Sinds 2000 ontwikkelen internet en sociale media zich even stormachtig als televisie een halve eeuw eerder. Ze hebben een vergelijkbare impact op de samenleving. De politie speelt daarop in. Met wisselend succes, want de kloof met de digitale samenleving moet nog worden gedicht.

Andere normen en waarden

Op internet heersen andere normen en waarden dan in de echte wereld; hiërarchie bestaat online alleen op basis van ervaring en authenticiteit. Openheid en eerlijkheid zijn de norm; hoeveel autoriteit je hebt, hangt af van de ervaring en dus van de kennis die je hebt. In de politiewereld geldt nog altijd de norm van hiërarchie, naar rang en functie. Dit is één van de oorzaken van de kloof tussen de digitale samenleving en de politie.

Internet is voor de samenleving een integraal onderdeel van het dagelijks leven. Dat betekent dat de samenleving online dezelfde verwachtingen heeft van de politie als offline. Daar kan de politie momenteel niet aan voldoen; veel van de digitale activiteiten van de politie bestaan uit het rechtstreeks kopiëren van fysieke taken naar het digitale. Dit gaat niet altijd goed, mede omdát de cultuur op internet anders is.

Onbekend maakt onbemind

Al sinds 1995 zet de politie stappen op internet, maar toch is internet voor veel politiemensen een vreemd fenomeen. De kansen die internet biedt worden onvoldoende benut, óók door politiemensen onder de veertig jaar. Een belangrijke oorzaak hiervoor is ICT; de werkstations op de meeste politiebureaus zijn niet toegerust om bepaalde websites te bezoeken of filmpjes te bekijken. Maar ook is er de angst onder dienders om sporen achter te laten. En misschien wel de angst om een zaak stuk te maken, angst om zelf gevonden te worden, angst voor de grote boze buitenwereld, angst om zaken los te laten? In elk geval maakt onbekend onbemind.

Experimenteren en leren

Wat de politie in de jaren ’90 op internet deed was vooral het zenden van informatie, zoals dat in die tijd gewoon was; in dit geval bijvoorbeeld preventie-informatie en persberichten. Alhoewel zelfs in 1998 al eens het publiek online om hulp werd gevraagd bij een moordzaak. In 2006 werd dat structureler opgepakt door middel van de site politieonderzoeken.nl. De politie zette hiermee een flinke stap om de vele mogelijkheden van internet beter te benutten. En het bleek het begin van een tijdperk van experimenteren en leren. Medio 2011 is het overduidelijk dat de inzet van sociale media de politie helpt om op grotere schaal met burgers te communiceren, om hen te betrekken bij hun eigen veiligheid en het veiligheidsgevoel te vergroten. Ook al is het nog een beperkt aantal mensen dat zich daar mee bezig houdt.

Nationale politie biedt kansen

Het moment lijkt nu aangebroken om alle nieuwe digitale werkwijzen in de bestaande structuren in te bedden. Steeds meer politiemedewerkers beseffen dat internet hen bij het werk kan helpen. Dat ze met die nieuwe media aan de slag móeten. Omdat het publiek dat van hen verwacht. Omdat de rest van de wereld niet ophoudt bij radio, tv, kranten en de telefoon. Hoog tijd dus om internet serieus te nemen en ermee aan de slag te gaan. Tijd om de kloof met de samenleving te dichten. De vorming van de nationale politie (zie een eerdere blog) is een goed moment om de traditionele politieorganisatie om te bouwen tot een toekomstbestendige, op de veranderde samenleving afgestemde moderne Nederlandse politie.

Het hele verhaal lezen? Download Crimelink – de digitale kloof tussen politie en samenleving (pdf, 153 kb)

De editie waarin dit artikel staat, heeft als thema sociale media bij misdaad en veiligheid. Wil je meer artikelen lezen, bestel dan het nummer via de site van Crimelink.

Foto geleend van maartenzam.

Voor- en nadelen

Zo’n hoge snelheid heeft voordelen en nadelen. Ik zie een aantal van beide maar de balans slaat wat mij betreft uit naar de voordelen. Een nadeel is bijvoorbeeld dat een beperkte groep mensen nadenkt en meebeslist over alles waardoor je kunt vrezen dat niet de goede mensen erover gaan. Een nadeel is dat snelle beslissingen niet per se de juiste beslissingen zijn; haastige spoed is zelden goed. Daar tegenover staan een paar dezelfde punten maar dan andersom geredeneerd; de hoge snelheid maakt ook dat er veel actie in zit en dat medewerkers niet te lang in een onzekere situatie zitten over hun toekomst. En bovendien past het in een daadkrachtige organisatie als de politie is/wil zijn. En ik geloof niet dat ontzettend foute beslissingen worden genomen; de mensen aan de top hebben jarenlange ervaring binnen de politie en zouden moeten weten wat goed is. Al met al heb ik er wel vertrouwen in.

Sociale media en nationale politie

En hoe zit dat dan met het onderwerp internet/sociale media? Komt dat wel goed tot z’n recht in de nieuwe organisatiestructuur? Hoe zorgen we dat deze technologie structureel ingezet wordt om het politiewerk te helpen? Daarover vindt momenteel volop discussie en nadenkwerk plaats. Er wordt zowel vanuit de innovatieve als de communicatieve hoek naar gekeken, waarin ook een gevaar schuilt (wie beslist waarover?). Dat het onderwerp op waarde geschat wordt, is wel zeker. Of de goede dingen besloten worden, daar ben ik nog niet over uit. Want wat zijn de goede dingen eigenlijk? Daar ben ik zelf ook nog niet zo goed uit. Kortom, veel onzekerheid over waar het naar toe gaat met de digitale politie. Ik heb op Twitter maar eens de vraag gesteld wat belangrijk is, wat er na 1 januari 2012 nog moet zijn als de nationale politie er is. Daarop kwamen diverse punten naar boven, waarover ik hieronder mijn mening geef, gecombineerd met eigen punten:

