Een unieke crowdsourcing-actie van ambtenaren; roep dat je een dag organiseert voor de ‘ambtenaar 2.0′ en vraag mensen zich te melden als ze eraan willen bijdragen. Alles pro bono uiteraard. Resultaat: binnen enkele weken een overvol programma en een wachtlijst voor bezoekers! Het congres was dus al bij voorbaat een succes. En wie wil daar nou niet een steentje aan bijdragen?

23 Dingen… een cursus ook voor jouw organisatie?

Ook ik deed, net als enkele andere politiecollega’s, een duit in het zakje en zegde toe iets te vertellen over de cursus 23 Dingen. Niet zozeer om mensen te overtuigen de cursus te gaan volgen maar om ze te overtuigen zélf met de cursus aan de slag te gaan in hún organisatie. 23 puntjepuntjeDingen dus. Net als dat ik er 23 PolitieDingen van gemaakt heb en nu bezig ben met 23 OpsporingsDingen. Mijn inschatting was namelijk dat de mensen die op deze dag af zouden komen, vooral mensen zouden zijn die zelf al ‘2.0-minded’ zijn. Zij hebben dus niet zozeer die cursus voor zichzelf nodig, maar juist wel voor hun organisatie! En mijn aanname bleek heel aardig te kloppen; er werd wat afgetwitterd, gefotografeerd en gefilmd!

Open Podium

Ik had een plekje op het Open Podium gekregen, een hoekje in een grote zaal waar ook bedrijven hun diensten presenteerden en zogenoemde Pecha Kucha-presentaties plaatsvonden. Je raadt het al, het was een beetje rommelig en rumoerig. In de ochtend kozen ook nog veel mensen voor het volgen van een workshop in plaats van een kort praatje op het Open Podium. Kortom, het was rustig tijdens mijn presentatie (zie onderaan)! Later kwam ik nog wel mensen tegen die zeiden het jammer te vinden mijn verhaal gemist te hebben; er was ook zoveel keuze in workshops en andere zaken! Toen heb ik ter plekke nog maar even het verhaal verteld! Ik was niet eens echt origineel meer met mijn gebruik van Prezi in plaats van Powerpoint. Jammer hoor .

Conducteur zonder werk

’s Middags liep ik rond als conducteur, in een beeldig oranje hesje met bijpassend spoorwegenpetje. De bedoeling was de bezoekers te helpen die vragen hadden. Die bleken er nauwelijks te zijn, dus hielp ik de workshopleiders er maar aan herinneren dat ze bijna moesten stoppen. Toch nog nuttig. Aan het einde van de dag werd de Overheidsorganisatie 2.0 van het jaar uitgekozen; dat werd de gemeente Amsterdam!

Waardevolle dag

Het was een waardevolle dag voor het opdoen van contacten en inspiratie krijgen voor eigen projecten (bekijk het verslag!). Ik hoop dat het volgend jaar weer gaat lukken deze dag van de grond te krijgen en dat ik dat dan ook weer mag meemaken als (politie)ambtenaar! En wie weet behoort een Dag van de Politieambtenaar 2.0 ook nog wel tot de mogelijkheden…

Posted: februari 28th, 2010 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: none

Eerder schreef ik over de hoeveelheid berichten die op internet te vinden zijn van en over de politie. Van de laatste categorie is een aanzienlijk deel negatief. Maar soms verschijnt er ook weleens een positief verhaal. Een voorbeeld van beide. Van de website GeenStijl. De schrijvers van deze site laten zich vaak kritisch uit over de politie, en ik kan ze niet altijd ongelijk geven.

Kijk maar eens naar deze opname voor GeenStijl-tv, waarin presentator Rutger probeert een ‘ flitsagentje’  te interviewen.

Eerlijk is eerlijk, hier gaan mijn tenen spontaan van krommen.

