Inmiddels zijn we alweer enige tijd verder sinds ik op een paar plekken op internet een oproep deed om mee te denken over mijn onderzoek. Voor de masterclass communicatiemanagement onderzoek ik namelijk hoe de politie op effectieve wijze internet kan inzetten als opsporingscommunicatiemiddel. De twee vragen die ik stelde waren:

1. Wat denk jij dat de spreekwoordelijke beren op de weg zijn, waarom wordt internet momenteel nog niet optimaal ingezet in de opsporing? Is het angst voor het onbekende, zijn het privacy-issues, of…?
2. En wat denk je dat nodig is om te zorgen dat de rechercheurs méér met internet willen en kunnen doen?

Ik kreeg leuke reacties! Een beetje voor mezelf, maar ook voor de lezer die graag alles bij elkaar wil zien, volgt hier een bloemlezing van alle reacties (waarbij  soms een eigen interpretatie van de reactie)!

Reacties op mijn eigen weblog

• Christian denkt dat onbekendheid met internet een grote rol speelt. Waarschijnlijk houden veel dienders wel meer van veldwerk (nuttig) dan achter de pc zitten (minder nuttig). De grootschalige automatiseringsprojecten in politieland helpen hierbij niet mee. Ze moeten kennismaken met allerlei toepassingen en zien dat het succesvol kan zijn, ook in hun werkzaamheden; het moet dichtbij komen.
• Astrid is het met Christian eens en stelt een web 2.0-cursus zoals 23 PolitieDingen voor.
• Ruben vindt die cursus ook wel een goed idee, maar ze moeten wel gemotiveerd worden dit te doen. Ook praktijkvoorbeelden zijn volgens Ruben belangrijk. Daarnaast gaat hij in op het gebruikmaken van internet bij de opsporing zelf, omdat er over daders en getuigen nogal eens het één en ander te vinden is.
• René oppert dat de gemiddelde rechercheur doorgaans weinig contact heeft met burgers, totdat er een buurtonderzoek of getuigenverhoor moet plaatsvinden. René weet een groot aantal ‘beren’ te benoemen: “privacy, angst dat iemand meeleest, angst dat het onderzoek klapt, angst dat iemand ziet wat je doet, gebrekkige toegang tot internet op werkplekken, geen idee wat de mogelijkheden zijn”, maar ook de angst om iets nieuws te proberen.

Reacties op Politie20.nl

• Jan meent dat de rechercheurs nog niet goed weten wat het fenomeen internet inhoudt en/of ze willen blijven doen wat ze nu doen, op de ouderwetse manier. Ook kan het zijn dat ze last hebben van al die nieuwe systemen. Om te veranderen, moet je iemand uit die doelgroep tijdens een teamdag een succesverhaal laten vertellen; in elk geval moet het stap voor stap.
• Edwin (niet Edwin M.!) denkt dat men best wil veranderen, maar dat het wel goed moet werken. Niet zoals de ict-systemen die momenteel in politieland worden uitgerold. Motivatie door resultaat. Ten tweede noemt Edwin kennis en vaardigheden die moeten worden bijgebracht; nu zijn die onder het gemiddelde van generatiegenoten uit andere branches. De kansen moeten aangereikt worden, want de rechercheurs zien ze zelf niet.
• Marcel valt het op dat rechercheurs een onvoldoende intrinsieke binding hebben met internet in het algemeen. De rechercheur zou er veel energie en tijd in moeten steken en wat levert het hem op? Ook denkt Marcel dat leidinggevenden een rol spelen in het geheel; als zij de energie en de drive hebben om te investeren, kan het tot spraakmakende resultaten leiden.
• René (dezelfde als op mijn blog!) reageert op Marcel met de opmerking dat het toch raar is dat er nog zo weinig van die intrinsieke binding met internet te vinden is. Privé doen veel mensen veel met internet, maar zakelijk gezien is het toch anders. Misschien is het een veiligheidsissue, misschien is het gebrek aan direct resultaat. Misschien ook wel onbekendheid over wat je moet met alle informatie die je kunt verzamelen.
• Jan vraagt tenslotte nog of er niet een landelijke officier van justitie is die belast is met bewijsvoering vanuit internetbronnen.

Reacties op Ambtenaar20.ning.com

• Martin denkt dat de politie zich nog te eenzijdig opstelt en onvoldoende beseft dat de offline en online wereld steeds meer één worden.
  
• Erik ziet voor kansen voor de politie. Het politiewerk in de wijk kan met sociale media versterkt worden. “Niemand is ‘tegen’ politie als die de eigen buurt/wijk veilig maakt”. Hij vindt overigens het onderscheid tussen communicatie en internet als middel voor politiewerk een beetje vergezocht. In een latere reactie stelt Erik voor om een handreiking te maken voor rechercheurs waarin staat wat wel/niet mag, tips/trucs etc. om zo de onzekerheid en het verkeerde beeld van bijv. privacy te verminderen. Ouderwets opleiden/trainen en komen met goede voorbeelden zal ook helpen.
• Ed stel voor om een goed en haalbaar pilotproject te benoemen, dat beter werkt dan de huidige werkwijze. Daarbij is de vraag wat op juridisch vlak mag. Hij ziet internet als een vakgebied/specialisme, net als forensisch onderzoek. Ed vraagt zich verder af of de burger wel zit te wachten op betrokkenheid bij het oplossen van een misdrijf.