• Internet biedt vele specialisaties binnen de politie kansen. Maak bij de inrichting dan ook dat onderscheid. Bijv. tussen online corporate communicatie, opsporing (zelf speuren én communicatie) en handhaving (bijv. wijkagenten). Het zijn totaal verschillende takken van sport.
• Door de inzet van sociale media liggen de informatie- en communicatiepoot heel dicht bij elkaar. Wat je online zegt heeft invloed op wat je moet doen (politie-inzet) en wat je doet en zegt heeft invloed op wat je online vindt. Zet die twee dan ook véél dichter bij elkaar dan nu het geval is.
• Cyberstrategie (@idonap): een terechte aanvulling van Ido Nap, informatieman van de KLPD. De grote jongens op internet… die vinden we heel lastig maar het is wel onze taak er iets mee/aan te doen. En snel ook! Dus snel nog meer mensen opleiden om hackers, spammers, kinderpornoverspreiders en wat er allemaal maar rondhangt op dat duistere deel van het web te vloeren. In samenwerking met politieorganisaties over de hele wereld natuurlijk.
• Aanpassingsvermogen dagelijkse hypes op social media (@idonap): er komen elke dag nieuwe sociale media bij op internet, dat klopt. Slechts een paar worden populair bij de massa. En als het populair is, heeft het invloed. Wij moeten als politie voor de communicatie met burgers bij de media zijn die invloed hebben, want dan is je bereik het grootst. Dat kan per jaar verschillen maar op dit moment zijn dat wat mij betreft, in willekeurige volgorde: Hyves, Facebook, Twitter, YouTube, regionale RTV-sites, Opsporing Verzocht.
• Centraal gezag en beleid bij ontsporingen in virtuele gemeenschappen (@idonap): oftewel, wat doen wij als politie als de boel ontspoort in een virtuele gemeenschap zoals Facebook. Als het gaat om besloten gemeenschappen, kunnen we niet zoveel (tenzij het invloed heeft op de openbare orde in real life) maar alles wat op het openbare web gebeurt, gaat ons net zo goed aan. Internetsurveillance moet er natuurlijk gewoon komen.
• Een nationale tiplijn via sociale media (@tiplijntweets): in eerste instantie denk ik niet dat het een goed idee is als we mensen tips laten geven via sociale media, lijkt me niet heel veilig. Wat de site tiplijn.nl (een burgerinitiatief) doet vind ik dan wel weer goed; het verzamelt openbare informatie over vermiste/gestolen goederen en helpt zo mee de spullen terug te krijgen bij de rechtmatige eigenaar. In het recente verleden zijn er meerdere successen via Twitter te noemen.
• Herkenbare afdelingen (via @idonap): alle nieuwe eenheden zouden dezelfde benamingen met bijbehorende taken moeten hebben voor alle afdelingen. Dus geen Teleservice met taken A, B en C in de ene organisatie en Regionaal Service Centrum met taken X, Y en Z in de andere. Dat lijkt me logisch. Bij dit punt gaat het ook om het kunnen benoemen van een verantwoordelijk team bij een groot incident. Als ik de plannen zie voor het crisiscommunicatieteam (het ‘dreamteam’) dat op afroep beschikbaar is bij grote crises dan lijkt me dat uitstekend kopieerbaar voor andere takken van politiesport, en het bestaat natuurlijk al voor een aantal onderdelen. Decentraal kun je gewoon niet alles oplossen, je hebt elkaar nodig.
• Tijdig onderkennen en krachtig oppakken sociale media-innovaties en ruimte om te experimenteren (@Ericstolwijk): dit punt van de kwartiermaker Communicatie kan ik alleen maar beamen: we moeten niet stil staan! De digitale wereld verandert nog steeds zo snel dat we niet kunnen zeggen: ‘en dit is het dan’. Na Twitter en Facebook volgt er meer moois waar we ons voordeel mee kunnen doen als politie. En daarvoor is ook ruimte nodig om te experimenteren, om te ondervinden waar precies de kansen liggen.
• Afweging tussen veiligheid en functionaliteit (@wijkagentsassem): een punt van de-allereerste-twitterende-wijkagent Bas Slutter. Wil graag zien dat men altijd een afweging blijft maken tussen veiligheid en functionaliteit. Mijn indruk is dat de balans de laatste jaren bijna volledig doorsloeg naar veiligheid. Waardoor functionaliteit een ondergeschoven kindje werd. Kijk maar naar de vele uitlatingen over de politiesystemen zoals BVH, kijk naar onze verouderde internetbrowser (IE6) en de dikke firewall waardoor heel veel sites geblokkeerd worden, want mogelijk niet veilig. Meer balans in beide neemt een hoop frustratie bij een hoop mensen weg!
• Alle digitale- en printmedia aan elkaar knopen (@inxs68): sociale media staan natuurlijk niet op zich. Het zijn communicatiemiddelen die onderdeel moeten zijn van een toolkit aan middelen. Bij elk project/probleem/plan past een bepaalde middelenmix. Digitaal en print versterken elkaar, kunnen niet los van elkaar worden gezien en moet je dus in één groot masterplan omschrijven.
• Twitterende wijkagenten, verbinding met andere taken (@rickdus): logisch punt van Rick de Haan, die daar een hele notitie (tip!) over schreef. En zelf vind ik dit een vanzelfsprekende, natuurlijk moeten we de twitterende wijkagenten nog hebben na 1 januari. Die hebben hun succes al bewezen, daar moeten we mee doorgaan. En verder professionaliseren, zodat het ons imago nog verder helpt.

Deze lijst is zeker niet compleet. Help me de lijst van dingen-die-er-moeten-zijn-na-1-januari als het gaat om de nationale politie en sociale media aan te vullen!

Foto geleend van Roel Wijnants

Beginfase sociale media

We zitten op dit moment nog in een ontdekstadium als het gaat om sociale media. Ze gaan natuurlijk al even mee, de sociale sites als Twitter, Hyves en Facebook (ik zit nu 4 jaar op Twitter, applaus voor mij..), maar als je kijkt naar hoe organisaties ermee omgaan, zijn ze nog erg aan het uitproberen en ontdekken dan pas wat je er eigenlijk aan hebt. Vele blogposts passeren de revue over ‘hoe meet ik de ROI (Return on Investment of het rendement) van inzet sociale media’. Men voelt aan dat het goed is om realtime interactie met klanten aan te gaan, om hen inspraak te geven, maar langetermijnresultaten kunnen nog niet of nauwelijks gegeven worden.

Politie probeert sociale media uit

Ook de politie zit veelal in een uitprobeerfase; wat werkt voor wie wel en wat niet? Het is inmiddels al heel duidelijk dat Twitter een goed medium is voor wijkagenten, die zo een extra en snel communicatiekanaal hebben om in contact te zijn met hun inwoners. Dat ging in 2009 als volgt; een wijkagent in Sassenheim begon uit zichzelf met Twitter, zag het licht. Hij stak zijn collega-wijkagent uit Voorhout aan en zij twee zijn de eerste wijkagenten online. Zij delen vervolgens hun kennis in het land op vele congressen en regionale bijeenkomsten. Want we hebben het gevoel elkaar te moeten helpen op dit nieuwe terrein!