Dat gevoel had ik ook bij het volgende filmpje, maar met een andere reden: de meneer die hier aan de kant gezet is, gelooft heilig in verschillende rechten voor verschillende soorten mensen. Uiteraard heeft hij er méér dan het gewone plebs. Óf deze meneer meent het echt want hij heeft toestemming tot uitzending gegeven, met hem herkenbaar in beeld. Óf het filmpje is een hoax, in scene gezet. Dat zou natuurlijk ook zomaar kunnen. Maar dan nog, er zijn vast mensen in Nederland die er inderdaad zo over denken:

Tegenwoordig weten communicatie-afdelingen van de politie: als je op GeenStijl komt, heb je het óf heel fout, óf juist heel goed gedaan. En dat laatste komt zo af en toe ook wel voor. Zo kwamen de Twitter-activiteiten van Politie Utrecht onlangs in het vizier. Een aantal tweets waren aan inwoners uit Zeist gestuurd met de vraag of zij informatie over de zaak van de in brand gestoken vrouw hadden. Een zaak die ook op de landelijke opsporingssite politieonderzoeken.nl is gezet. Eén van die twitteraars was @trilhomo en dat is natuurlijk tamelijk hilarisch. Dat was dan ook de aanleiding van het bericht op GeenStijl. Behalve hilariteit uitte GS ook lof voor de innovatieve werkwijze van de politie. Een werkwijze die we als het aan mij ligt steeds verder zullen uitbreiden!

Volgende week het vervolg op Politie in beeld. Dan zijn de bij het onderwerp webcare betrokken collega’s bijeen geweest.

Posted: februari 13th, 2010 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: none

Met een groepje collega’s uit het land onderzoek ik het onderwerp webcare. Of en hoe dit voor de politie zou kunnen werken. Op het Politiecommunicatiecongres 17 november jl. zei ik daar al iets over.  Om erachter te komen óf er berichten op internet zijn waar ‘we’ als politie iets mee zouden moeten doen (bijvoorbeeld: reageren!) en welk soort berichten dit dan zijn, hebben we afgesproken ieder een paar dagen internet te monitoren.

Ik had al wel een idee van; er wordt veel geschreven over de politie en veel is negatief. En zeer regelmatig verschijnen er filmpjes die niet al te best zijn voor ons imago. Maar wat moet je daar nou mee? Overal op reageren? Ik denk het niet. Om twee redenen.

Niet de moeite waard

Ten eerste blijken veel discussies niet de moeite waard om een zinvolle reactie toe te voegen; bijvoorbeeld als de discussie niet over de inhoud (van het werk, van een probleem) gaat.  Of dat het überhaupt geen discussie is maar een scheldpartij. Het levert dan niets op om te proberen de discussie te beïnvloeden. Er zijn collega’s die een anti-politie-Hyves het liefst van internet zien verdwijnen. Maar waarom? Mensen hebben toch het recht hun mening te verkondigen? En ja, ik begrijp ook dat het niet leuk is om het vak waar je trots op bent zo door de mangel gehaald te zien worden. Dat is het lot van een rechtshandhaver.

Te veel berichten

Ten tweede is het ondoenlijk om overal op te reageren: het monitoren hield in dat ik drie dagen lang op de termen politie-agent-wijkagent-korpschef zocht. Ik zocht voornamelijk Twitter en blogs af (volgens afspraak met search.twitter.com, Twingly en Google Alerts). Het kostte heel, heel veel tijd om dit alles te filteren tot een aantal berichten waarvan ik dacht dat ze interessant genoeg waren om door te geven aan een bepaalde afdeling of om op te reageren. Dat waren dan bijvoorbeeld vragen, klachten of onjuiste informatie. Ik gok dat het ongeveer 5-10% is, waarbij ik dan wel de vele vele nieuwsberichten meetel die ook op Twitter verschijnen. Dat is nog eens wat anders dan alle tweets verzamelen die over bibliotheken/mediatheken worden geschreven!

Webcare nodig?

Over een paar weken komt het groepje collega’s weer bij elkaar om de resultaten van deze monitorproef te bespreken. Wanneer vinden wij nu dat webcare nodig is? En voor wie zou dat een taak moeten zijn? De centralisten die alle 0900-8844-telefoontjes aannemen? De afdeling Communicatie? De landelijke woordvoering? Decentraal bij elk korps? Of een combinatie van dit alles? Ik ben er nog niet uit. Jij?

Foto geleend van Jacob Whittaker.