Reacties op M-DO-IT.ning.com

(besloten platform voor ‘de veiligheidssector’)

• Roy ziet als grootste beer de benodigde verschuiving in houding en gedrag; de klassieke rechercheur krijgt een onnatuurlijk gevoel van het communiceren met vreemden over daderkennis waardoor hij het eng vindt. Volgens Roy moeten we nog meer dan nu experimenteren om zo vertrouwen op te bouwen in de nieuwe aanpak. Dit kan het beste door met iets niet zo heftigs te beginnen.
• Maarten is het met Roy eens en vindt dat er in de opleiding meer aandacht moet zijn voor informatievergaring en juiste informatie. De angst dat informatie verkeerd terecht komt, is sterker dan de kans op winst; dit leeft bij de politie, maar zit schijnbaar in elk mens, aldus Maarten. Hij denkt dat door middel van goede initiatieven het beeld langzaamaan kan worden bijgesteld. Tot slot denkt Maarten dat rechercheurs een bepaalde virtuele basis missen waarop ze terug kunnen vallen, waardoor de pioniers op internet (die dat wel hebben) veel energie spenderen aan initiatieven, maar intussen maar slechts pioniers blijven, want de grote massa sluit niet aan.

Aan allen die hebben bijgedragen: dank! Ik kan dit zeker gebruiken voor mijn onderzoek Voor wie na het lezen van bovenstaande nog wil reageren: met alle liefde!

In elk geval: wordt vervolgd!

Foto’s geleend van jangung en rustman.

Posted: april 29th, 2009 under Politie 2.0.
Comments: 4

Sommige van mijn lezers weten dat ik ermee bezig ben, anderen niet. Ik ben hard bezig een onderzoek af te ronden naar de politie en internet. Dit in het kader van de masterclass strategisch communicatiemanagement die ik heb gevolgd en met een slim plan kan afronden. Om wat specifieker te worden, de vraagstelling die ik probeer te beantwoorden is:

Wat hebben rechercheurs nodig om op effectieve wijze om te gaan met internet als communicatie- en opsporingsmiddel met de burger?

Om deze vraag te beantwoorden, beschrijf ik allereerst hoe momenteel met internettoepassingen wordt omgegaan binnen de overheid en binnen de politie. Diverse rapporten en situatiebeschrijvingen komen hierbij aan bod. De politiewereld is vrij uniek, dus wat situaties betreft valt een hoop uit te leggen. Bijvoorbeeld hoe het rapport van de Commissie Posthumus van invloed is op het huidige recherchewerk. Hoe het Openbaar Ministerie een grote rol speelt bij wat wel en niet mag aan opsporingsberichten op tv en internet. Ik weet al dat momenteel niet alle mogelijkheden om via internet aan opsporingscommunicatie te doen, optimaal benut worden.

Vervolgens ga ik de afdeling die belast is met de grote onderzoeken bevragen. Ik ga een aantal medewerkers en het hoofd vragen wat zij denken over de huidige situatie en wat in hun ogen de ideale situatie zou zijn als het gaat om het gebruik van internet in hun werk. Daarbij gaat het me dus om internet als communicatiemiddel met de burger, en niet een middel om informatie over verdachten of daders te vergaren! De website politieonderzoeken.nl is de website die bij uitstek het voorbeeld hiervoor is.

Mijn twee vragen aan de lezer, aan JOU dus, zijn:

1. Wat denk jij dat de spreekwoordelijke beren op de weg zijn, waarom wordt internet momenteel nog niet optimaal ingezet in de opsporing? Is het angst met het onbekende, zijn het privacy-issues, of…?
2. En wat denk je dat nodig is om te zorgen dat de rechercheurs méér met internet willen en kunnen doen?

Bedankt voor het meedenken!

Posted: april 14th, 2009 under Politie 2.0.
Comments: 7

Ooit wel eens een videorecorder open gemaakt om te zien wat er in zit? Nee? Ik ook niet! Het onderstaande filmpje toont aan dat de VCR zijn tijd ver, ver vooruit was…

Vrolijk Pasen!

Foto geleend van isazappy.

Posted: april 11th, 2009 under Algemeen.
Comments: 4

Ha, eindelijk een goede reden gevonden om over games te schrijven. Ik merk dat ik in de bieb toch meer te maken had met games dan nu dus het is wat naar de achtergrond verdwenen; ook heb ik zelf nauwelijks tijd over voor een coole game, helaas! Maar waar beter over te schrijven dan games die zich ontwikkelen in dezelfde richting als andere software in de 2.0-wereld, namelijk dat het vrij beschikbaar is voor iedereen. Games 2.0 dus!