Innovators delen kennis

De innovators van een aantal korpsen staan vervolgens op en zoeken elkaar op, op diezelfde congressen en bijeenkomsten. Delen kennis. Houden elkaar op de hoogte via Twitter, maar soms ook via mail of telefoon. Helpen elkaar waar het kan. Delen documenten, zodat we niet allemaal opnieuw het wiel aan het uitvinden zijn. We weten van elkaar wie waarmee bezig is. We weten elkaar te vinden. Voor ons is het minder/niet belangrijk wie het eerste ergens mee is of wie iets het beste doet. We weten dat we het samen móeten doen omdat het internet, nog minder dan de gewone wereld, geen onderscheid tussen regio’s maakt.

Bedankt!

Nu de politie zich opmaakt voor een grootse reorganisatie, namelijk naar 10 korpsen in plaats van 26, vindt op hoog niveau een hoop geschuif plaats. Ik kan alleen maar gissen welke belangen in het geschuif meespelen. In elk geval zie ik de eilandjescultuur voorlopig nog niet verdwijnen, met 10 regio’s gedijt dat vast ook goed. Maar ik vind het mooi dat er op het gebied van sociale media (en er zijn vast meer gebieden te noemen) een subcultuur van samenwerken en kennisdelen bestaat tussen de politiekorpsen! Het maakt dat ik mijn werk met veel plezier doe.

Bedankt: Henk, Patrick, Renate B, Renate E, Marco, René, Rodney, Marga, Danny, Petra, Jasper, Melanie, Boy, Ed, Jan, Lisette, Mario en alle anderen met wie ik regelmatig contact heb en die ook bijdragen aan het grotere geheel.

Wij weten meer dan ik!

Foto’s geleend van WorldIslandInfo.com en vistamommy.

23 Dingen?!

Voor wie deze cursus helemaal nieuw is; hij is afgeleid van de bibliotheekversie 23dingen.nl, die weer is afgeleid van een Amerikaanse versie 23things. Het is een soort e-learningcursus waarin je je spelenderwijs bewust wordt van de digitale wereld; wat houdt het in en hoe werkt het precies. En, net zo belangrijk, hoe kan ik het in mijn werk toepassen? Ik heb er een politie- en opsporingsversie van gemaakt die nu in een flink aantal politiekorpsen in Nederland ook gegeven wordt!

Andere opzet

Al drie keer eerder heb ik één van de varianten van de cursus met een groep collega’s gedaan. Ik had nu voldoende feedback gekregen om de cursus op de schop te nemen. Zowel qua inhoud als qua organisatie. Daarbij geholpen door een aantal collega’s uit andere korpsen die daar met de cursus aan de slag zijn.

• Het begon al met het houden van informatiebijeenkomsten waarop ik uitlegde hoe de cursus werkt en wat ik van cursisten verwacht. Dit omdat ik had gemerkt dat een aantal met verkeerde verwachtingen startte en daardoor afhaakte.
• Het cursusweblog, een belangrijk onderdeel in de oorspronkelijke 23dingen, had ik al eerder geschrapt en vervangen door een forum; dit zorgt voor minder worstelingen, tijd en energie voor de cursisten en ze kunnen elkaar gemakkelijker online vinden doordat ze op dezelfde plek samenkomen. Discussies ontstaan gemakkelijker en dat is precies één van de peilers van de cursus.
• Beide cursussen zijn helemaal bijgewerkt met de laatste ontwikkelingen, zoals AR/QR, Flipboard en Evernote en Dropbox.
• Geïnspireerd door de Groningse aanpak heb ik dit keer ook geen teamcaptains meer, maar aanspreekpunten op locatie; dit zijn grotendeels collega’s die de cursus al eens gedaan hebben en er positieve ervaringen mee hebben.
• Ik accepteerde dit keer geen individuele aanmeldingen meer, maar alleen teams op locatie. Zodat men ook elkaar kan opzoeken voor hulp. Deze teams heb ik afgelopen week dan ook op hun eigen locatie opgezocht voor de startbijeenkomst.
• Tot slot organiseer ik deze ronde enkele tussentijdse spreekuren, voor wie het klassikale erg mist!

182

Van te voren had ik bedacht dat 100 cursisten, van zowel mijn eigen politiekorps (Utrecht) als onze bovenregionale buren (Gooi- en Vechtstreek en Flevoland) er wel veel zouden zijn, maar dat ik dat wel aan zou kunnen. Het aantal werd uiteindelijk ietsje meer omdat hier en daar een groepje werd uitgebreid (“oh ja, die en die doen trouwens ook mee, had ik dat nog niet doorgegeven?”). Dat fenomeen herhaalde zich afgelopen week zo vaak, dat ik nu op het astronomische aantal van 182 cursisten zit. Slik! Hoe ga ik dat cheffen… Het wordt een Grote Operatie. Alleen al een lijst cursisten bijhouden met alle Gmail-adressen en cursusaliassen is een uitdaging. Maar ik ben vastbesloten om dit een succes te maken, met een slagingspercentage van boven de 50%. Ik geniet nu al van de reacties die op het forum binnenkomen en de nieuwe wereld die voor mensen opengaat…

Foto geleend van Rob van Hilten

Ons verhaal bevatte naast feiten en voorbeelden een interactieve quiz, in de zin dat we met de aanwezigen in gesprek gingen over hun antwoorden. Ook gedurende de rest van het verhaal hadden we veel discussie met de zaal. Bijna alle sessies zat ons zaaltje vol! Conclusie: het onderwerp leeft! En ook: er zijn nog veel mensen die totaal geen meerwaarde zien in het gebruik van sociale media voor het werk. “Ik zie het nut van sociale media voor het werk totaal niet in, want ik werk alleen maar intern”, was een veelgehoorde kreet vooraf. Wij denken dat deze collega’s na ons verhaal op z’n minst een stuk genuanceerder zijn gaan denken!

Zo’n 100 collega’s hebben tijdens die twee dagen het verhaal gehoord. Ik ben benieuwd hoeveel nieuwe aanmeldingen op Yammer, Twitter en Politie 2.0 voorbij komen en hoeveel verzoeken bij ons binnenkomen!

Met dank aan twitteraars (@sjoechem, @davied, @cvanderven, @MoniqueRoosen, @arnoldgubler, @beabottone en @Wwwijzer) die mij van input hebben voorzien voor dit artikel!

Waar hebben we het over?

Zo tussen de 100 en 200 Nederlandse wijkagenten (elke dag komen er nieuwe bij), buurtagenten of buurtregisseurs – in elk korps heet het anders, maar het gaat natuurlijk om de agent die vast in jouw wijk werkt – maken momenteel gebruik van Twitter als extra communicatiemiddel. Het lijkt met name voor deze groep agenten het aangewezen middel om het bereik in de wijk te vergroten. Snelle, korte berichten over hun werkzaamheden geven de inwoners inzicht in waar de wijkagent zich mee bezighoudt. En hij/zij is ook aanspreekbaar. Met een vleugje persoonlijkheid in de tweets maakt dat zo’n wijkagent voor velen interessant is om te volgen.