Posted: februari 5th, 2010 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: none

Het verslag achteraf; dinsdag 17 november was het jaarlijkse politiecommunicatiecongres waar ik mede de workshop over nieuwe media verzorgde. Drie keer mochten we ons verhaal doen voor zo’n 50 man/vrouw per keer. De dag vóór het congres stelde ik op dit blog een paar vragen waarop ik hoopte antwoord te krijgen. Deze zal ik hieronder voor zover mogelijk beantwoorden.

• Zullen ze het gevoel hebben overspoeld te worden door alle web 2.0-voorbeelden die de revue zullen passeren? Verbaasd dat zoveel politievoorbeelden te noemen zijn?

Ja en nee. Natuurlijk hadden we ook collega’s in ons publiek zitten die al veel van nieuwe media en de mogelijke toepassingen wisten. Maar in het algemeen kregen we te horen dat het veel was wat we vertelden. Die inschatting hadden we van te voren al gemaakt en vandaar dat de stembriefjes (groen voor ja, rood voor nee!) tegelijk ook informatieve flyers waren waarop stond waar je terecht kan voor meer informatie.

Ik denk wel dat veel collega’s onder de indruk waren van de praktijkvoorbeelden en na afloop werden we dan ook aangesproken door enthousiastelingen die zelf aan de slag wilden.

• Zien ze kansen om digitale media als middelen in hun eigen korps in te zetten, bijvoorbeeld om de betrokkenheid van burgers bij het politiewerk te vergroten?

Doordat wij goede praktijkvoorbeelden konden geven van het gebruik van digitale media, werd het voor ons publiek direct zichtbaar wat zij zelf konden doen. Het gaat immers bijna altijd om gratis tools die ter beschikking staan van iedereen. Ook mijn verhaal over webcare, het op internet vertellen wat je doet en waarom, dat dat het vertrouwen van de burger wekt en zo ook de betrokkenheid, kon wel op steun rekenen. Alhoewel niet iedereen het ermee eens was dat webcare een zinvolle tijdsbesteding is. Ik ben van mening dat we dat centraal moeten organiseren, als er dan toch een landelijk politiedienstencentrum (meer ondersteunende taken centraal organiseren) komt!

• Vinden ze dat de politie vaker en meer interactief moet communiceren (of is dat dubbelop?)?

Hier is niet heel duidelijk een antwoord op te geven; de meningen zijn hierover verdeeld. Wat haal je op je hals qua werk als je gaat interacteren met de burger en gaat er dan niet een enorme beerput open? Maar sommigen zagen de kansen wel in, het doelgroepgericht communiceren met burgers om bijvoorbeeld opsporingsinformatie te verkrijgen.

• Vinden ze dat dit een taak voor de afdeling Communicatie is of vinden ze dat meer medewerkers hierin een taak zouden moeten hebben?

Een gevoelig maar goed punt maakte iemand uit het publiek door te zeggen dat interactie leuk en aardig is en dat we met webcare stinkend ons best kunnen doen om transparant te zijn en ons imago te verbeteren. Maar het is ook een feit dat de agent op straat voor een groot deel ons imago bepaalt. Dat is namelijk wat de burger ziet. Daarin zou je dus ook iets moeten ondernemen, om GeenStijl-taferelen te voorkomen. Dit alles betekent dus dat het zeker niet een taak voor alleen de afdeling Communicatie is!

Gezien de vele reacties uit het publiek tijdens onze workshop, kan ik concluderen dat het onderwerp in elk geval leeft en dat er kritisch over nagedacht wordt. Dat lijkt mij een positieve ontwikkeling en ik hoop dat de verschillende korpsen elkaar daar ook steeds beter in weten te vinden. Renate, Ed en Arjan, bedankt voor de samenwerking in deze workshop!

Wil je weten waar we het in de workshop over hebben gehad, bekijk dan de presentatie online!

Lees deel 1 van deze blogpost!

Foto geleend van discoverblackheritage.

