Het blijft een lastige combinatie: innovatie en bezuinigingen. Het lijkt of de twee tegenover elkaar staan. Dat je moet kiezen tussen beide. Ga je bezuinigen? Dan maar niet meer innoveren, da’s toch extra. Er bestaat zoiets als anticyclisch investeren dat inhoudt dat je in slechte tijden júist moet investeren, moet innoveren. Daarmee kom je de crisis beter door en sta je erna sterker dan je concurrenten.

Extra taken eraf

En toch gaat dat het logische verstand van veel managers te boven. Ik maak het nu aan den lijve mee; een manager moet terug in formatie en bekijkt zijn core business. Dat blijkt opsporen te zijn, boeven vangen. Iemand die als katalysator (zijn woorden!) binnen deze afdeling functioneert en probeert op allerlei manieren internet tussen de oren te krijgen van de rechercheurs, wordt dan al snel als extra gezien. En extra moet eraf in tijden van bezuinigingen.  Ergens begrijp ik de redenering, maar ergens ook weer niet. Ik kan als adviseur digitale media geen boeven opsporen, maar kan de rechercheurs daarin wél faciliteren door ze de Wondere Digitale Wereld te laten ontdekken. Bijvoorbeeld via de cursus 23 OpsporingsDingen. En dat is echt nog maar één voorbeeld. Een begin. Een basis. Die zoveel collega’s nog ontberen, blijkt, nu we al bijna aan het einde zijn van de eerste (en enige?) ronde van de cursus. De gedachte is dat de rechercheurs met deze nieuwe kennis hun recherchewerk kunnen verrijken, waardoor dit uiteindelijk misschien wel leidt tot meer efficiëntie en effectiviteit. Slimmer opsporen dus. Precies ook één van de uitgangspunten van deze manager.

De jeugd weet de weg op internet?

Een aanvullend argument dat ik hoorde voor het schrappen van mijn functie: de jeugd van nu hééft internet al tussen de oren, weet de weg op internet. Mijn ervaring met deze jeugd is dat zij zich maar beperkt begeven op het web en vooral MSN, Hyves en dergelijke favorieten zijn. Dat ze meer handigheid hebben met internet dan oudere collega’s, wil niet zeggen dat ze hun weg daarop goed weten te vinden. En dat ze het in hun werk kunnen toepassen. Ze missen vaak mediawijsheid. Bovendien duurt het nog járen voordat de met internet opgegroeide jeugd de oudere generaties vervangen heeft op de werkvloer. Ik hoor het graag als iemand daar anders over denkt!

Na twee jaar in een tijdelijke, innovatieve functie te hebben gewerkt, is mij wel duidelijk geworden dat innovatie in magere jaren moeilijk te bestendigen is. Wat mijn specialisme tot een zeer crisisgevoelige maakt! Een constatering waar ik het voorlopig even mee moet doen, evenals mijn lezers.

Foto geleend van LShave.

En toen was 2009 opeens voorbij en schrijven we voortaan 2010 op formulieren en in brieven. Brieven? Ja, sollicitatiebrieven bijvoorbeeld. Ik kán nu zeggen dat ik benieuwd ben wat het jaar gaat brengen, maar dan klinkt het alsof ik passief ga afwachten wat er gaat gebeuren. Het lijkt me slimmer als ik zelf enige actie onderneem en invloed uitoefen op de gebeurtenissen van 2010! Maar eerst nog even een weekend relaxen, met uitslapen, familiebezoeken en… een filmpje!

De openbare bibliotheek. Is het een uitstervend instituut of zit er nog leven in? Een moeilijke vraag, maar na enig nadenken heb ik daar toch wel wat gedachten over. Na anderhalf jaar uit deze sector weg te zijn, is het tijd voor een ‘frisse blik’, geïnspireerd door een blogpost van Edwin. Voordat ik een antwoord zal proberen te formuleren zet ik eerst mijn relatie tot boeken uiteen. Chronologisch!

