http://www.youtube.com/watch?v=jm3dm5J5r0A

Gezellige feestdagen!

Via @jwalphenaar

Foto geleend van niclindh.

Via @M_Leeuwerink en @ThijsPolfliet

Foto geleend van Rego – d4u.hu.

Gezellige pakjesavond!

http://www.youtube.com/watch?v=UCUHTDrca4s

Bron: blog Alexander Klöpping

Foto geleend van Amsterdamize

Extra taken eraf

En toch gaat dat het logische verstand van veel managers te boven. Ik maak het nu aan den lijve mee; een manager moet terug in formatie en bekijkt zijn core business. Dat blijkt opsporen te zijn, boeven vangen. Iemand die als katalysator (zijn woorden!) binnen deze afdeling functioneert en probeert op allerlei manieren internet tussen de oren te krijgen van de rechercheurs, wordt dan al snel als extra gezien. En extra moet eraf in tijden van bezuinigingen.  Ergens begrijp ik de redenering, maar ergens ook weer niet. Ik kan als adviseur digitale media geen boeven opsporen, maar kan de rechercheurs daarin wél faciliteren door ze de Wondere Digitale Wereld te laten ontdekken. Bijvoorbeeld via de cursus 23 OpsporingsDingen. En dat is echt nog maar één voorbeeld. Een begin. Een basis. Die zoveel collega’s nog ontberen, blijkt, nu we al bijna aan het einde zijn van de eerste (en enige?) ronde van de cursus. De gedachte is dat de rechercheurs met deze nieuwe kennis hun recherchewerk kunnen verrijken, waardoor dit uiteindelijk misschien wel leidt tot meer efficiëntie en effectiviteit. Slimmer opsporen dus. Precies ook één van de uitgangspunten van deze manager.

De jeugd weet de weg op internet?

Een aanvullend argument dat ik hoorde voor het schrappen van mijn functie: de jeugd van nu hééft internet al tussen de oren, weet de weg op internet. Mijn ervaring met deze jeugd is dat zij zich maar beperkt begeven op het web en vooral MSN, Hyves en dergelijke favorieten zijn. Dat ze meer handigheid hebben met internet dan oudere collega’s, wil niet zeggen dat ze hun weg daarop goed weten te vinden. En dat ze het in hun werk kunnen toepassen. Ze missen vaak mediawijsheid. Bovendien duurt het nog járen voordat de met internet opgegroeide jeugd de oudere generaties vervangen heeft op de werkvloer. Ik hoor het graag als iemand daar anders over denkt!

Na twee jaar in een tijdelijke, innovatieve functie te hebben gewerkt, is mij wel duidelijk geworden dat innovatie in magere jaren moeilijk te bestendigen is. Wat mijn specialisme tot een zeer crisisgevoelige maakt! Een constatering waar ik het voorlopig even mee moet doen, evenals mijn lezers.

Foto geleend van LShave.

Vroeger

Als kind was ik lid van de bieb. Omdat het gratis was en omdat ik een boekenverslinder was. Heel kostenefficiënt voor mijn ouders dus. Na een paar dagen wilde ik alweer naar de bieb om nieuwe boeken te halen. Ik kon daar ook rustig in een hoekje zitten lezen en wachten tot mijn moeder ook klaar was met uitzoeken. Mijn moeder, die zelf al sinds jaar en dag lid is en nog steeds boeken verslindt! Op mijn middelbare school bleek de aanwezige mediatheek van alles te bieden en kwam ik niet zo vaak meer in de openbare bieb. Ik kon niet zoveel tijd en zin meer maken voor het plezierlezen als vroeger. Ik ging op mijn 18e wonen en studeren in een andere stad en kreeg voor mijn gevoel heel onverwacht een acceptgiro in de bus, althans, bij mijn ouders thuis. Of ik even zoveel euro per jaar wilde betalen omdat ik nu 18 was. Natuurlijk heb ik mijn abonnement opgezegd, want ik maakte er tegen die tijd al helemaal geen gebruik meer van.