Posted: november 20th, 2009 under Politie 2.0.
Comments: 2

Het jaarlijkse congres voor communicatiemedewerkers van de politie: dat vindt dinsdag 17 november 2009 plaats in De Fabrique in Maarssen. Het onderwerp is ‘bouwen aan het nieuwe werken’ en ik mag de workshop over nieuwe media verzorgen! Mooie eer, die ik zal delen met drie collega’s van andere korpsen: Renate, Ed en Arjan. Ik ben zeer benieuwd hoe de veranderende wereld, geïllustreerd door het Did you know 4.0-filmpje gaat vallen en wat ze vinden van webcare; het als organisatie online actief zijn en communiceren met je doelgroep, vertellen wat je doet en waarom. Dat zijn de onderwerpen waar ik iets over zal vertellen! De anderen zullen ingaan op YouTube, Twitter, Ning, mediawatching, gadgets en meer… Ik denk dat ik morgen antwoord krijg op de volgende vragen:

• Zullen ze het gevoel hebben overspoeld te worden door alle web 2.0-voorbeelden die de revue zullen passeren? Verbaasd dat zoveel politievoorbeelden te noemen zijn?
• Zien ze kansen om digitale media als middelen in hun eigen korps in te zetten, bijvoorbeeld om de betrokkenheid van burgers bij het politiewerk te vergroten?
• Vinden ze dat de politie vaker en meer interactief moet communiceren (of is dat dubbelop?)?
• Vinden ze dat dit een taak voor de afdeling Communicatie is of vinden ze dat meer medewerkers hierin een taak zouden moeten hebben?

We hebben ons verhaal in een presentatie op prezi.com gegoten; daar heb ik nu voor het eerst mee gewerkt en alhoewel het even wennen was, vind ik het nu een heel mooi en handig systeem! Is weer eens wat anders dan het ietwat afgezaagde Powerpoint.

Lees deel 2!

Foto geleend van De Fabrique

Posted: november 16th, 2009 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: 4

Het is zo gemakkelijk… zeker als je kunt goochelen!

Via Dutch Cowboys.

Posted: november 7th, 2009 under Algemeen, Politie 2.0.
Comments: 2

Heel 1.0 was ik vandaag in Eindhoven op werkbezoek bij collega’s. Ik wilde weleens met eigen ogen zien en oren horen waar mijn Brabantse collega’s op digitaal gebied mee bezig zijn. Met een hoop, blijkt! Op de terugweg mijmerde ik nog wat over dit bezoek met mijn collega Kim. Ook zij was onder de indruk. Het deed haar meer dan 25 blogberichten bij elkaar dat zouden doen. Het bleek maar weer dat een ‘offline’ bijeenkomst indrukwekkender is dan hetzelfde verhaal in een blogbericht of op een forum.

De combinatie van online en real life vind ik een waardevolle. Kennis met elkaar delen kan denk ik voor 75% online; via fora, Twitter en natuurlijk ook via de mail. Op internet mist non-verbale communicatie grotendeels, op smilies na, terwijl het in feite wel een belangrijk aandeel heeft in de communicatie. Dus kan het zijn dat de communicatie online soms even niet zo lekker loopt als offline, waarbij je elkaar in de ogen kunt kijken en non-verbale signalen kunt opvangen. Je begrijpt elkaar sneller en er komt ook sneller meer energie los. Ik kreeg vanochtend zowaar inspiratie! Herkennen meer mensen dit fenomeen?

Goed dat ik binnenkort ook in Rotterdam mijn gezicht zal laten zien op een bijeenkomst met collega’s die ik online al ontmoet heb!

Foto geleend van andym8y.

Posted: oktober 20th, 2009 under Algemeen, Politie 2.0.
Comments: none

Een aantal maanden geleden alweer kondigde ik op deze site aan dat ik onderzoek deed naar de combinatie rechercheurs en internet. Ik vroeg bezoekers mee te denken over wat mogelijke beren op de weg konden zijn in het gebruik van internet door rechercheurs. Ook vroeg ik wat mogelijke oplossingen konden zijn voor dit probleem. Daar kreeg ik veel slimme antwoorden op! Tijd voor een vervolg.

Internet als opsporingscommunicatiemiddel

Inmiddels heb ik het onderzoek afgerond, aangeboden aan de chef en kan ik op deze plek iets over de resultaten zeggen. De hoofdvraag van mijn onderzoek was wat de rechercheurs nodig hebben om internet op effectieve wijze in te zetten als opsporingscommunicatiemiddel. Het ging mij dus vooral om internet als communicatiemiddel en niet zozeer als middel om op te sporen. Dat bleek tijdens het onderzoek een lastig onderscheid te zijn.

