Soms is het goed om een tegengeluid te horen. Als je alleen maar positieve verhalen hoort en leest over de inzet van sociale media in je organisatie… zó eenzijdig! Er móeten toch ook wel nadelen zijn? De man in het onderstaande filmpje heeft ze ontdekt: de tien redenen om sociale media in je organisatie te verbieden. Werkgevers, opgelet!
Via het blog van Krispijn op Ambtenaar 2.0.
Posted: augustus 6th, 2010 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 7
Het blijft een lastige combinatie: innovatie en bezuinigingen. Het lijkt of de twee tegenover elkaar staan. Dat je moet kiezen tussen beide. Ga je bezuinigen? Dan maar niet meer innoveren, da’s toch extra. Er bestaat zoiets als anticyclisch investeren dat inhoudt dat je in slechte tijden júist moet investeren, moet innoveren. Daarmee kom je de crisis beter door en sta je erna sterker dan je concurrenten.
En toch gaat dat het logische verstand van veel managers te boven. Ik maak het nu aan den lijve mee; een manager moet terug in formatie en bekijkt zijn core business. Dat blijkt opsporen te zijn, boeven vangen. Iemand die als katalysator (zijn woorden!) binnen deze afdeling functioneert en probeert op allerlei manieren internet tussen de oren te krijgen van de rechercheurs, wordt dan al snel als extra gezien. En extra moet eraf in tijden van bezuinigingen. Ergens begrijp ik de redenering, maar ergens ook weer niet. Ik kan als adviseur digitale media geen boeven opsporen, maar kan de rechercheurs daarin wél faciliteren door ze de Wondere Digitale Wereld te laten ontdekken. Bijvoorbeeld via de cursus 23 OpsporingsDingen. En dat is echt nog maar één voorbeeld. Een begin. Een basis. Die zoveel collega’s nog ontberen, blijkt, nu we al bijna aan het einde zijn van de eerste (en enige?) ronde van de cursus. De gedachte is dat de rechercheurs met deze nieuwe kennis hun recherchewerk kunnen verrijken, waardoor dit uiteindelijk misschien wel leidt tot meer efficiëntie en effectiviteit. Slimmer opsporen dus. Precies ook één van de uitgangspunten van deze manager.
Een aanvullend argument dat ik hoorde voor het schrappen van mijn functie: de jeugd van nu hééft internet al tussen de oren, weet de weg op internet. Mijn ervaring met deze jeugd is dat zij zich maar beperkt begeven op het web en vooral MSN, Hyves en dergelijke favorieten zijn. Dat ze meer handigheid hebben met internet dan oudere collega’s, wil niet zeggen dat ze hun weg daarop goed weten te vinden. En dat ze het in hun werk kunnen toepassen. Ze missen vaak mediawijsheid. Bovendien duurt het nog járen voordat de met internet opgegroeide jeugd de oudere generaties vervangen heeft op de werkvloer. Ik hoor het graag als iemand daar anders over denkt!
Na twee jaar in een tijdelijke, innovatieve functie te hebben gewerkt, is mij wel duidelijk geworden dat innovatie in magere jaren moeilijk te bestendigen is. Wat mijn specialisme tot een zeer crisisgevoelige maakt! Een constatering waar ik het voorlopig even mee moet doen, evenals mijn lezers.
Foto geleend van LShave.
Posted: juni 11th, 2010 under Algemeen, Politie 2.0.
Comments: 1
Nieuw is anders. Anders kan eng zijn. Het roept allerlei beelden op bij sommige mensen. Beelden van beren die op de weg staan. Of ze er nou echt zijn of niet. Ze worden gezien door die mensen en daardoor durven ze niet verder te lopen. Ze durven geen nieuwe dingen te doen. Een mooie uitdaging voor mensen die het gebruik van sociale media willen stimuleren!
Het gebruik van sociale media is voor veel bedrijven nieuw. Ze zijn nog in de ontdek- en experimenteerfase; welke kanalen hebben welke effecten op welke doelgroepen? Nieuwigheden worden altijd als eerste door de jeugd ontdekt. Of toch niet? Zo blijkt Twitter nog helemaal niet zo erg bewoond te worden door jongeren als je misschien zou denken. Maar het is dus uitproberen om erachter te komen wat je precies kunt bereiken door sociale toepassingen op internet in te zetten. Je kunt dus van te voren niet goed zeggen wat er gaat gebeuren. En dat geeft onzekerheid.