Lenen omdat de drempel laag is

Na mijn studie en vele tussentijdse banen belandde ik weer bij de bieb uit mijn jeugd, nu als beleidsmedewerker. Heel vreemd; de mensen die je vroeger hielpen, waren nu je collega’s! En zo nu en dan leende ik met mijn personeelspas weer eens een boek, luisterboek of film. Gewoon omdat de drempel laag was. Niet dat ik anders niets te lezen had want ondertussen was mijn boekenkast thuis aardig gevuld geraakt. Meer dan de helft nog ongelezen. Vier jaar later had ik een andere baan en dus verviel mijn personeelspas. Tot op heden (bijna anderhalf jaar later en woonachtig in een andere stad) heb ik nog niet de behoefte gevoeld lid te worden van de bibliotheek. Het lezen is overigens nooit minder geworden, alleen de manier waarop wel. Een echt boek lees ik maximaal (!) een half uur per dag. Internet en alle informatie die daarop verschijnt houdt mij meerdere uren per dag bezig. Wat kan de bieb mij dan nog bieden? Waarom zou ik lid zijn?

Van bibliothecaris naar informatiemakelaar

Voor velen geldt: de bibliotheek komt in je leven als je naar school gaat, verdwijnt vervolgens om later als je kinderen krijgt weer terug te komen. De populatie bibliotheekleden bestaat gemiddeld genomen vooral uit (jonge) kinderen en ouderen. Ouderen die uit kostenoogpunt kranten lezen en/of boeken lezen of ouderen die hun hele leven al lid zijn en dat tot hun dood zullen zijn. Maar is dat voldoende voor het voortbestaan van de openbare bibliotheek? Ik waag het te betwijfelen. Toen ik er nog werkte, zag ik vanzelfsprekend alle geweldige voordelen die een bieb ook voor mij kan hebben: goedkoop (maar wel gebruikte, soms vieze) boeken en films lenen, lezingen bijwonen en, uiteraard, aan informatie geholpen worden. En dat laatste is denk ik de meest onderbelichte terwijl het wel een hele waardevolle is, als ik er nu op terugkijk: de rol van bibliothecaris als informatiemakelaar. Je wil niet weten hoeveel mensen nog steeds denken dat daar vrijwilligers zitten in plaats van veelal hoog opgeleide medewerkers. Een mega-imagoprobleem dus. Met de digitale vraagbaak Al@din, waarbij je je ‘moeilijke vragen’ online kunt stellen, had het goed kunnen komen maar daar dreigt nu ook de stekker uitgetrokken te worden. Eeuwig zonde!

Masters of the webuniverse

Het concept bibliotheek zal stevig op de schop moeten om het uitsterven, dat gezien de structureel dalende ledenaantallen aan het gebeuren is, tegen te gaan. Bibliothecarissen, stop met bescheiden zijn en schreeuw je kundigheid van de daken. Beperk je daarbij niet tot boeken alleen, maar wordt ook écht masters of the webuniverse, meesters in de digitale wereld en dé portaal tot betrouwbare informatie. Google genereert vooral veel informatie (mist daarbij overigens een hele hoop!), maar informatiemakelaars weten daar kundig mee om te gaan en de juiste adviezen te verstrekken aan de dolende internetter. En de behoefte daaraan zal alleen maar groter worden bij de toenemende informatievloed. Waarschijnlijk zeg ik voor de bibliobloggers onder mijn lezers hiermee niets nieuws, maar ondertussen heb ik een verandering nog niet zien gebeuren! Is het dan misschien iets dat met de tijd en het aankloppen van een nieuwe generatie informatiespecialisten pas zal veranderen? Of komt de verandering te laat en zal de ene na de andere bibliotheek moeten sluiten? Om met de woorden van vertrekkend bibliotheekdirecteur Eppo van Nispen te spreken:

“Als de bibliotheek een gezonde toekomst wil hebben, moet ze niet bang zijn voor verandering”

Foto’s geleend van Gattou en Old Shoe Woman.

http://www.youtube.com/watch?v=2KRVy13vm3I

Een gezellig Sinterklaasweekend!