Twitter is een 24/7-medium maar voor wijkagenten geldt dat niet; zo kan het zijn dat een inwoner niet direct antwoord krijgt op een vraag. Dat vind ik niet meer dan terecht, mits de wijkagent een passende oplossing heeft bedacht. Zoals op Twitter vertellen dat hij/zij nu vrij is met daarbij (in geval van vakantie) de naam van de collega die het overneemt.

Wat zijn de voordelen?

De missie van de politie is het terugdringen van criminaliteit door waakzaam en dienstbaar te zijn. Dat kan de politie niet alleen; burgers zijn daar hard bij nodig! Zij kunnen helpen door de oren en ogen te zijn op momenten dat de politie er niet is en informatie door te geven. Voorbeeld: Burgernet. Inwoners kunnen meedenken met de politie en andere kanten van een onderzoek belichten. Voorbeeld: politieonderzoeken.nl. De politie heeft het heel lang eng gevonden om buiten de woordvoerders om op grote schaal te communiceren met burgers. Maar steeds meer ziet men in dat je respect, vertrouwen en betrokkenheid kunt winnen door open en eerlijk te communiceren over wat je doet en waarom. En dat dus niet door de gehaaide woordvoerder, maar door de agent op straat, die twittert. Die er niet altijd is wanneer jij hem/haar nodig hebt, maar waar je nu wel altijd een vraag aan kunt stellen wanneer je wilt.

Uit meerdere onderzoeken van meerdere politiekorpsen blijkt dat zowel inwoners als wijkagenten heel positief zijn over de nieuwe werkwijze; veel volgers, veel reacties en nuttige tips van inwoners en.. waardering!

Twitteraars noemen nog een aantal voordelen: de laagdrempeligheid en het gemak voor de volgers om vragen te stellen, het grotere bereik doordat je nu mensen bereikt die niet wisten wie hun wijkagent was en het gebruikmaken van dit snelle medium om geruchten te weerleggen met feitelijke informatie. Dat laatste geldt mijns inziens dan weer voor alle politie-accounts.

Zijn er ook nog nadelen?

Natuurlijk zijn er nadelen. Een wijkagent is van oudsher niet gewend om op zo’n groot podium (namelijk het wereldwijde web) te staan en zo’n grote impact te hebben met elk woord dat hij/zij twittert. Zelfs als het al eens is misgegaan, kan dat prima nog eens gebeuren, leert de ervaring van districtschef Gerda Dijksman. En daarbij geldt natuurlijk dat hoge bomen veel wind vangen. Voor woordvoerders en andere communicatieadviseurs is het een hele omschakeling om niet meer volledig de regie te hebben op alles wat naar buiten gaat. Dan moet je opeens achteraf zaken rechtzetten, in plaats van dat je ze kunt voorkomen. Dat kan soms vervelend en pijnlijk zijn. En doordat de wijkagenten zó in het vizier liggen van journalisten, is de minste of geringste tweet voor hen al aanleiding om met de woordvoerders te bellen voor meer uitleg. Ik verwacht eigenlijk dat het twitteren ook wennen is voor de journalist. Dat dus niet achter elke tweet groot nieuws schuilgaat.

Vanuit het oogpunt van twitteraars gezien kan ook een aantal nadelen worden genoemd; niet alle wijkagenten zijn even bedreven op het communicatieve vlak, volgen lang niet altijd hun inwoners terug. Verder kan iedereen zich voordoen als wijkagent op Twitter, dus het kan lastig zijn te onderscheiden wie nu echt is en wie niet. Het verified account zou daar een mooie oplossing voor zijn, als Twitter daar tenminste aan zou meewerken!

Tot slot kan informatie op Twitter zowel ten goede als ten kwade worden gebruikt. Je kunt bijvoorbeeld een foto van een vermist persoon twitteren zodat hij/zij snel gevonden wordt. Mensen retweeten het bericht zodat zoveel mogelijk mensen naar die persoon uitkijken. Maar iemand die kwaad wil, kan de persoonlijke informatie over de vermiste (zijn/haar foto!) misbruiken om het leven van die persoon behoorlijk zuur te maken!

En dat is ook precies de reden dat het Openbaar Ministerie doorgaans vrij terughoudend is met geven van toestemming voor het plaatsen van beeldmateriaal op internet; in de huidige copy/paste-tijd is het een heel zwaar opsporingsmiddel geworden!

Slotsom

Ik kan geen goede inhoudelijke reden verzinnen waarom wijkagenten zouden moeten stoppen met twitteren, of waarom ze het niet allemaal zouden mogen doen, indien ze dat zelf willen en kunnen natuurlijk. De baten zijn vele malen groter dan de kosten. En dus vind ik dat dit de nieuwe standaard werkwijze van de wijkagent moet worden. Agenten hebben baat bij online communicatie! Naast zijn fysieke aanwezigheid in de wijk, is hij/zij ook online beschikbaar voor inwoners. Ik ben benieuwd of 2011 het jaar wordt waarin het aantal twitterende wijkagenten zal exploderen en het dus heel gewoon zal zijn om aan je wijkagent een tweet te sturen. Wat denk jij?

Monique Roosen schreef kortgeleden een blog over bestuurders en Twitter, ook zo’n leuke combinatie die weer net even anders werkt. De moeite van lezen waard!

Foto geleend van Creative Tools.

Voor de start…

Behalve als je in Den Haag woont, is Scheveningen niet naast de deur. Het betekende voor mij in elk geval heel vroeg de deur uit om op tijd te kunnen zijn voor de voorbespreking. Vooraf ontmoette ik namelijk de organisator, andere tafelvoorzitters en de voorzitter van mijn ‘innovatiehuis’. In mijn geval was de voorzitter Huub Stiekema, plaatsvervangend algemeen directeur van vtsPN, de organisatie die momenteel de ict-voorzieningen verschaft voor de politie. Er waren vier innovatiehuizen waarvoor deelnemers van te voren al een keuze hadden gemaakt. In verschillende zalen werden deelonderwerpen aan de orde gesteld. Maar voordat het zover was, kwamen eerst enkele sprekers plenair aan het woord. In het concept-programma stonden indrukwekkende sprekers genoemd, die helaas op het definitieve waren weggevallen. Geen probleem, als de inhoud maar goed is. De genodigden? Directeuren, beleidsmakers en managers uit het veiligheidsdomein: brandweer, politie, defensie, justitie, etc.!