Anderen vinden het juist spannend en staan te springen om het uit te proberen. Noem het een experiment, en je kunt al gauw akkoord krijgen van het management. Ze hoeven er zelf namelijk niets voor te doen en zien later wel of borging aan de orde is. Een experiment van enkelen is gedoemd te mislukken als je vervolgens geen breed draagvlak creëert onder alle betrokkenen. Je kunt ze nooit genoeg betrekken, blijkt in de praktijk. En daarbij is het niet van belang hoe geweldig het idee is of hoeveel behoefte je doelgroep eraan heeft; bezwaren zijn er toch. Betrokkenen moeten hun bezwaren kunnen uiten, de beren op de weg kunnen benoemen. Dan is het vervolgens de kunst om die beren zoveel mogelijk te laten verdwijnen. Bijvoorbeeld door het aandragen van goede argumenten en oplossingen voor mogelijke problemen, al blijft de emotionele kant lastig. Op een gegeven moment is de weg open voor 
vooruitgang, voor nieuwe dingen. Dan kun je ook hen meenemen in die verandering. Uiteindelijk een kwestie van een lange adem; steun van het management hierin is ook van belang. En in het geval van sociale media gaat het hier ook wel om een cultuuromslag, want het gaat toch om een wezenlijk andere manier van werken. Opeens een dialoog aangaan met mensen in plaats van alleen je boodschap zenden. Dat is een hele omschakeling!
Internet is bij uitstek een communicatiemiddel. De afdeling die daarover gaat, wordt dus vaak bij internetexperimenten betrokken. Afdelingen communicatie waren tot voor kort altijd sturend in alle externe en een groot deel van de interne communicatie in een organisatie. Met de nieuwe democratie/anarchie op internet maakt iedereen zelf de dienst uit. Vrijheid, blijheid! Communicatie verliest de regie op haar vak. Het enige wat rest is faciliteren, stimuleren en ondersteunen/adviseren. Dat is alsnog een mooie rol, al is de wat minder leuke kant daaraan misschien het opruimen van de rommel die de niet-communicatieprofessionals maken op internet. Ik kan me voorstellen dat dat niet is waar je op ingetekend had. Maar ja, de wereld verandert en je helpt jezelf door met die wereld mee te veranderen en je nieuwe rol goed in te vullen.
Als ontdekker van nut en noodzaak van sociale media ben je dus vooral een veranderaar die het eeuwenoude spel van veranderen moet spelen om dingen gedaan te krijgen. Spontaan moest ik weer denken aan dat plaatje dat ik twee jaar geleden erg sprekend vond en nu weer erg van toepassing; de ondertitel is ‘50 reasons not to change‘. Sommige dingen veranderen niet… 
Inspiratie voor deze blogpost heb ik mede te danken aan de input van leden van het Doeners 2.0-netwerk: professionals die binnen de overheid nieuwe dingen doen en allemaal met beren te maken hebben.
Foto’s geleend van Genista, Intersection Consulting en Syvanen.
Posted: april 29th, 2010 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 4
Vertegenwoordigers van vier politiekorpsen bespraken onlangs de uitkomsten van de analyse van berichten over de politie gedurende twee weken, een experiment. Dit leverde interessante resultaten op! Op hoofdlijnen volgt hier een beschrijving van de resultaten en het vervolg.
Eerder schreef ik al over het voornemen internet te monitoren en gaf ik later nog een paar praktische voorbeelden van de politie in het nieuws. Nu dus de uitkomsten en het vervolg. We hadden ons tot doel gesteld informatie te verzamelen om te bepalen of webcare van toegevoegde waarde is voor politie Nederland en zo ja, hoe. De vraag was welke informatie we zouden kunnen verzamelen en wat je er eventueel mee had kunnen doen. In totaal werd op 15 dagen internet gemonitord op vier trefwoorden: politie, agent of skouto, wijkagent en korpschef. Per dag bleek de monitoring gemiddeld 35 in enige mate interessante reacties op te leveren.
En dan is de vraag, wat zijn dan die ‘in enige mate interessante reacties’? Het bleek om een aantal categorieën reacties te gaan:
Bij nieuws- en persberichten is het duidelijk dat je er niets mee hoeft te doen. Er wordt geen reactie verwacht. Van een aantal andere categorieën is veel duidelijker dat je er iets mee zou kunnen doen. Bijvoorbeeld:
Als je deze acties zou uitvoeren, betekent dat ook iets voor je organisatie; begin je eenmaal met reageren, dan verwachten mensen dat je dat de keren erna ook doet. Je kunt er niet opeens mee stoppen. Andere afdelingen moeten soms ook iets met de berichten, bijvoorbeeld als er waardevolle getuigeninformatie wordt gegeven. Of als een proces binnen de dienstverlening aangepast moet worden. Overigens bleek ook dat niet alle berichten zich voor een reactie van de politie lenen.