Via Molblog.nl

http://www.youtube.com/watch?v=r7kYDn7zEcU

Via Dutch Cowboys.

De combinatie van online en real life vind ik een waardevolle. Kennis met elkaar delen kan denk ik voor 75% online; via fora, Twitter en natuurlijk ook via de mail. Op internet mist non-verbale communicatie grotendeels, op smilies na, terwijl het in feite wel een belangrijk aandeel heeft in de communicatie. Dus kan het zijn dat de communicatie online soms even niet zo lekker loopt als offline, waarbij je elkaar in de ogen kunt kijken en non-verbale signalen kunt opvangen. Je begrijpt elkaar sneller en er komt ook sneller meer energie los. Ik kreeg vanochtend zowaar inspiratie! Herkennen meer mensen dit fenomeen?

Goed dat ik binnenkort ook in Rotterdam mijn gezicht zal laten zien op een bijeenkomst met collega’s die ik online al ontmoet heb!

Foto geleend van andym8y.

Het is zover

Ken je dat gevoel? Dat je ergens enorm naar uitkijkt, maar oh, wat duurt het lang voor het zover is! Zó lang dat áls het dan eindelijk zover is, je er niet eens meer zo blij van kan zijn. Dat gevoel had ik toen ik in augustus onder andere op Webwereld las dat de SIDN eindelijk het één en ander zal aanpassen in de werkwijze van domeinregistratie. Ook Wouter Dammers van Solv.nl schreef erover en is dezelfde mening toegedaan als ik. December 2008 was het toen ik schreef over SIDN en de plannen van deze stichting om de vrij beschikbare domeingegevens, zoals je huisadres en telefoonnummer, te beperken. Toevallig of niet bleek deze werkwijze ook in strijd met de Europese privacywetgeving. Nu is het ein-de-lijk zover, ze zijn klaar met nadenken en zullen het systeem zodanig aanpassen dat je nu alleen nog naam en e-mailadres van een domeineigenaar en het hostingbedrijf (zgn. administratief en technisch contactpersoon) kunt achterhalen.

Te mooi om waar te zijn

Het klinkt natuurlijk te mooi om waar te zijn; mijn adresgegevens (inbrekers: het adres is oud!) zijn nu (dd 11-10-09) nog steeds op te vragen. Hoe moeilijk kan het zijn om die adressen weg te halen? Het blijkt dat de SIDN zichzelf tot het einde van het jaar de tijd geeft om alle adressen te verwijderen. Dus blijkbaar is het een uitdaging. Er zit namelijk nog wel wat werk aan vast dat nu op het bordje van de SIDN komt te liggen. Wel heeft de SIDN alvast de algemene voorwaarden gewijzigd, per 2 oktober 2009.

CBP roept wel, maar doet niets

De Nederlandse bewaker van privacy, het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP), vindt dat de SIDN hiermee nog niet ver genoeg gaat, vooral niet voor particulieren, zoals ik! De nieuwe werkwijze zou nog steeds in strijd zijn met de Europese regelgeving, waarin staat dat de persoonsgegevens van particulieren überhaupt niet automatisch op internet gezet mogen worden. Helaas zal het CBP geen stappen ondernemen tegen SIDN. Tegenvaller!

Dat het CBP niets doet, is volgens Arnoud Veenman juist goed nieuws. Op ISPam.nl, een platform voor internetserviceproviders, betoogt hij de nadelen van de nieuwe uitgangspunten. Volgens hem is de wijziging alleen maar heel slecht voor SIDN, de hostingbedrijven en de domeineigenaren. Zijn voornaamste argument is dat de nieuwe werkwijze extra werk oplevert en dus hogere kosten voor de gebruikers. Ik zal je zeggen dat ik best wat over heb voor een beetje meer privacy!

Het zal mij benieuwen of het in januari zo is dat mijn adres niet meer getoond wordt in de Whois. Ik kom er zeker nog op terug!

Foto’s geleend van bejealousofme en ex.libris.