Voor mijn onderzoek deed ik allereerst een literatuurstudie over web 2.0, ambtenaar/overheid 2.0 en de implicaties ervan. Vervolgens heb ik 15 rechercheurs, van de afdeling die de grote opsporingsonderzoeken uitvoert, telefonisch geïnterviewd. Ik vroeg hen naar hun ervaringen met en mening over internet. Een opvallende uitkomst is dat bijna alle rechercheurs vinden dat we op dit moment onvoldoende gebruikmaken van internet. Dat is in elk geval een goede basis voor verandering!

Belemmeringen

Uit de raadpleging van mijn bezoekers hier – en die op politie20.nl, M-DO-IT (alleen voor leden) en ambtenaar 2.0 – bleek dat je vier hoofdgroepen belemmerende factoren voor het gebruik van internet kunt onderscheiden:

• onbekendheid
• risico’s
• geen meerwaarde zien
• technische belemmeringen

Opvallend genoeg was de factor ‘geen meerwaarde zien’ helemaal niet zo’n belangrijke belemmering voor de rechercheurs. Juist tijd/capaciteit (‘we hebben geen tijd/mensen om veel met internet te doen’) en risico’s (juridisch, privacy, onjuiste informatie etc.) bleken belangrijke belemmeringen. Deze werden overigens ook gezien voor de site politieonderzoeken.nl.

Gewenste situatie

De rechercheurs gaven in het interview ook aan hoe zij dachten tot een ideale situatie te komen. Samengevat levert dat vier punten op die overeenstemmen met de theorie en aangeven waar winst te behalen valt:

• meer bekendheid creëren over het huidige internet
• meer gebruikmaken van internet
• meer werk maken van burgerparticipatie
• borgen van internet in opsporingsproces

De praktijk

Alles leuk en aardig, maar wat betekent dit nu in de praktijk? De wil tot veranderen is er, maar een aantal belemmeringen moet wel eerst worden weggenomen. Met kleine stapjes bereik je volgens mij een hoop; met 23 PolitieDingen (of 23 OpsporingsDingen?!) kunnen de rechercheurs hun ‘digibewustzijn’ al verbeteren. Verder zouden de rechercheurs met een kleinschalig project kunnen beginnen, zoals een buurtonderzoek online of (opnieuw) een cold case op politieonderzoeken.nl. Daar moet dan wel een goed plan aan vooraf gaan zodat je je succes kunt meten en kunt zien of je zo op de goede weg bent! Deze ideeën komen ook overeen met wat bezoekers hier hadden aangegeven als mogelijke oplossingen.

Aan de slag dus! Want de combinatie rechercheurs en internet is een mooie en waardevolle die vraagt om optimale benutting! Op naar politie 2.0.

Foto’s geleend van gregwake en Akbar Simonse.

Posted: september 19th, 2009 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: 2

Jij dacht zeker dat je goed bezig was met je Hyves-profiel! Maar denk je er wel over na welke informatie voor wie zichtbaar is? Om mensen bewuster te maken van de risico’s van het verspreiden van persoonsgegevens via internet is de overheid een campagne gestart.

Denk even niet aan de suffe start van de campagne ‘Veilig Internetten’ met enkele acteurs en minister Hirsch Ballin van Justitie op een ‘willekeurige’, doorsnee camping in Nederland. Het staat namelijk in schril contrast met de actie die het campagneteam bedacht heeft op Hyves. De cybermaffia komt naar je toe deze zomer! Ook ik werd slachtoffer (via een collega), kijk maar:

He-le-maal leuk. Verrassend, origineel, grappig én confronterend! Precies wat de bedoeling ook is. Vinden ze bij Marketingfacts ook trouwens en Edwin zegt het ook briljant te vinden. Het blijkt zelfs zo te zijn dat het filmpje afhankelijk van je profielgegevens net iets verschilt. Ook kijken wat ze de Stanislav-bende met jouw profiel uithaalt? Log dan even in op je Hyves-profiel en open het filmpje. Die tv-reclame over Sandra, die altijd inlogt met Sandra67 en dit van de daken schreeuwt, vind ik ook erg goed. Zet het jou ook aan het denken, of heb je allang voorzorgsmaatregelen genomen?

