciteren bent. Het bedrijf schrijft de betreffende website(s) schriftelijk aan met het vriendelijke verzoek de uitspraak te verwijderen. Over dit bedrijf werd op Molblog vorige week discussie gevoerd. Hilarisch is de slecht in het Nederlands vertaalde brief die Molblog ontving namens een cliënt van Reputation Defender! Vervolgens ontstaat een woordenwisseling over wie nu eigenlijk de rechtmatige eigenaar is van een reactie op een blog/forum: degene die de reactie geplaatst heeft óf de eigenaar van de website! De uitsmijter in deze discussie komt van Arnoud Engelfriet, ICT-jurist/specialist/goeroe in internetrecht, die aangeeft dat het juridisch gezien een grijs gebied is; er is nog geen rechtszaak over geweest en het is dus onbekend terrein voor juristen.
Verder zegt hij dat volgens de richtlijnen over privacy op internet (opgesteld door het College Bescherming Persoonsgegevens) een reactie van iemand op een blog/forum onder ‘persoonsgegevens’ valt. Iemand mag dus verzoeken om deze te verwijderen. Maar dat verzoek kan dan weer geweigerd worden als het de discussie zou verstoren als die ene reactie zou worden weggehaald.

De moraal van dit verhaal

1) Het belang van internet voor particulieren en bedrijven is enorm aan het toenemen, het speelt een steeds grotere rol in ons leven en dus wordt aan alle kanten geprobeerd schadelijke informatie (wat kan leiden tot imagoschade voor een bedrijf en persoonlijke schade voor particulieren) te voorkomen, de kop in te drukken of zelfs uit te wissen. De participant op web 2.0 bepaalt welke bedrijven goed zijn en welke niet; door hun oordelen te geven en informatie te delen op reissites, restaurantsites, productvergelijkingssites, etc.

2) Bedenk goed wat je op internet doet, want alles wordt vastgelegd en terugdraaien van geschreven zaken is lastig, zo niet onmogelijk.

Zijn wij ons hier met z’n allen wel bewust genoeg van? Voor wie ligt hier een taak weggelegd om mensen wijs te maken?