Het Kerstfeest breekt aan, het einde van het jaar nadert. Een goed moment om op de virtuele biechtstoel te kruipen en het maar gewoon toe te geven: ik speel casual games!

Regelmatig komt het voor dat ik op internet bezig ben en even behoefte heb aan een lolletje, aan afleiding. Ik speel dan een zogeheten casual game. Dit is voor veel ‘echte’ gamers vloeken in de kerk! Ik doe dit al zo lang ik me kan herinneren, zo lang als ik mij op internet begeef. Momenteel zijn de ontsnapspellen favoriet, eerder spellen van bijvoorbeeld Ilse games, nu Xobi. Zijn dat niet die spellen die voornamelijk door 40/50+-ers gespeeld worden? Ja, dat klopt. Vandaar dat dit voelt als een redelijk schaamtevolle bekentenis.

Natuurlijk stellen die spellen niets voor en dat is nou juist de kracht ervan. Je bent geen uren en uren achter elkaar bezig om het spel uit te spelen; dat is wel de tijd die voor een adventure game (denk aan: World of Warcraft, Rayman en Rollercoaster Tycoon) nodig is. Daar heb ik vaak namelijk helemaal geen zin in. En geen tijd voor. En ik heb wel vijf tot vijftien minuten voor een ‘tussendoortje’. Een spelletje waarbij je uit een kamer moet ontsnappen! Vaak kom ik er zelf niet uit, maar dankzij de tips van de community daar lukt het alsnog. Wat overigens bij vage Japanse teksten nog wat lastiger is… En dan ben ik klaar om weer met andere zaken verder te gaan.

Maar wacht even. Ik lees op een gamemarketingsite dat vrouwen in mijn leeftijdscategorie (20-34 jr) gemiddeld genomen graag casual games spelen; ik ben dus niet uniek! Het is zo te lezen vooral een hobby voor vrouwen. Mannen blijven hardnekkig de console- en pc-games spelen tot hun vijftigste. Vrouwen daarentegen zijn vanaf hun 20e niet meer te stuiten als het gaat om casual games. Zouden zij zich ook een beetje schamen voor dit feit, net als ik? Waarom hoor ik ze er nooit over?

Foto en plaatje geleend van two stout monks en EscapeGames.

Posted: december 22nd, 2009 under Games.
Comments: none

De openbare bibliotheek. Is het een uitstervend instituut of zit er nog leven in? Een moeilijke vraag, maar na enig nadenken heb ik daar toch wel wat gedachten over. Na anderhalf jaar uit deze sector weg te zijn, is het tijd voor een ‘frisse blik’, geïnspireerd door een blogpost van Edwin. Voordat ik een antwoord zal proberen te formuleren zet ik eerst mijn relatie tot boeken uiteen. Chronologisch!

Vroeger

Als kind was ik lid van de bieb. Omdat het gratis was en omdat ik een boekenverslinder was. Heel kostenefficiënt voor mijn ouders dus. Na een paar dagen wilde ik alweer naar de bieb om nieuwe boeken te halen. Ik kon daar ook rustig in een hoekje zitten lezen en wachten tot mijn moeder ook klaar was met uitzoeken. Mijn moeder, die zelf al sinds jaar en dag lid is en nog steeds boeken verslindt! Op mijn middelbare school bleek de aanwezige mediatheek van alles te bieden en kwam ik niet zo vaak meer in de openbare bieb. Ik kon niet zoveel tijd en zin meer maken voor het plezierlezen als vroeger. Ik ging op mijn 18e wonen en studeren in een andere stad en kreeg voor mijn gevoel heel onverwacht een acceptgiro in de bus, althans, bij mijn ouders thuis. Of ik even zoveel euro per jaar wilde betalen omdat ik nu 18 was. Natuurlijk heb ik mijn abonnement opgezegd, want ik maakte er tegen die tijd al helemaal geen gebruik meer van.