Ochtendprogramma

Hoogleraar Gerard van Oortmerssen van de Universiteit van Tilburg, tevens directeur van ICTRegie, verzorgde een vrij algemene inleiding over de invloed van ict (verrassing!) op ons leven en de economie. Hij zei dat we andere organisatievormen en leiderschapstypen nodig hebben en dat we ons moeten bezinnen op onze waarden, wat we nu echt belangrijk vinden. Vervolgens kwamen Yme Bosma (Hyves-manager), Sonja Loth (Social Inc-directeur) en Wessel de Valk (The Crowds-eigenaar) op het podium om hun visie te delen op de huidige ict-gedreven samenleving. Eerlijk gezegd staat me hier niet heel veel van bij. Terugkijkend in mijn tweets is het citaat over het teveel aan eenrichtingsverkeer in communicatie binnen het veiligheidsdomein nog de meest aansprekende.

“Innovatie en inspiratie specialist”

Om weer een beetje leven in de brouwerij te krijgen, kwam Patrick Savalle (expert bij Sogeti) het podium op. Met op het scherm de titel “innovatie en inspiratie specialist”. Je moet het maar aandurven jezelf zo te noemen, inclusief overbodige spaties en weggelaten verbindingstekens! Savalle probeerde het outside-the-box-denken te stimuleren alvorens een aantal mensen aan het woord kwam op video; Koen Gijsbers (directeur ministerie van Defensie), Valerie Frissen (bijzonder hoogleraar ict en sociale verandering Erasmus Universiteit), Sjoerd van der Schuit (brandweercommandant Limburg-Noord) en Leon Kuijs (korpschef Brabant Zuid-Oost). Daar zaten goede denkwijzen bij! Blij te horen dat we niet langer denken eigenaar van informatie te zijn, dat de rol van communicatie om herbezinning vraagt, dat we burgers een zekere regie moeten geven, dat we op punten opener moeten zijn en dat we risico’s moeten durven nemen.

Living Lab?

Wat is Living Lab? Dat is een vraag waarop ik van de Haagse wethouder Marjolein de Jong helaas geen antwoord heb gekregen; wel weet ik nu wat een geweldige stad Den Haag is en dat ze daar geweldig innovatief bezig zijn. Haar taak was het om de Living Lab Veiligheid Den Haag officieel te openen. Na even Googlen ben ik er nu achter dat Living Labs regionale innovatieproeftuinen faciliteert. Watte? “Het Living Lab Veiligheid moet uitgroeien tot een plek waar producenten en dienstverleners hun veiligheidsproducten kunnen testen in een echte omgeving”. Nog concreter dan: Living Lab is een stichting die innovatie stimuleert “door bedrijven en eindgebruikers in een vroeg stadium bij elkaar te brengen”. Zo moet de provincie Zuid-Holland de “Silicon Valley van Europa” worden. Nou ja, goed.

Innovatiehuis C

Na de koffie was het tijd voor de vier afzonderlijke sessies. Ik zat in huis C: Opsporing, Inlichtingen en Terrorismebestrijding, met vanzelfsprekend een hoog politioneel gehalte. Na een inleiding van voorzitter Huub Stiekema kregen de deelnemers twee praktijkvoorbeelden voorgeschoteld; Fred Streefland van IBM vertelde iets over smarter intelligence in a networked world en woordvoerder van Politie Utrecht Bernhard Jens beschreef de opzet van politieonderzoeken.nl tot nu toe. Na een kleine discussie met de tafelvoorzitters en de zaal was het tijd voor discussie aan de tafels om te komen tot punten die Stiekema moest meenemen voor de ‘Digitale Innovatie Agenda’. Het bleek lastig voor de deelnemers om verder te kijken dan de politieneus lang is. Terwijl uit samenwerking met ketenpartners en bedrijven zoveel meer te halen is. De uitkomsten van alle tafels overlapten uiteindelijk behoorlijk. Om één of andere reden bleek de opdracht om de uitkomst in 140 tekens (een tweet!) te formuleren. Ondoenlijk en een typisch voorbeeld van meegaan met de tijd, maar nog niet goed weten hoe. Later bleek dat geen van de innovatiehuisvoorzitters hier iets mee gedaan had. En terecht!

Weinig concreet

Na de lunch had ik, en anderen met mij, een behoorlijke afterlunch-dip (het was een lange dag!). De uitkomsten vanuit de vier innovatiehuizen werden gepresenteerd. Natuurlijk was het weinig concreet en meer van hetzelfde. Nog een ronde van de vier sprekers op video die we eerder hadden gezien volgde; ze spraken over wat er nu echt moet gebeuren; weer weinig concreets, zoals ‘we moeten van oud naar nieuw denken’! En toen was ik opeens weer alert. Een grijze heer in grijs pak, type directeur en dus herkenbaar voor het publiek, genaamd Hennie Wesseling, zette zijn inspirerende verhaal direct scherp neer: “ja, ik heb alles in mijn presentatie maar even geanonimiseerd, want door al die twitteraars is niets meer besloten”. Juist ja. Met verstand van zaken en leuke anekdotes probeerde Wesseling de zaal ervan te overtuigen dat ze mee moeten met de tijd, dat alles open is en cultuurverandering nodig is. Een mooie afsluiter van het congres.

Conclusie

Op een congres met beleidsmakers, directeuren en managers valt het te verwachten dat ze op metaniveau blijven hangen, dat het niet concreet wordt wat ze nu morgen gaan dóen om veranderingen door te voeren. Daar was ik dan ook op voorbereid. En ja, dit congres had twee of zelfs vijf jaar geleden ook al plaats kunnen vinden, maar dan waren ze er nog niet aan toe geweest. Nu leek de noodzaak ze helder; de veilige samenleving 2.0 komt eraan, sterker nog, is er al en wij moeten mee. Hoe die samenleving er dan ook uitziet. En dat is toch mooi, dat het besef er is. Er komt vast nog een terugkoppeling van het Blomberg Instituut over de Digitale Innovatie Agenda, die zij zullen samenstellen op basis van alle ideeën. Ik hoop van harte dat het een praktische handreiking wordt!

Ter aanvulling op deze blogtekst: Jeroen de Miranda, ook aanwezig op het congres, wees elders op de tweets die voorbij kwamen van het kleine clubje twitteraars aanwezig op het congres.