Vroeger

Als kind was ik lid van de bieb. Omdat het gratis was en omdat ik een boekenverslinder was. Heel kostenefficiënt voor mijn ouders dus. Na een paar dagen wilde ik alweer naar de bieb om nieuwe boeken te halen. Ik kon daar ook rustig in een hoekje zitten lezen en wachten tot mijn moeder ook klaar was met uitzoeken. Mijn moeder, die zelf al sinds jaar en dag lid is en nog steeds boeken verslindt! Op mijn middelbare school bleek de aanwezige mediatheek van alles te bieden en kwam ik niet zo vaak meer in de openbare bieb. Ik kon niet zoveel tijd en zin meer maken voor het plezierlezen als vroeger. Ik ging op mijn 18e wonen en studeren in een andere stad en kreeg voor mijn gevoel heel onverwacht een acceptgiro in de bus, althans, bij mijn ouders thuis. Of ik even zoveel euro per jaar wilde betalen omdat ik nu 18 was. Natuurlijk heb ik mijn abonnement opgezegd, want ik maakte er tegen die tijd al helemaal geen gebruik meer van.

Lenen omdat de drempel laag is

Na mijn studie en vele tussentijdse banen belandde ik weer bij de bieb uit mijn jeugd, nu als beleidsmedewerker. Heel vreemd; de mensen die je vroeger hielpen, waren nu je collega’s! En zo nu en dan leende ik met mijn personeelspas weer eens een boek, luisterboek of film. Gewoon omdat de drempel laag was. Niet dat ik anders niets te lezen had want ondertussen was mijn boekenkast thuis aardig gevuld geraakt. Meer dan de helft nog ongelezen. Vier jaar later had ik een andere baan en dus verviel mijn personeelspas. Tot op heden (bijna anderhalf jaar later en woonachtig in een andere stad) heb ik nog niet de behoefte gevoeld lid te worden van de bibliotheek. Het lezen is overigens nooit minder geworden, alleen de manier waarop wel. Een echt boek lees ik maximaal (!) een half uur per dag. Internet en alle informatie die daarop verschijnt houdt mij meerdere uren per dag bezig. Wat kan de bieb mij dan nog bieden? Waarom zou ik lid zijn?

Van bibliothecaris naar informatiemakelaar

Voor velen geldt: de bibliotheek komt in je leven als je naar school gaat, verdwijnt vervolgens om later als je kinderen krijgt weer terug te komen. De populatie bibliotheekleden bestaat gemiddeld genomen vooral uit (jonge) kinderen en ouderen. Ouderen die uit kostenoogpunt kranten lezen en/of boeken lezen of ouderen die hun hele leven al lid zijn en dat tot hun dood zullen zijn. Maar is dat voldoende voor het voortbestaan van de openbare bibliotheek? Ik waag het te betwijfelen. Toen ik er nog werkte, zag ik vanzelfsprekend alle geweldige voordelen die een bieb ook voor mij kan hebben: goedkoop (maar wel gebruikte, soms vieze) boeken en films lenen, lezingen bijwonen en, uiteraard, aan informatie geholpen worden. En dat laatste is denk ik de meest onderbelichte terwijl het wel een hele waardevolle is, als ik er nu op terugkijk: de rol van bibliothecaris als informatiemakelaar. Je wil niet weten hoeveel mensen nog steeds denken dat daar vrijwilligers zitten in plaats van veelal hoog opgeleide medewerkers. Een mega-imagoprobleem dus. Met de digitale vraagbaak Al@din, waarbij je je ‘moeilijke vragen’ online kunt stellen, had het goed kunnen komen maar daar dreigt nu ook de stekker uitgetrokken te worden. Eeuwig zonde!