Lenen omdat de drempel laag is

Na mijn studie en vele tussentijdse banen belandde ik weer bij de bieb uit mijn jeugd, nu als beleidsmedewerker. Heel vreemd; de mensen die je vroeger hielpen, waren nu je collega’s! En zo nu en dan leende ik met mijn personeelspas weer eens een boek, luisterboek of film. Gewoon omdat de drempel laag was. Niet dat ik anders niets te lezen had want ondertussen was mijn boekenkast thuis aardig gevuld geraakt. Meer dan de helft nog ongelezen. Vier jaar later had ik een andere baan en dus verviel mijn personeelspas. Tot op heden (bijna anderhalf jaar later en woonachtig in een andere stad) heb ik nog niet de behoefte gevoeld lid te worden van de bibliotheek. Het lezen is overigens nooit minder geworden, alleen de manier waarop wel. Een echt boek lees ik maximaal (!) een half uur per dag. Internet en alle informatie die daarop verschijnt houdt mij meerdere uren per dag bezig. Wat kan de bieb mij dan nog bieden? Waarom zou ik lid zijn?

Van bibliothecaris naar informatiemakelaar

Voor velen geldt: de bibliotheek komt in je leven als je naar school gaat, verdwijnt vervolgens om later als je kinderen krijgt weer terug te komen. De populatie bibliotheekleden bestaat gemiddeld genomen vooral uit (jonge) kinderen en ouderen. Ouderen die uit kostenoogpunt kranten lezen en/of boeken lezen of ouderen die hun hele leven al lid zijn en dat tot hun dood zullen zijn. Maar is dat voldoende voor het voortbestaan van de openbare bibliotheek? Ik waag het te betwijfelen. Toen ik er nog werkte, zag ik vanzelfsprekend alle geweldige voordelen die een bieb ook voor mij kan hebben: goedkoop (maar wel gebruikte, soms vieze) boeken en films lenen, lezingen bijwonen en, uiteraard, aan informatie geholpen worden. En dat laatste is denk ik de meest onderbelichte terwijl het wel een hele waardevolle is, als ik er nu op terugkijk: de rol van bibliothecaris als informatiemakelaar. Je wil niet weten hoeveel mensen nog steeds denken dat daar vrijwilligers zitten in plaats van veelal hoog opgeleide medewerkers. Een mega-imagoprobleem dus. Met de digitale vraagbaak Al@din, waarbij je je ‘moeilijke vragen’ online kunt stellen, had het goed kunnen komen maar daar dreigt nu ook de stekker uitgetrokken te worden. Eeuwig zonde!

Masters of the webuniverse

Het concept bibliotheek zal stevig op de schop moeten om het uitsterven, dat gezien de structureel dalende ledenaantallen aan het gebeuren is, tegen te gaan. Bibliothecarissen, stop met bescheiden zijn en schreeuw je kundigheid van de daken. Beperk je daarbij niet tot boeken alleen, maar wordt ook écht masters of the webuniverse, meesters in de digitale wereld en dé portaal tot betrouwbare informatie. Google genereert vooral veel informatie (mist daarbij overigens een hele hoop!), maar informatiemakelaars weten daar kundig mee om te gaan en de juiste adviezen te verstrekken aan de dolende internetter. En de behoefte daaraan zal alleen maar groter worden bij de toenemende informatievloed. Waarschijnlijk zeg ik voor de bibliobloggers onder mijn lezers hiermee niets nieuws, maar ondertussen heb ik een verandering nog niet zien gebeuren! Is het dan misschien iets dat met de tijd en het aankloppen van een nieuwe generatie informatiespecialisten pas zal veranderen? Of komt de verandering te laat en zal de ene na de andere bibliotheek moeten sluiten? Om met de woorden van vertrekkend bibliotheekdirecteur Eppo van Nispen te spreken:

“Als de bibliotheek een gezonde toekomst wil hebben, moet ze niet bang zijn voor verandering”

Foto’s geleend van Gattou en Old Shoe Woman.

Posted: december 19th, 2009 under Algemeen.
Comments: 10

Speciaal voor alle YouTube-fanatici: dé viral der virals met het thema Sinterklaas. Wie herkent alle virals in deze video?

Een gezellig Sinterklaasweekend!

Via Molblog.nl

Posted: december 4th, 2009 under Algemeen, Sociale media.
Comments: none

Het verslag achteraf; dinsdag 17 november was het jaarlijkse politiecommunicatiecongres waar ik mede de workshop over nieuwe media verzorgde. Drie keer mochten we ons verhaal doen voor zo’n 50 man/vrouw per keer. De dag vóór het congres stelde ik op dit blog een paar vragen waarop ik hoopte antwoord te krijgen. Deze zal ik hieronder voor zover mogelijk beantwoorden.