Ongeveer 100 politiemannen en -vrouwen, salarisschaal ‘hoog’ en gemiddeld 50 jaar, namen op deze donkere dinsdagavond na een portie boerenkool plaats in de geheel vernieuwde zaal van het geheel vernieuwde hoofdgebouw van de Politieacademie in Apeldoorn. Lector Cees Sprengers verzorgde allereerst een inleiding over het begrip informeel leren aan de hand van vier stellingen:

1. Maak vakmensen zelf sterk,  door hun motor (wat drijft ze?) te vinden en dit te versterken. Leg het initiatief bij de vakman neer in plaats van de leidinggevende. Als leidinggevende moet je er zijn om hem te faciliteren.
2. Denkpatronen bepalen handelingspatronen. Laat mensen zelf nadenken over hoe ze een verandering willen en ze zijn meer bereid tot veranderen. Denk hierbij aan een variant op het Iceberg Model, waarbij een groot deel van de motieven (gevoelens en gedachten) van mensen onder water zitten, onzichtbaar zijn, maar wel van belang voor de veranderbereidheid van mensen. Daar moet je rekening mee houden.
3. Alles wat je aandacht geeft, groeit. Erkenning en waardering vormen de beste ondergrond voor (gezamenlijk) leren.
4. Kennis stroomt via vitale interacties. Leer mensen in gesprek te gaan over de verstarringen en verstoringen waar ze tegenaan lopen. Lokale coalities zijn belangrijk; betrek altijd alle stakeholders bij je plannen.

Lerende organisatie

Op zich niet heel veel nieuws onder de zon, maar belangrijk om weer even bewust van te zijn. Zeker voor de managers in de zaal! Cees gaf het woord aan de Amerikaanse Nancy Dixon, auteur en consultant met haar eigen bedrijf Common Knowledge. Ze werkt voor de universiteit van Washington en die van Texas. Momenteel schrijft ze aan een boek genaamd ‘conversations within organizations’ (gesprekken binnen organisaties) en zij is ervan overtuigd dat dat een belangrijk aspect is van een lerende organisatie. Volgens Nancy is het van belang binnen een organisatie aan relaties tussen mensen te werken, zodat er een bodem is om kennis te kunnen delen. We doen vervolgens een oefening om dit duidelijk moet maken: high power story telling.

High power story telling

In groepjes van vijf vertelden we elkaar elk in twee minuten over een moment in ons leven waarop we informeel iets van iemand geleerd hebben. Dat wil zeggen dat het geen bewuste leersituatie was, maar wel een situatie waarbij je ongepland iets van iemand anders hebt opgestoken. Na de eerste ronde volgde nog twee rondes met telkens verschillende mensen; je vertelde je verhaal dus drie keer. Vervolgens moest je naar de persoon toe gaan die met zijn/haar verhaal de meeste indruk had gemaakt. De drie met de meeste ‘volgers’ mochten op het podium hun verhaal nogmaals vertellen. De beste vond ik een collega die vertelde dat zij uit Turkije naar Nederland was gekomen als klein meisje en in haar eerste woonplaats Ugchelen genegeerd werd door iedereen. Na een jaar ging ze in Tilburg wonen en daar kreeg ze een juf die in haar geloofde en zij werd een voorbeeld voor haar. Later deed de vrouw zelf vrijwilligerswerk voor drop-outs op scholen. De zaal constateerde een aantal overeenkomsten in alle verhalen. De belangrijkste:

• de personen uit het verhaal hebben een emotionele band
• mensen tonen zich kwetsbaar door een persoonlijk verhaal te vertellen
• we herkennen de situaties, vinden er iets van onszelf in
• we hebben oprechte en serieuze interesse in elkaar
• het gaat om het hebben van medeleven

Effective after action reviews

Na een snel kopje koffie (de eindtijd 21.30 uur moest gehaald worden) ging Nancy verder met het thema reflecteren, of conducting effective after action reviews. Er is actie geweest en je staat daarna met alle betrokkenen stil bij het hele proces, zonder personen te beschuldigen van fouten. Nancy liet ons ter illustratie een filmpje van brandweermannen zien die het bestrijden van een brand bespraken. Vervolgens kwam er voor mij een verrassing! Drie collega’s van mijn eigen korps van de Divisie Informatie betraden het podium en gingen met Nancy Dixon in een kring zitten. Zij waren de levende case waarop deze reflecteermethode toegepast werd. De case ging over het najaarsoffensief dat politie Utrecht vorig jaar heeft gehouden om het aantal woninginbraken terug te dringen. Wijkchefs van de politie kregen toolkits om het probleem aan te pakken. De rol van Nancy was het stellen van vragen om duidelijkheid te krijgen. Zij wilde weten:

• Wat was het doel?
• Wat deed je uiteindelijk en wat gebeurde er?
• Hoe komt dat?
• Wat zou je volgende keer anders doen?

Nabespreking

De heren vonden vast dat ze behoorlijk met de billen bloot moesten; Nancy stelde immers kritische vragen. Een goede opmerking naderhand vond ik dat niet alle betrokkenen bij het project hierbij hadden gezeten, waardoor nu een tamelijk eenzijdig beeld was geschetst. Zeker waar! Dit jaar pakt mijn korps het anders aan; de ambtenaar openbare orde en veiligheid van de gemeente is de probleemeigenaar, in plaats van de politiewijkchef. Ik hoop maar dat ‘het probleem’ gezamenlijk met alle betrokkenen besproken wordt, zodat iedereen er ook achter staat om zijn bijdrage te leveren bij het oplossen van het probleem. In plaats van dat de politie vertelt hoe het moet. Het punt dat Nancy ook maakte, is dat alle betrokkenen een waardevolle bijdrage kunnen leveren aan zo’n evaluatie. Iedereen heeft immers weer andere informatie omdat ze een ander beeld hebben van hoe het gegaan is. Tot slot benadrukte ze dat het van belang is deze reflectie zo snel mogelijk te doen.

Hiermee kwam de masterclass ten einde. Geen sociale media voor het verbinden van mensen of het delen van kennis, maar heel erg 1.0 leren, één op één, face to face. Ook belangrijk, zeker, maar daardoor voldeed het niet geheel aan mijn verwachtingen.

Foto’s geleend van omarman, chrissuderman en Woodlouse.

Update 16.20 uur: zojuist kreeg ik nog meer informatie toegestuurd over de reflectiemethode After Action Review (AAR) (.pdf, 129 kb).

1. Volg wat er over je gezegd wordt

Zoeken op internet (op Twitter, blogs, fora) op een aantal termen zoals ‘politie’, ‘agent’, ‘wijkagent’ en nog wat termen levert veel informatie op over hoe je doelgroep, de inwoners uit je regiokorps, over je denken. Je kunt bepalen welk beeld de inwoners hebben, waar ze mee zitten, wie de beïnvloeders zijn en je krijgt vanzelf ideeën over wat je kunt doen om dat beeld bij te stellen. Deze manier van de misdaad bestrijden is wel heel indirect; in eerste instantie merkt niemand er iets van dat je dit doet. Totdat je bij het onderstaande derde punt bent en ook daadwerkelijk iets gaat doen met de opgedane kennis.