Masters of the webuniverse

Het concept bibliotheek zal stevig op de schop moeten om het uitsterven, dat gezien de structureel dalende ledenaantallen aan het gebeuren is, tegen te gaan. Bibliothecarissen, stop met bescheiden zijn en schreeuw je kundigheid van de daken. Beperk je daarbij niet tot boeken alleen, maar wordt ook écht masters of the webuniverse, meesters in de digitale wereld en dé portaal tot betrouwbare informatie. Google genereert vooral veel informatie (mist daarbij overigens een hele hoop!), maar informatiemakelaars weten daar kundig mee om te gaan en de juiste adviezen te verstrekken aan de dolende internetter. En de behoefte daaraan zal alleen maar groter worden bij de toenemende informatievloed. Waarschijnlijk zeg ik voor de bibliobloggers onder mijn lezers hiermee niets nieuws, maar ondertussen heb ik een verandering nog niet zien gebeuren! Is het dan misschien iets dat met de tijd en het aankloppen van een nieuwe generatie informatiespecialisten pas zal veranderen? Of komt de verandering te laat en zal de ene na de andere bibliotheek moeten sluiten? Om met de woorden van vertrekkend bibliotheekdirecteur Eppo van Nispen te spreken:

“Als de bibliotheek een gezonde toekomst wil hebben, moet ze niet bang zijn voor verandering”

Foto’s geleend van Gattou en Old Shoe Woman.

Speciaal voor alle YouTube-fanatici: dé viral der virals met het thema Sinterklaas. Wie herkent alle virals in deze video?

www.youtube.com/watch?v=2KRVy13vm3I

Een gezellig Sinterklaasweekend!

Via Molblog.nl

Het is zo gemakkelijk… zeker als je kunt goochelen!

www.youtube.com/watch?v=_XdfuyrKN6s

Via Dutch Cowboys.

Heel 1.0 was ik vandaag in Eindhoven op werkbezoek bij collega’s. Ik wilde weleens met eigen ogen zien en oren horen waar mijn Brabantse collega’s op digitaal gebied mee bezig zijn. Met een hoop, blijkt! Op de terugweg mijmerde ik nog wat over dit bezoek met mijn collega Kim. Ook zij was onder de indruk. Het deed haar meer dan 25 blogberichten bij elkaar dat zouden doen. Het bleek maar weer dat een ‘offline’ bijeenkomst indrukwekkender is dan hetzelfde verhaal in een blogbericht of op een forum.

De combinatie van online en real life vind ik een waardevolle. Kennis met elkaar delen kan denk ik voor 75% online; via fora, Twitter en natuurlijk ook via de mail. Op internet mist non-verbale communicatie grotendeels, op smilies na, terwijl het in feite wel een belangrijk aandeel heeft in de communicatie. Dus kan het zijn dat de communicatie online soms even niet zo lekker loopt als offline, waarbij je elkaar in de ogen kunt kijken en non-verbale signalen kunt opvangen. Je begrijpt elkaar sneller en er komt ook sneller meer energie los. Ik kreeg vanochtend zowaar inspiratie! Herkennen meer mensen dit fenomeen?

Goed dat ik binnenkort ook in Rotterdam mijn gezicht zal laten zien op een bijeenkomst met collega’s die ik online al ontmoet heb!

Foto geleend van andym8y.

Het .nl-domein is in handen van de Stichting Internet Domeinregistratie Nederland (SIDN). Deze handelde al jaren in strijd met de Europese privacywetgeving en zal dit ook blijven doen, ondanks recente aanpassing van de registratievoorwaarden.

Het is zover

Ken je dat gevoel? Dat je ergens enorm naar uitkijkt, maar oh, wat duurt het lang voor het zover is! Zó lang dat áls het dan eindelijk zover is, je er niet eens meer zo blij van kan zijn. Dat gevoel had ik toen ik in augustus onder andere op Webwereld las dat de SIDN eindelijk het één en ander zal aanpassen in de werkwijze van domeinregistratie. Ook Wouter Dammers van Solv.nl schreef erover en is dezelfde mening toegedaan als ik. December 2008 was het toen ik schreef over SIDN en de plannen van deze stichting om de vrij beschikbare domeingegevens, zoals je huisadres en telefoonnummer, te beperken. Toevallig of niet bleek deze werkwijze ook in strijd met de Europese privacywetgeving. Nu is het ein-de-lijk zover, ze zijn klaar met nadenken en zullen het systeem zodanig aanpassen dat je nu alleen nog naam en e-mailadres van een domeineigenaar en het hostingbedrijf (zgn. administratief en technisch contactpersoon) kunt achterhalen.