• Zullen ze het gevoel hebben overspoeld te worden door alle web 2.0-voorbeelden die de revue zullen passeren? Verbaasd dat zoveel politievoorbeelden te noemen zijn?

Ja en nee. Natuurlijk hadden we ook collega’s in ons publiek zitten die al veel van nieuwe media en de mogelijke toepassingen wisten. Maar in het algemeen kregen we te horen dat het veel was wat we vertelden. Die inschatting hadden we van te voren al gemaakt en vandaar dat de stembriefjes (groen voor ja, rood voor nee!) tegelijk ook informatieve flyers waren waarop stond waar je terecht kan voor meer informatie.

Ik denk wel dat veel collega’s onder de indruk waren van de praktijkvoorbeelden en na afloop werden we dan ook aangesproken door enthousiastelingen die zelf aan de slag wilden.

• Zien ze kansen om digitale media als middelen in hun eigen korps in te zetten, bijvoorbeeld om de betrokkenheid van burgers bij het politiewerk te vergroten?

Doordat wij goede praktijkvoorbeelden konden geven van het gebruik van digitale media, werd het voor ons publiek direct zichtbaar wat zij zelf konden doen. Het gaat immers bijna altijd om gratis tools die ter beschikking staan van iedereen. Ook mijn verhaal over webcare, het op internet vertellen wat je doet en waarom, dat dat het vertrouwen van de burger wekt en zo ook de betrokkenheid, kon wel op steun rekenen. Alhoewel niet iedereen het ermee eens was dat webcare een zinvolle tijdsbesteding is. Ik ben van mening dat we dat centraal moeten organiseren, als er dan toch een landelijk politiedienstencentrum (meer ondersteunende taken centraal organiseren) komt!

• Vinden ze dat de politie vaker en meer interactief moet communiceren (of is dat dubbelop?)?

Hier is niet heel duidelijk een antwoord op te geven; de meningen zijn hierover verdeeld. Wat haal je op je hals qua werk als je gaat interacteren met de burger en gaat er dan niet een enorme beerput open? Maar sommigen zagen de kansen wel in, het doelgroepgericht communiceren met burgers om bijvoorbeeld opsporingsinformatie te verkrijgen.

• Vinden ze dat dit een taak voor de afdeling Communicatie is of vinden ze dat meer medewerkers hierin een taak zouden moeten hebben?

Een gevoelig maar goed punt maakte iemand uit het publiek door te zeggen dat interactie leuk en aardig is en dat we met webcare stinkend ons best kunnen doen om transparant te zijn en ons imago te verbeteren. Maar het is ook een feit dat de agent op straat voor een groot deel ons imago bepaalt. Dat is namelijk wat de burger ziet. Daarin zou je dus ook iets moeten ondernemen, om GeenStijl-taferelen te voorkomen. Dit alles betekent dus dat het zeker niet een taak voor alleen de afdeling Communicatie is!

Gezien de vele reacties uit het publiek tijdens onze workshop, kan ik concluderen dat het onderwerp in elk geval leeft en dat er kritisch over nagedacht wordt. Dat lijkt mij een positieve ontwikkeling en ik hoop dat de verschillende korpsen elkaar daar ook steeds beter in weten te vinden. Renate, Ed en Arjan, bedankt voor de samenwerking in deze workshop!

Wil je weten waar we het in de workshop over hebben gehad, bekijk dan de presentatie online!

Lees deel 1 van deze blogpost!

Foto geleend van discoverblackheritage.