Doel: kennis vergaren over je online imago, online reputatie, over waar mensen mee zitten
Middelen: Google (Blogs), Google Alerts, Tweetdeck, search.twitter.com en om te verzamelen: iGoogle, Netvibes, Yahoo Pipes
Voorbeelden: mediawatching Brabant Zuid-Oost, mediawatching Utrecht

2. Gebruik sociale media als extra communicatiemiddel

Had je vroeger radio, tv en krant ter beschikking om iets te melden, nu is een breed scala aan mediakanalen beschikbaar. Iedereen kiest zijn eigen pakket aan media om te volgen; Hyves voor je vrienden, nieuwssites voor het nieuws en YouTube voor videootjes. Mensen zoeken steeds meer hun eigen plek op in deze chaos. Ze maken alleen tijd voor communicatie die inspeelt op wat zij belangrijk vinden.

Internet is ideaal om je boodschap heel precies uit te zetten bij de doelgroep die je voor ogen hebt, als extra communicatiekanaal dus. Ben je op zoek naar mogelijke getuigen die tussen half acht en half negen ‘s ochtends langs een bepaald punt fietsten en iets gezien kunnen hebben, dan zou je bijvoorbeeld Hyves kunnen inzetten. Je stuurt dan een Hyves-bericht naar iedereen met een profiel in een straal van zoveel kilometer om die plek heen (fietsafstand). Of je houdt een campagne om mensen bewust te maken van de signalen van autokraken en adverteert ermee op de Hyves-profielen in jouw regio. Zoek uit waar jouw doelgroep van dat moment zich online begeeft en maak een plan om ze te bereiken. Uiteraard moet de boodschap wel zijn afgestemd op het middel en de doelgroep, maar dat spreekt vanzelf voor communicatiespecialisten.

Doel: doelgroepgerichte communicatie
Middelen: sociale netwerksites: Hyves, Facebook, Netlog, Twitter, etc.
Voorbeelden: IJsselland met de zaak familie Vis, Utrecht met herkendesignalen.nl, Kennemerland met moord op Gerard Zonneveld

3. Vertel wat je doet en waarom

Een organisatie die transparant is over het reilen en zeilen is geen unicum meer in de huidige tijd. Sterker nog, online wordt het min of meer verwacht; vertel wat je doet en waarom en mensen krijgen meer begrip voor je. Ze gaan zich betrokken voelen bij wat je doet, als ze geloven in het doel ervan. En, heel belangrijk, vertel niet alleen, maar luister ook naar reacties. En reageer daar weer op. Ga de interactie aan met je doelgroep. En ja, als je dat nooit eerder gedaan hebt, is dat even wennen. Hierbij zoek je bij voorkeur het publiek op waar het al is, in plaats van een eigen plek op internet te creëren waar je mensen naar toe moet zien te krijgen.

Doel: meer vertrouwen en betrokkenheid van de doelgroep, online reputatiemanagement
Middelen: blog, microblog
Voorbeelden: wijkagenten, meldkamer Friesland, persvoorlichters Groningen, politiechefs Brabant Zuid-Oost

4. Beantwoord vragen en klachten van de doelgroep

Een stapje verder gaat het daadwerkelijk actief werken aan online reputatiemanagement, ook wel webcare genoemd. Hiermee bedoel ik niet je straatje schoonvegen en je imago oppoetsen naar iets dat het niet is. De politie is er om mensen zich veilig te laten voelen. Dit kun je doen door onzekerheden weg te nemen en te laten zien dat men op je kan vertrouwen en dat het goed komt. Door het gesprek met mensen aan te gaan en in te gaan op wat er leeft. Begrip voor wat je doet, is stap één in het kweken van vertrouwen.

Om deze manier van misdaad bestrijden goed te kunnen doen, moet je intern wel het één en ander georganiseerd hebben; wie neemt deze taak op zich? Wat zijn de afspraken? Waar wel/niet op reageren? Ook tips van getuigen kunnen door mensen via sociale media gedeeld worden, dus daar kun je als politie ook iets mee. Door te laten zien dat je als organisatie mensen serieus neemt, zullen zij ook eerder bereid zijn een volgende keer te helpen. Dé valkuil hierin is het scheppen van verwachtingen. Eenmaal begonnen met online reputatiemanagement kun je het eigenlijk niet maken ermee te stoppen. Mensen zullen je weten te vinden en verwachten dat ze geholpen worden; en snel ook! Lastig voor de politie is dat veel commentaar over ‘de politie’ gaat; het zou dus goed zijn deze manier van de misdaad bestrijden landelijk te organiseren.

Doel: online reputatiemanagement
Middelen: het hele internet, maar vooral aanwezig op Twitter
Voorbeelden: geen politievoorbeelden vooralsnog; wel UPC, ING, Vodafone, 9292OV en vele anderen!

5. Vraag je doelgroep mee te doen

Weer een stapje verder ga je als je een daadwerkelijke inspanning vraagt van je publiek. Het aloude geven en nemen geldt bij sociale media net zo goed. Als je het publiek bijvoorbeeld vraagt nú uit te kijken naar een vermist kind, moet je toch minstens terugrapporteren als de actie voorbij is en het kind al dan niet gevonden is. En vragen beantwoorden die naar aanleiding van de actie opkomen. Getuigenoproepen zijn al zo oud als de weg naar Rome, via kranten, televisie en posters op politiebureaus. Doe je de getuigenoproepen via sociale media dan zijn de spelregels toch net even anders. De politie in Groningen gaf via YouTube bewakingsbeelden vrij waarop de mogelijke verdachte is te zien van de branden in Veendam. De vraag: wie kent deze persoon? Het Openbaar Ministerie (OM) heeft toestemming gegeven voor het plaatsen van deze beelden; kennelijk voldoen de feiten aan de eisen om een dergelijk zwaar opsporingsmiddel in te zetten. De politie kan de beelden netjes van YouTube halen als de verdachte herkend is, maar het is voor een ieder mogelijk de beelden te kopiëren en te bewaren voor later… dat is iets voor politie en OM om rekening mee te houden bij het vragen om herkenningen via sociale media. De politie hoeft er in elk geval geen verantwoording voor af te leggen.