Te mooi om waar te zijn

Het klinkt natuurlijk te mooi om waar te zijn; mijn adresgegevens (inbrekers: het adres is oud!) zijn nu (dd 11-10-09) nog steeds op te vragen. Hoe moeilijk kan het zijn om die adressen weg te halen? Het blijkt dat de SIDN zichzelf tot het einde van het jaar de tijd geeft om alle adressen te verwijderen. Dus blijkbaar is het een uitdaging. Er zit namelijk nog wel wat werk aan vast dat nu op het bordje van de SIDN komt te liggen. Wel heeft de SIDN alvast de algemene voorwaarden gewijzigd, per 2 oktober 2009.

CBP roept wel, maar doet niets

De Nederlandse bewaker van privacy, het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP), vindt dat de SIDN hiermee nog niet ver genoeg gaat, vooral niet voor particulieren, zoals ik! De nieuwe werkwijze zou nog steeds in strijd zijn met de Europese regelgeving, waarin staat dat de persoonsgegevens van particulieren überhaupt niet automatisch op internet gezet mogen worden. Helaas zal het CBP geen stappen ondernemen tegen SIDN. Tegenvaller!

Dat het CBP niets doet, is volgens Arnoud Veenman juist goed nieuws. Op ISPam.nl, een platform voor internetserviceproviders, betoogt hij de nadelen van de nieuwe uitgangspunten. Volgens hem is de wijziging alleen maar heel slecht voor SIDN, de hostingbedrijven en de domeineigenaren. Zijn voornaamste argument is dat de nieuwe werkwijze extra werk oplevert en dus hogere kosten voor de gebruikers. Ik zal je zeggen dat ik best wat over heb voor een beetje meer privacy!

Het zal mij benieuwen of het in januari zo is dat mijn adres niet meer getoond wordt in de Whois. Ik kom er zeker nog op terug!

Foto’s geleend van bejealousofme en ex.libris.

Het zit erop: ik heb mijn doel gehaald. 5 kilometer hardlopen en onder de 35 minuten blijven! Ik deed gistermiddag mee aan de Asics Ladiesrun Amsterdam, nadat ik op één na alle lessen van Evy Gruyaert, waar ik eerder al over schreef, gedaan had. Na les 20 heb ik mij bij wijze van extra motivatie ingeschreven voor deze loop. Deze zou beginnen en eindigen in het Olympisch Stadion in Amsterdam. Het was de laatste weken wat lastig tijd in te ruimen voor het trainen, dus ik had een beetje zorgen over hoe het gisteren zou gaan.

Karin, Karin, Irene en ik (en Marieke) vonden het niet nodig een warming up te doen (die 5 km vonden we genoeg) dus na de bagage afgegeven te hebben stonden we helemaal klaar. Ik was behoorlijk gespannen voor deze loop; wist niet goed wat ik kon verwachten van de organisatie en van mezelf! Na het startsein mezelf ingeprent dat ik vooral NIET te hard moest starten en dat is me aardig gelukt. De kilometerbordjes (bij 1 en 2 km enz.) bleken niet te kloppen want we waren al verder dan die bordjes deden vermoeden. Opeens keerden we alweer om en waren we op de weg terug! Even op adem en spierkracht komen door toch nog bijna een minuut even te wandelen en we gingen voor het laatste stuk! Het stadion was alweer in zicht dus het lukte op één of andere manier om op dit punt een reservebron aan te spreken. In het stadion nog een half rondje over het rode grind, juichende mensen op het grasveld, dus ik probeerde nog iets van een sprint in te zetten. Niemand die dat was opgevallen denk ik, want het was meer voor mijn gevoel dat ik nog even ‘keihard’ ging.