Posted: november 20th, 2009 under Politie 2.0.
Comments: 2

Het jaarlijkse congres voor communicatiemedewerkers van de politie: dat vindt dinsdag 17 november 2009 plaats in De Fabrique in Maarssen. Het onderwerp is ‘bouwen aan het nieuwe werken’ en ik mag de workshop over nieuwe media verzorgen! Mooie eer, die ik zal delen met drie collega’s van andere korpsen: Renate, Ed en Arjan. Ik ben zeer benieuwd hoe de veranderende wereld, geïllustreerd door het Did you know 4.0-filmpje gaat vallen en wat ze vinden van webcare; het als organisatie online actief zijn en communiceren met je doelgroep, vertellen wat je doet en waarom. Dat zijn de onderwerpen waar ik iets over zal vertellen! De anderen zullen ingaan op YouTube, Twitter, Ning, mediawatching, gadgets en meer… Ik denk dat ik morgen antwoord krijg op de volgende vragen:

• Zullen ze het gevoel hebben overspoeld te worden door alle web 2.0-voorbeelden die de revue zullen passeren? Verbaasd dat zoveel politievoorbeelden te noemen zijn?
• Zien ze kansen om digitale media als middelen in hun eigen korps in te zetten, bijvoorbeeld om de betrokkenheid van burgers bij het politiewerk te vergroten?
• Vinden ze dat de politie vaker en meer interactief moet communiceren (of is dat dubbelop?)?
• Vinden ze dat dit een taak voor de afdeling Communicatie is of vinden ze dat meer medewerkers hierin een taak zouden moeten hebben?

We hebben ons verhaal in een presentatie op prezi.com gegoten; daar heb ik nu voor het eerst mee gewerkt en alhoewel het even wennen was, vind ik het nu een heel mooi en handig systeem! Is weer eens wat anders dan het ietwat afgezaagde Powerpoint.

Lees deel 2!

Foto geleend van De Fabrique

Posted: november 16th, 2009 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 4

Het is zo gemakkelijk… zeker als je kunt goochelen!

Via Dutch Cowboys.

Posted: november 7th, 2009 under Algemeen, Politie 2.0.
Comments: 2

Heel 1.0 was ik vandaag in Eindhoven op werkbezoek bij collega’s. Ik wilde weleens met eigen ogen zien en oren horen waar mijn Brabantse collega’s op digitaal gebied mee bezig zijn. Met een hoop, blijkt! Op de terugweg mijmerde ik nog wat over dit bezoek met mijn collega Kim. Ook zij was onder de indruk. Het deed haar meer dan 25 blogberichten bij elkaar dat zouden doen. Het bleek maar weer dat een ‘offline’ bijeenkomst indrukwekkender is dan hetzelfde verhaal in een blogbericht of op een forum.

De combinatie van online en real life vind ik een waardevolle. Kennis met elkaar delen kan denk ik voor 75% online; via fora, Twitter en natuurlijk ook via de mail. Op internet mist non-verbale communicatie grotendeels, op smilies na, terwijl het in feite wel een belangrijk aandeel heeft in de communicatie. Dus kan het zijn dat de communicatie online soms even niet zo lekker loopt als offline, waarbij je elkaar in de ogen kunt kijken en non-verbale signalen kunt opvangen. Je begrijpt elkaar sneller en er komt ook sneller meer energie los. Ik kreeg vanochtend zowaar inspiratie! Herkennen meer mensen dit fenomeen?

Goed dat ik binnenkort ook in Rotterdam mijn gezicht zal laten zien op een bijeenkomst met collega’s die ik online al ontmoet heb!

Foto geleend van andym8y.

Posted: oktober 20th, 2009 under Algemeen, Politie 2.0.
Comments: none

Het .nl-domein is in handen van de Stichting Internet Domeinregistratie Nederland (SIDN). Deze handelde al jaren in strijd met de Europese privacywetgeving en zal dit ook blijven doen, ondanks recente aanpassing van de registratievoorwaarden.

Het is zover

Ken je dat gevoel? Dat je ergens enorm naar uitkijkt, maar oh, wat duurt het lang voor het zover is! Zó lang dat áls het dan eindelijk zover is, je er niet eens meer zo blij van kan zijn. Dat gevoel had ik toen ik in augustus onder andere op Webwereld las dat de SIDN eindelijk het één en ander zal aanpassen in de werkwijze van domeinregistratie. Ook Wouter Dammers van Solv.nl schreef erover en is dezelfde mening toegedaan als ik. December 2008 was het toen ik schreef over SIDN en de plannen van deze stichting om de vrij beschikbare domeingegevens, zoals je huisadres en telefoonnummer, te beperken. Toevallig of niet bleek deze werkwijze ook in strijd met de Europese privacywetgeving. Nu is het ein-de-lijk zover, ze zijn klaar met nadenken en zullen het systeem zodanig aanpassen dat je nu alleen nog naam en e-mailadres van een domeineigenaar en het hostingbedrijf (zgn. administratief en technisch contactpersoon) kunt achterhalen.