Reclame en spelen!

De laatste tijd lees ik een aantal berichten die dit bevestigen; steeds meer spellen die voorheen alleen op de PlayStation, Nintendo of XboX te spelen waren, of op een (naar mijn standaarden) supergeavanceerde pc, kun je nu gratis en zonder al te hoge systeemvereisten online spelen. Daar staat dan tegenover dat je in het spel reclameborden van sponsors tegenkomt. Is niet erg! Ik vind het mooi!

Het maakt zulke games erg laagdrempelig; misschien komt de gemiddelde huisvrouw dan ooit nog eens verder dan Patience en Mahjongg (hè mam)!! Je moet je natuurlijk nog steeds een heleboel toetsencombinaties eigen maken, maar eenmaal goed getraind, kun je er een hoop lol aan te beleven! Drie voorbeelden.

Quake Live

Lekker schieten op de tegenstander (andere spelers in de hele wereld) is wat je in Quake doet. En met Quake Live kan het gewoon in je internetscherm. De makers noemen het een freemium, een free-to-play premium game. Een goed en gratis spel dus waarin je advertenties zal tegenkomen. Het adverteren in games is nog volop in ontwikkeling en zou zelfs lokale informatie kunnen aanbieden, bijvoorbeeld van de grootgrutter op de hoek! Het tempo in het spel ligt hoog, waardoor het een echte uitdaging is voor de hiervoor genoemde, ongeoefende huisvrouwen.  Gelukkig kun je er ook voor kiezen om eerst te trainen! En als je wil, kun je ook vrienden maken en groepen vormen die samen optrekken tegen de vijand. Kortom, deze komt bovenaan mijn lijstje ‘nog-eens-te-proberen-spellen’. Ben tenslotte opgegroeid met dit soort spellen (Wolfestein, Doom). Ook voor bibliotheken een buitenkansje!

Oggo’s Odyssey

Van heel andere aard zijn online spellen als Oggo’s Odyssey van Kalydo / Eximion. Avontuur, vrolijke kleuren, leuke geluidjes; typisch een spel voor de wat jongere doelgroep. Maar niettemin een mooi voorbeeld van games 2.0. Alhoewel hierin altijd de zon schijnt, is een spel als deze toch nét even anders dan de reguliere casuals games, zoals die van Xobi. Ze zijn geavanceerder, mooier (3D!) en uitdagender. Bij Eximion zijn de spellen echter niet gratis; je betaalt tussen de 6 en 10 euro. Alsnog een veel lagere prijs dan het gemiddelde spel voor de XboX of Playstation. Een keertje uitproberen is trouwens wel gratis; je moet je alleen even aanmelden. En ook een schietspel is aanwezig in het assortiment!

Sneak King

Branchevreemde bedrijven die investeren in games zijn er ook al. Waren de Burger King-filmpjes een mooie manier voor het bedrijf om hip en cool te zijn, BK blijkt ook een echte game ontwikkeld te hebben, genaamd Sneak King. In 2006 al. Had ik even gemist. Kosten: een Whoppermenu en 4 dollar. En het was schijnbaar nog best een aardig spel, of advergame, ook.

Games en business

Volgens David Edery, schrijver van Changing the Game: How Video Games are Transforming the Future of Business, zitten we nog maar in het stenen tijdperk wat betreft reclame en games. De mogelijkheden zijn verstrekkend en gaan niet over naamsbekendheid alleen. Ook informatie inwinnen over klantbehoeften is een optie. Denk bijvoorbeeld eens aan een racespel waarbij je met je behaalde punten onderdelen aan je auto kunt toevoegen. Een autobedrijf krijgt dan inzicht in wat klanten willen! Ook muzikanten maken soms gebruik van games om hun producten onder de aandacht te brengen. Zoals een band soms speciaal voor een bepaalde film een soundtrack maakt, zijn er ook muzikanten die speciaal voor een bepaalde game een soundtrack maken. Een voorbeeld hiervan is The Prodigy waarvan enkele liedjes te horen zijn in het spel Need for Speed: Undercover (zoals: First Warning). En onze Hollandse held Junkie XL staat er tegenwoordig vooral om bekend muziek voor films en games (bijv. Fifa Street 3) te maken. Uit een onderzoek in opdracht van Spil Games en Colgate/Palmolive blijkt overigens dat adverteren in advergames effectiever is dan adverteren in dagbladen.

Ik geloof Edery wel als hij zegt dat dit nog maar het begin is van wat ons staat te wachten in de wereld van games. Dat deze wereld veel toegankelijker is geworden door lagere tarieven en systeemvereisten, vind ik mooi! Misschien kan ik mijn moeder binnenkort eens overhalen zo’n spel te proberen. Al denk ik dat ze Quake toch niet zo ziet zitten…

Plaatjes geleend van Quake Live, Kalydo en Drew “Rukes” Ressler.

Posted: april 6th, 2009 under Games.
Comments: 7