Eindtijd: 31 minuten en nog wat. En mijn trotse vriend had een bloemetje voor me meegenomen. Ben zelf ook wel trots eigenlijk. De medaille als bewijs van deelname krijgt een mooi plekje. Ik zal eens diep nadenken of dit een vervolg zal krijgen…

Update: mijn netto eindtijd blijkt te zijn: 30 minuten en 52 seconden!
Ben dus nog onder de 31 minuten gebleven. It’s amazing!

Eindelijk ben ik naar het Lowlandsfestival geweest! Zat eigenlijk ieder jaar weer te dubben om naar dit festival toe te gaan, maar was nooit tot actie overgegaan. Ook dit jaar waren we bijna te laat met kaartjes kopen; het was al uitverkocht maar er kwamen alsnog kaartjes beschikbaar dus we hadden geluk! Na een vermoeiend weekend en ietwat zware eerste dagen op mijn werk kijk ik nu terug naar het afgelopen weekend en bedenk dan: ik vond het geweldig!

Blowlands?

De beroemde/beruchte camping hebben we overgeslagen, maar verder zijn we bijna fulltime in het festival gedoken, van ‘s middags tot ‘s nachts hebben we zoveel mogelijk optredens van allerlei artiesten bijgewoond, rondgestruind op het terrein, gezeten in het gras (al was het na twee dagen meer zand…), hapje en drankje gedaan en allemaal gezellige en blije mensen! Er was een hele goede sfeer! Jong en oud door elkaar, bijna iedereen even vriendelijk. Zou dat komen door de softdrugs die op het festival is toegestaan? Mijn vader zei al: “wat leuk dat je naar Blowlands gaat…”. Maar ja, kan er niets negatiefs over zeggen. De nadruk op ‘groen/duurzaam’ in een aantal overige kraampjes/standjes zoals die van Oxfam Novib sprak me ook erg aan. Na een test over mijn eet-, drink- en rookgedrag bleek ik ‘eco-lover’ en kon door het doneren van (slechts) één consumptiemuntje mijn verblijf op het festival compenseren.

Goed georganiseerd

Ben weleens vaker op festivals geweest en dan vooral ééndaagse. Altijd ergerde ik me aan de eetkraampjes waarin óf het eten al snel op was, óf te weinig keuze was (patat of kroketten). Op Lowlands kon je zowat alles eten wat je wilde. En met name ook voor vegetariërs heel veel keuze! En het ging ook gewoon niet op. Had je om 2 uur ‘s nachts nog trek, dan was alles wat je wilde nog gewoon beschikbaar. Oke, op zondagavond was de Caribische koffie bij het standje van Douwe Egberts op. Nou ja, dat is ze vergeven. Verder begonnen alle optredens op tijd en kon je ook buiten de muziektent nog prima meegenieten van het optreden (oordopjes wel gewenst!) door enorme videoschermen. Handig, oplaadpunten voor mobiele telefoons, daar was het erg druk! Mensen fotografeerden en filmden zich suf! Wel jammer: na 24.00 uur reden er geen pendelbussen naar de NS-stations meer (maar ja ook geen treinen meer!). Je was dan op eigen vervoer of dure taxi’s aangewezen als je niet op de camping verbleef. Dat gaan we volgend jaar anders regelen.