Te mooi om waar te zijn

Het klinkt natuurlijk te mooi om waar te zijn; mijn adresgegevens (inbrekers: het adres is oud!) zijn nu (dd 11-10-09) nog steeds op te vragen. Hoe moeilijk kan het zijn om die adressen weg te halen? Het blijkt dat de SIDN zichzelf tot het einde van het jaar de tijd geeft om alle adressen te verwijderen. Dus blijkbaar is het een uitdaging. Er zit namelijk nog wel wat werk aan vast dat nu op het bordje van de SIDN komt te liggen. Wel heeft de SIDN alvast de algemene voorwaarden gewijzigd, per 2 oktober 2009.

CBP roept wel, maar doet niets

De Nederlandse bewaker van privacy, het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP), vindt dat de SIDN hiermee nog niet ver genoeg gaat, vooral niet voor particulieren, zoals ik! De nieuwe werkwijze zou nog steeds in strijd zijn met de Europese regelgeving, waarin staat dat de persoonsgegevens van particulieren überhaupt niet automatisch op internet gezet mogen worden. Helaas zal het CBP geen stappen ondernemen tegen SIDN. Tegenvaller!

Dat het CBP niets doet, is volgens Arnoud Veenman juist goed nieuws. Op ISPam.nl, een platform voor internetserviceproviders, betoogt hij de nadelen van de nieuwe uitgangspunten. Volgens hem is de wijziging alleen maar heel slecht voor SIDN, de hostingbedrijven en de domeineigenaren. Zijn voornaamste argument is dat de nieuwe werkwijze extra werk oplevert en dus hogere kosten voor de gebruikers. Ik zal je zeggen dat ik best wat over heb voor een beetje meer privacy!

Het zal mij benieuwen of het in januari zo is dat mijn adres niet meer getoond wordt in de Whois. Ik kom er zeker nog op terug!

Foto’s geleend van bejealousofme en ex.libris.

Posted: oktober 11th, 2009 under Algemeen.
Comments: 4

Een aantal maanden geleden alweer kondigde ik op deze site aan dat ik onderzoek deed naar de combinatie rechercheurs en internet. Ik vroeg bezoekers mee te denken over wat mogelijke beren op de weg konden zijn in het gebruik van internet door rechercheurs. Ook vroeg ik wat mogelijke oplossingen konden zijn voor dit probleem. Daar kreeg ik veel slimme antwoorden op! Tijd voor een vervolg.

Internet als opsporingscommunicatiemiddel

Inmiddels heb ik het onderzoek afgerond, aangeboden aan de chef en kan ik op deze plek iets over de resultaten zeggen. De hoofdvraag van mijn onderzoek was wat de rechercheurs nodig hebben om internet op effectieve wijze in te zetten als opsporingscommunicatiemiddel. Het ging mij dus vooral om internet als communicatiemiddel en niet zozeer als middel om op te sporen. Dat bleek tijdens het onderzoek een lastig onderscheid te zijn.

Voor mijn onderzoek deed ik allereerst een literatuurstudie over web 2.0, ambtenaar/overheid 2.0 en de implicaties ervan. Vervolgens heb ik 15 rechercheurs, van de afdeling die de grote opsporingsonderzoeken uitvoert, telefonisch geïnterviewd. Ik vroeg hen naar hun ervaringen met en mening over internet. Een opvallende uitkomst is dat bijna alle rechercheurs vinden dat we op dit moment onvoldoende gebruikmaken van internet. Dat is in elk geval een goede basis voor verandering!

