Afgelopen weekend was ik in de mooie stad Maastricht te vinden, genietend van het mooie weer, de oude gebouwen en het lekkere eten en drinken! We hebben veel gelopen, veel gezien (ook kledingwinkels van binnen) en vonden de mensen heel vriendelijk. Natuurlijk konden een bezoekje aan de plaatselijke boekhandel (in een kerk!) en bibliotheek (Centre Céramique) niet aan het programma ontbreken. Een visuele impressie:
Posted: maart 23rd, 2009 under Persoonlijk.
Comments: 3
Eindelijk is het dan zover: de winnaars van de symfonieorkestwedstrijd via YouTube 2009 zijn bekend! In een eerdere blogpost schreef ik hier al over in het kader van crowdsourcing en noemde het ‘klassieke muziek 2.0′. Ik vond het echt een mooi voorbeeld, juist omdat je zou denken dat klassieke kunsten niet zo vooruitstrevend zijn. Blijkt het tegendeel!
Meerdere bloggers schreven er al eerder over, zoals ReadWriteWeb en Astrid Scribbles. Ik weet het, ik ben niet zo snel; zelfs het NOS(-journaal) was me voor. Zo’n 3.000 muzikanten deden online auditie op YouTube, door een filmpje te maken van hun uitvoering en deze te uploaden. 90 bleven over voor de finale: het optreden in de prestigieuze Carnegie Hall in New York op 15 april!
Mooi dat ook drie Nederlandse muzikanten bij die 90 zitten, da’s toch een knappe prestatie! Kijk op YouTube voor de auditiefilmpjes van deze drie: Rosette Kruisinga, Regina Ederveen en Annemarie van Viegen. Alle winnaars zijn op het speciale YouTube-kanaal te vinden.
Auditie doen met filmpjes, dat kunnen wij ook, dacht het politiekorps van Hollands Midden. Onlangs deden zij via hun YouTube-kanaal een oproep aan geïnteresseerden voor de functie van persvoorlichter om hun CV via een filmpje op te sturen. Het leverde blijkbaar veel en goede reacties op! Zoveel dat het filmpje uit de lucht gehaald is?
Foto geleend van :nick.
Posted: maart 16th, 2009 under Sociale media.
Comments: none
Vorige week is hij begraven. Veel te jong is hij gestorven, de neef van mijn vriend. Ik wist dat het iemand was die snel vrienden maakte en altijd vriendelijk en vrolijk was tegen iedereen, jong en oud. Altijd het zonnetje in huis. Altijd belangstellend en altijd behulpzaam. Een hoge opkomst was dus te verwachten. Maar de grote zee van mensen die op de begrafenis afscheid van hem kwam nemen, was het onvoorstelbare voorbij. Nu begin ik pas te begrijpen wat zijn ouders bedoelden toen ze zeiden ‘je geeft, maar je krijgt er zoveel voor terug…’. Voor zijn ouders, zusje en vriendin is het verlies het grootst; er is een gat geslagen in hun leven dat nooit meer zal worden opgevuld.
Vooralsnog is het onduidelijk hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren. En waarschijnlijk zal het altijd een raadsel blijven. Uiteindelijk maakt het antwoord ook niet uit. Hij is er niet meer en dat valt niet meer te veranderen. Wat rest, zijn vragen. De vraag waarom hem zo jong het leven werd ontnomen, de vraag of zijn overlijden misschien een hoger doel heeft. De vraag hoe we zijn directe familie kunnen helpen dit verlies draaglijk te maken… Het voelt erg oneerlijk.
Rust zacht, Joël.
Foto geleend van Leah Makin
Posted: maart 11th, 2009 under Persoonlijk.
Comments: none
Nu ik bij de politie werk, merk ik dat ik een stuk alerter ben geworden op straat. Al was ik dat misschien al meer dan gemiddeld. Maar dingen zien en daadwerkelijk reageren zoals gewenst is, zijn nog twee verschillende dingen! Gisteravond laat kreeg ik een mooi staaltje heterdaadkracht te zien pal voor mijn eigen deur!
Een auto wilde niet starten. Dat gebeurt weleens, in de wijk waarin ik woon. Toen ik uit het raam keek, bleek vervolgens dat die gozer wel heel erg aan het rommelen was in die auto. “Hij is die auto aan het stelen”, zei mijn vriend. Het duurde even voordat dat ook bij mij geland was en wat deed ik: 0900-8844 bellen. Waarom? Geen idee! Gewoonte? Dan is dat een verkeerd aangeleerde gewoonte want om daders op heterdaad te kunnen aanhouden moet de politie er zo snel mogelijk naar toe en dat kan het beste als je 112 belt. Toch kreeg ik heel snel de meldkamer te pakken die direct een auto erop af stuurde. De jongen had het ondertussen opgegeven de auto aan de praat te krijgen en wandelde weg. Toen de politieauto aankwam, probeerde hij tevergeefs nog uit de voeten te komen. Mijn vriend was zo slim om met zijn mobieltje een filmpje te maken, waar de agenten erg blij mee waren. We werden meerdere malen hartelijk bedankt voor het bellen en filmen en zelfs een bloemetje ligt nog in het verschiet.
Dat geeft de burger weer moed, zal ik maar zeggen. Het staat in schril contrast met de negatieve verhalen over de politie die veelal de ronde doen op verjaardagen. Ik heb nu in elk geval een positief verhaal om daar tegenover te stellen!
Update: de bloemen zijn inmiddels gearriveerd!
Posted: maart 2nd, 2009 under Algemeen, Politie 2.0.
Comments: 12