Hoogtepunten

Wat zeker meespeelt in mijn goede gevoel over het festival is natuurlijk het geweldige weer dat we hebben gehad. Het weeralarm bleek reuze mee te vallen en drie dagen was het grotendeels zonnig en warm! Wat betreft de optredens vond ik Kyteman en Basement Jaxx supertof; dat swingde echt de pan uit! Door deze superenthousiaste optredens vond ik Moke en Arctic Monkeys (statische mannen met gitaren) dan weer wat tegenvallen. Maar ik denk dat ik een beetje verwend was door die eerdere shows! Snoop Dogg vond ik heel grappig met z’n megajoint en hennepplantje tijdens het liedje ‘Gimme dat tree‘. Een ander hoogtepunt was voor mij het optreden van cabaretier Daniël Arends, zowel zijn verhaal (altijd grappig) als wat vóór zijn opkomst gebeurde. Een dj speelde wat plaatjes uit de jaren ’90 en enkele bezoekers begonnen wat te dansen voor hun stoel. Toen kwam de Macarena en opeens ging IEDEREEN staan, zingen en dansen! En daar moet je dan vervolgens als cabaretier wat mee. Moeilijk publiek! Je kunt je toch niet voorstellen dat dit bij een normale theatershow gebeurt, maar bij Lowlands is gewoon iedereen heel blij en dat uiten ze ook! En daar word ik dan weer heel blij van.

Ik zeg: volgend jaar weer!

Zie ook:

• Mooie mashup van de VPRO van véél filmpjes en foto’s
• Lowlands wordt groener volgens Karin de Zwaan-Vullings
• Trends @ Lowlands volgens Marjolein Kamphuis
• MusicfromNL zegt: zeer geslaagde zeventiende editie Lowlands
• En nog veel meer via de feed op de alternatieve Lowlandssite lowla.nl

Foto’s geleend van gray_um en story of a ship.

Ik ben bij les 20! Evy en ik hebben hard ons best gedaan en dat heeft tot resultaat dat ik nu bij les 20 ben. Waar dit over gaat? Over hardlopen! Ik had nooit van mezelf gedacht dat ik het zou kunnen. Eerdere pogingen mislukten jammerlijk dus ik had er weinig vertrouwen in. Dan probeerde ik zo’n opbouwschema en dacht onderweg ‘dit kan ik niet, dit is veel te zwaar, ik kan gewoon niet hardlopen‘ en dan gaf ik het na een paar lessen weer op. Het was vooral lastig om de tijd zo stipt te meten. Met een stopwatch in de hand is het niet fijn lopen. En bovendien staat het nogal dom.

De methode-Evy

Nu ben ik enkele jaartjes ouder geworden en heb altijd vastgehouden aan de gedachte dat ik hardlopen gewoon niet kon. Totdat twee teamgenootjes van mijn (inmiddels oude) volleybalteam enthousiaste verhalen vertelden over ‘de methode-Evy’, start-2-run. Ik begon te twijfelen; zou ik het dan toch ook kunnen? Als iemand mij via mijn oordopjes coacht? Ik besloot een poging te wagen zonder te denken dat ik het lang zou volhouden. Wat de methode inhoudt? Een Belgische mevrouw genaamd Evy Gruyaert heeft 27 lessen ingesproken en als podcasts op internet gezet. Ze zegt in deze lessen hoeveel minuten je moet rennen en wanneer je mag wandelen. En ondertussen moedigt ze je aan met woorden als ‘ik ben fier op u’ en ‘had je van te voren gedacht dat je zo ver zou komen?’. Doorgewinterde hardlopers zoals Danniëlle zullen hier wel om kunnen grinniken, maar voor mij werkt het echt!

Ladies Run

We zijn nu enige tijd verder en ik ben bij les 20. Totaal zijn het 27 lessen, dus ik kan bijna 5 km hardlopen! Ongelooflijk! Die 20e les is voor mij een psychologische grens. Om mijzelf extra te motiveren ook de laatste lessen goed door te komen, schrijf ik dit blogbericht zodat mijn lezers ook weten dat ik dit doe. Bovendien ga ik mij nu inschrijven voor de Asics Ladiesrun in Amsterdam op 30 augustus (5 km-loop). Vind het wel spannend!

Naast tijd aan het trainen, ga ik ook wat meer tijd vinden om aan mijn blog te werken. Ik heb nu mijn eindopdracht voor de masterclass strategisch communicatiemanagement ingeleverd, ben verhuisd en heb weer internet dus heb nu geen excuses meer om het niet te doen! Tot snel dus!

Foto’s geleend van theowI84 en xymonau.