Belemmeringen

Uit de raadpleging van mijn bezoekers hier – en die op politie20.nl, M-DO-IT (alleen voor leden) en ambtenaar 2.0 – bleek dat je vier hoofdgroepen belemmerende factoren voor het gebruik van internet kunt onderscheiden:

• onbekendheid
• risico’s
• geen meerwaarde zien
• technische belemmeringen

Opvallend genoeg was de factor ‘geen meerwaarde zien’ helemaal niet zo’n belangrijke belemmering voor de rechercheurs. Juist tijd/capaciteit (‘we hebben geen tijd/mensen om veel met internet te doen’) en risico’s (juridisch, privacy, onjuiste informatie etc.) bleken belangrijke belemmeringen. Deze werden overigens ook gezien voor de site politieonderzoeken.nl.

Gewenste situatie

De rechercheurs gaven in het interview ook aan hoe zij dachten tot een ideale situatie te komen. Samengevat levert dat vier punten op die overeenstemmen met de theorie en aangeven waar winst te behalen valt:

• meer bekendheid creëren over het huidige internet
• meer gebruikmaken van internet
• meer werk maken van burgerparticipatie
• borgen van internet in opsporingsproces

De praktijk

Alles leuk en aardig, maar wat betekent dit nu in de praktijk? De wil tot veranderen is er, maar een aantal belemmeringen moet wel eerst worden weggenomen. Met kleine stapjes bereik je volgens mij een hoop; met 23 PolitieDingen (of 23 OpsporingsDingen?!) kunnen de rechercheurs hun ‘digibewustzijn’ al verbeteren. Verder zouden de rechercheurs met een kleinschalig project kunnen beginnen, zoals een buurtonderzoek online of (opnieuw) een cold case op politieonderzoeken.nl. Daar moet dan wel een goed plan aan vooraf gaan zodat je je succes kunt meten en kunt zien of je zo op de goede weg bent! Deze ideeën komen ook overeen met wat bezoekers hier hadden aangegeven als mogelijke oplossingen.

Aan de slag dus! Want de combinatie rechercheurs en internet is een mooie en waardevolle die vraagt om optimale benutting! Op naar politie 2.0.

Foto’s geleend van gregwake en Akbar Simonse.

Posted: september 19th, 2009 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 4

Het zit erop: ik heb mijn doel gehaald. 5 kilometer hardlopen en onder de 35 minuten blijven! Ik deed gistermiddag mee aan de Asics Ladiesrun Amsterdam, nadat ik op één na alle lessen van Evy Gruyaert, waar ik eerder al over schreef, gedaan had. Na les 20 heb ik mij bij wijze van extra motivatie ingeschreven voor deze loop. Deze zou beginnen en eindigen in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Het was de laatste weken wat lastig tijd in te ruimen voor het trainen, dus ik had een beetje zorgen over hoe het gisteren zou gaan.

Karin, Karin, Irene en ik (en Marieke) vonden het niet nodig een warming up te doen (die 5 km vonden we genoeg) dus na de bagage afgegeven te hebben stonden we helemaal klaar. Ik was behoorlijk gespannen voor deze loop; wist niet goed wat ik kon verwachten van de organisatie en van mezelf! Na het startsein mezelf ingeprent dat ik vooral NIET te hard moest starten en dat is me aardig gelukt. De kilometerbordjes (bij 1 en 2 km enz.) bleken niet te kloppen want we waren al verder dan die bordjes deden vermoeden. Opeens keerden we alweer om en waren we op de weg terug! Even op adem en spierkracht komen door toch nog bijna een minuut even te wandelen en we gingen voor het laatste stuk! Het stadion was alweer in zicht dus het lukte op één of andere manier om op dit punt een reservebron aan te spreken. In het stadion nog een half rondje over het rode grind, juichende mensen op het grasveld, dus ik probeerde nog iets van een sprint in te zetten. Niemand die dat was opgevallen denk ik, want het was meer voor mijn gevoel dat ik nog even ‘keihard’ ging.

Eindtijd: 31 minuten en nog wat. En mijn trotse vriend had een bloemetje voor me meegenomen. Ben zelf ook wel trots eigenlijk. De medaille als bewijs van deelname krijgt een mooi plekje. Ik zal eens diep nadenken of dit een vervolg zal krijgen…

Update: mijn netto eindtijd blijkt te zijn: 30 minuten en 52 seconden!
Ben dus nog onder de 31 minuten gebleven. It’s amazing!

Posted: augustus 31st, 2009 under Girls, Persoonlijk.
Comments: 9