Doel: burgers betrekken en zodoende tips binnenkrijgen
Middelen: het hele internet, als er maar een ontvangend publiek is
Voorbeelden: ‘Tweet-alerts’ Brabant Zuid-Oost (bijv. Eindhoven en Heeze), Stopdecriminaliteit.nl, depolitiezoekt.nl, depolitiezoekt.hyves.nl

6. Vraag je doelgroep mee te denken

Om je heen kijken of je iets ziet of op een plaatje kijken of je die persoon herkent is nog relatief passief. Het kost weinig moeite en je zult dus veel mensen bereid zien hieraan mee te werken. Anders wordt het wanneer je je publiek daadwerkelijk vraagt mee te denken. Het passieve verandert in actief en de grap is dat een evengrote inspanning terug verwacht wordt. Stel dat je als burger enorm veel verstand hebt van een bepaald type auto, door jarenlange ervaring en liefhebberij. De politie vraagt naar aanleiding van een opsporingszaak publiekelijk om informatie over die auto. Als je die informatie deelt, zou je het ook wel op prijs stellen daar enige waardering voor terug te krijgen. Het kan ook zijn dat je je vanaf dat moment betrokken bij het betreffende onderzoek en dat je hoopt dat door jouw informatie de zaak misschien wel opgelost kan worden. Wil je als politie dat dergelijke betrokken burgers ook zo betrokken blijven, dan moet je ze blijven betrekken bij je onderzoek, door nieuwe informatie te delen over de voortgang van het onderzoek)en nieuwe publieksvragen te stellen. Dé site waarop dit alles mogelijk is, is Politieonderzoeken.nl, die overigens aan een flinke verbouwing toe is. Bij de lancering werd een hoofdwond uit een oude zaak gepresenteerd met de vraag aan het publiek welk wapen die wond veroorzaakt heeft. Crowdsourcing ten top! Maar na die vraag was het stil, want in oude zaken zit niet zoveel leven meer, letterlijk en figuurlijk. Een actuele zaak zou nog beter zijn, omdat je dan regelmatig iets nieuws kan melden; de zaak is immers in beweging. Daarbij kun je ook betrekken wat over het onderwerp geschreven wordt en daarmee laten zien dat je niet met oogkleppen oploopt.

Doel: tips binnenkrijgen maar ook burgers als informatiebron: crowdsourcing
Middelen: het hele internet, als er maar een ontvangend publiek is
Voorbeelden: Politieonderzoeken.nl

7. Zoek de boeven op

Hier smullen veel rechercheurs van; boeven opsporen op internet. Er zijn inderdaad veel boeven, grote maar vooral kleine, die informatie achterlaten via sociale media die zo weer opgepikt kan worden door de politie. Als ze weten waar ze moeten zoeken natuurlijk. Daar wordt de politie steeds beter in, bijvoorbeeld door bijscholing op dit gebied. Je hebt bijvoorbeeld de cursus 23 PolitieDingen en 23 OpsporingsDingen om een basiskennis te geven van de digitale wereld. Maar ook cursussen digitaal opsporen/internetrechercheren gaan als warme broodjes. En maar goed ook, want er is een hoop te vinden in deze wereld waar we ons voordeel mee kunnen doen. De noodzaak internet tot serieus werkterrein te zien, is aanwezig, dus stap 1 van de cultuurverandering is gezet. Een belangrijk issue waar aandacht aan besteed wordt in deze cursussen is slim zoeken. Je laat altijd sporen achter als je aan het surfen bent, dus wees je daarvan bewust en neem maatregelen. Het proces van borging in de organisatie komt langzaamaan van de grond in de meeste korpsen.

Doel: als politie zelf handig zijn op internet en sociale media en daardoor meer/beter boeven vangen
Middelen: het hele internet, maar vooral profielensites en andere online communities
Voorbeelden: *gecensureerd*

8. ‘Naming and shaming’

Het voorkomen van criminaliteit is voor de politie heel efficiënt; als iets níet gebeurt, hoef je ook geen boef te vangen en is er ook geen slachtoffer. Voor het voorkómen van criminaliteit zou meer aandacht moeten zijn in politieland. In dit verband kun je ook denken aan het stoppen van iemand die al crimineel bezig is; zand in de molen strooien. Stel, een man ronselt via Hyves meisjes die hij voor hem in de seksindustrie laat werken. Je weet wie het is, maar je kunt niets beginnen omdat je geen belastende verklaringen van de meisjes kunt krijgen; ze zijn bang. Lastige situatie, want de boef pakken gaat dus niet. Om te zorgen dat de beste man niet nog meer slachtoffers maakt, kun je ervoor kiezen hem publiekelijk aan de digitale schandpaal te nagelen, bijv. via datzelfde Hyves, door meisjes voor hem te waarschuwen. Een tactiek die ook wel ‘naming and shaming‘ wordt genoemd. Het mag duidelijk zijn dat deze manier van het inzetten van sociale media voor de politie vrij extreem is, gezien het recht op privacy, en het is op de beschreven manier dan ook tot nu toe in Nederland nog niet toegepast. Maar voor sommige sites als GeenStijl is deze werkwijze de gewoonste zaak van de wereld; de politie zoekt een vieze man en de GeenStijl-ers zullen dat zaakje weleens oplossen! De politie in Engeland en Amerika is minder terughoudend dan de Nederlandse politie en past men deze werkwijze wel regelmatig toe, bijvoorbeeld bij pedofielen. In die landen geldt dus: eens een crimineel, altijd een crimineel. Alhoewel daar ook veel discussie over is, bijvoorbeeld over beschonken bestuurders en hun recht op privacy.

Doel: tegenhouden of stoppen van criminele activiteiten door individuele daders
Middelen: het hele internet, als er maar een ontvangend publiek is
Voorbeelden: geen uit Nederland, wel voorbeelden in het buitenland, zoals in Exeter, Londen en Los Angeles

Eerst doel, dan middel

Al met al is er veel dat de politie kan doen met sociale media om het werk te helpen en de misdaad te bestrijden, al is het in de meeste van bovenstaande manieren indirect. Het belangrijkste is dat je eerst moet bedenken welk doel je wil bereiken bij welke doelgroep en vervolgens bedenkt welke middelenmix erbij past. Misschien is dat Twitter of Facebook, misschien is dat een ordinair 1.0-buurtonderzoek.

Welke mogelijkheden om de misdaad bestrijden met sociale media ben ik vergeten? Of vind je dat één van de bovengenoemde juist geen goed idee is voor de politie? Geef hieronder dan je reactie.

Deze blogpost is geïnspireerd op een artikel op Mashable over wetshandhavers en sociale media.
Foto geleend van Kreg.Steppe

http://www.youtube.com/watch?v=6MOvB7OXJXQ

Via het blog van Krispijn op Ambtenaar 2.0.