Posted: augustus 14th, 2009 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: 2

De resultaten van de cursus 23 PolitieDingen in het kort: 69 cursisten – medewerkers van communicatie, innovatieve criminaliteitsbestrijding en rechercheurs en wijkagenten – zijn op 12 januari 2009 gestart; 28 cursisten zijn nu geslaagd; 35 zijn gedurende de rit afgehaakt; de geslaagden zijn zeer positief over de cursus. Een volgende ronde heeft positief gehoor gekregen, maar zal nog nader uitgewerkt moeten worden.

Van start

Na bij mijn vorige werkgever (een openbare bibliotheek!) kennisgemaakt te hebben met de 23 Dingen-cursus, leek het me leuk deze ook bij mijn nieuwe werkgever (de politie!) uit te voeren. Van bibliotheekdingen heb ik er politiedingen van gemaakt, voor zover mijn kennis op dat moment reikte. De afdeling Communicatie en Tegenhouden (eigenlijk: Innovatieve Criminaliteitsbestrijding) deden in elk geval mee omdat ik tot deze afdelingen behoor. Daarnaast zorgde een berichtje op intranet ervoor dat na drie dagen het aantal van 69 cursisten was bereikt. Dat leek me wel even voldoende voor een eerste ronde! Op 12 januari begon de cursus met een startbijeenkomst.

Het verloop

Over het verloop kan ik zowel hoogte- als dieptepunten noemen. Om met het grootste dieptepunt te beginnen: een aantal cursisten is niet uit de startblokken gekomen en nog eens een aantal haakte gedurende de rit helaas af. Ook enkele van de begeleiders moesten helaas opgeven. Tijd was voor velen het belangrijkste argument, of eigenlijk het gebrek daaraan.

Tijd maken

Aan de ene kant begrijp ik dat velen een druk leven hebben en dit komt er dan maar bij, maar tijd is prioriteit en die kun je altijd zelf bepalen. Mensen hebben het er blijkbaar niet voor over gehad tijd te máken voor de cursus. Velen hadden zich vrijwillig aangemeld, om het vervolgens in eigen tijd te doen, dus dan is de beslissing om ook weer vrijwillig af te melden misschien wel gemakkelijk gemaakt. Natuurlijk speelden nog wel meer factoren mee, zoals de de motivatie en technische voorzieningen.

Hoogtepunt

Hét hoogtepunt voor mij bestond uit de cursisten die wél aangehaakt bleven én het geweldig goed deden; talentvolle schrijvers ontpopten zich, je las dat er werkelijk een wereld voor ze openging en dat ze het nog leuk vonden ook. En dat ze allerlei ideeën hadden over hoe ze de geleerde toepassingen in het werk konden gebruiken. De meeste van hen waren aanwezig bij de slotbijeenkomst op 20 mei en ik zag de trots in hun ogen toen ik hen het certificaat overhandigde. Dat is de winst! En dat zijn in elk geval 28 ambassadeurs voor de cursus erbij!

Belangstelling van buitenaf

Andere politiekorpsen hebben inmiddels belangstelling getoond voor de cursus. Dat ga ik natuurlijk niet bij ze organiseren, maar ik wil ze wel de helpende hand bieden om het van de grond te krijgen. Ben benieuwd welk korps de eerstvolgende zal worden die met de cursus aan de slag gaat!

Vervolg

Uit een evaluatie onder de cursisten, waaraan zowel geslaagden als afhakers deelnamen, bleek dat zij de cursus hoog waarderen en aan collega’s aanbevelen. Natuurlijk hebben zij ook een aantal verbeterpunten genoemd. Gezien de positieve resultaten is een voorzichtige opening gecreëerd voor een nieuwe cursusronde. Ik noem het even een lowcost-voorstel wat ik gevraagd ben te schrijven. Ik ga daar maar eens diep over nadenken!

Heb jij ook 23 Dingen in jouw organisatie gedaan en kun je je herkennen in mijn ervaringen? Of ken je de cursus niet maar zou je wel interesse hebben? Laat het weten!

Foto geleend van monkeyc.net.

Posted: juni 16th, 2009 under Politie 2.0, Web 2.0.
Comments: 6