Webcare kost tijd. Heel veel tijd. Dat is ook een resultaat van dit experiment. En dat terwijl je niet precies weet wat het oplevert, nu of op de lange termijn. ‘Luisteren’ naar wat er speelt is desondanks ook al nuttig. Ga je wel actief iets doen wat je 
webcare zou kunnen noemen, dan kan dit een bijdrage leveren aan het verbeteren van de dienstverlening, het kan de opsporing helpen, gedragsverandering veroorzaken en de tevredenheid van burgers verhogen. Maar dan moet er wel geïnvesteerd worden in menskracht en daadkracht. De vraag is hoe de hoofden communicatie van politie Nederland daarover denken. Misschien zien ze het wel zitten om bovenregionale webcareteams (dat zijn er dan 6) in te richten, of ook een landelijk team. Je hebt namelijk berichten die op jouw korps betrekking hebben maar net zo goed ook berichten die slaan op de hele politieorganisatie.
Mijn mening? Ik denk dat er genoeg kansen voor het grijpen liggen en dat we webcare mogelijk moeten maken.
Foto geleend van Jacob Whittaker.
Posted: maart 22nd, 2010 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: none
Een unieke crowdsourcing-actie van ambtenaren; roep dat je een dag organiseert voor de ‘ambtenaar 2.0′ en vraag mensen zich te melden als ze eraan willen bijdragen. Alles pro bono uiteraard. Resultaat: binnen enkele weken een overvol programma en een wachtlijst voor bezoekers! Het congres was dus al bij voorbaat een succes. En wie wil daar nou niet een steentje aan bijdragen?
Ook ik deed, net als enkele andere politiecollega’s, een duit in het zakje en zegde toe iets te vertellen over de cursus 23 Dingen. Niet zozeer om mensen te overtuigen de cursus te gaan volgen maar om ze te overtuigen zélf met de cursus aan de slag te gaan in hún organisatie. 23 puntjepuntjeDingen dus. Net als dat ik er 23 
PolitieDingen van gemaakt heb en nu bezig ben met 23 OpsporingsDingen. Mijn inschatting was namelijk dat de mensen die op deze dag af zouden komen, vooral mensen zouden zijn die zelf al ’2.0-minded’ zijn. Zij hebben dus niet zozeer die cursus voor zichzelf nodig, maar juist wel voor hun organisatie! En mijn aanname bleek heel aardig te kloppen; er werd wat afgetwitterd, gefotografeerd en gefilmd!
Ik had een plekje op het Open Podium gekregen, een hoekje in een grote zaal waar ook bedrijven hun diensten presenteerden en zogenoemde Pecha Kucha-presentaties plaatsvonden. Je raadt het al, het was een beetje rommelig en rumoerig. In de ochtend kozen ook nog veel mensen voor het volgen van een workshop in plaats van een kort praatje op het Open Podium. Kortom, het was rustig tijdens mijn presentatie (zie onderaan)! Later kwam ik nog wel mensen tegen die zeiden het jammer te vinden mijn verhaal gemist te hebben; er was ook zoveel keuze in workshops en andere zaken! Toen heb ik ter plekke nog maar even het verhaal verteld! Ik was niet eens echt origineel meer met mijn gebruik van Prezi in plaats van Powerpoint. Jammer hoor .
‘s Middags liep ik rond als conducteur, in een beeldig oranje hesje met bijpassend spoorwegenpetje. De bedoeling was de bezoekers te helpen die vragen hadden. Die bleken er nauwelijks te zijn, dus hielp ik de workshopleiders er maar aan herinneren dat ze bijna moesten stoppen. Toch nog nuttig. Aan het einde van de dag werd de Overheidsorganisatie 2.0 van het jaar uitgekozen; dat werd de gemeente Amsterdam!
Het was een waardevolle dag voor het opdoen van contacten en inspiratie krijgen voor eigen projecten (bekijk het verslag!). Ik hoop dat het volgend jaar weer gaat lukken deze dag van de grond te krijgen en dat ik dat dan ook weer mag meemaken als (politie)ambtenaar! En wie weet behoort een Dag van de Politieambtenaar 2.0 ook nog wel tot de mogelijkheden…
Posted: februari 28th, 2010 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: none
Eerder schreef ik over de hoeveelheid berichten die op internet te vinden zijn van en over de politie. Van de laatste categorie is een aanzienlijk deel negatief. Maar soms verschijnt er ook weleens een positief verhaal. Een voorbeeld van beide. Van de website GeenStijl. De schrijvers van deze site laten zich vaak kritisch uit over de politie, en ik kan ze niet altijd ongelijk geven.
Kijk maar eens naar deze opname voor GeenStijl-tv, waarin presentator Rutger probeert een ‘ flitsagentje’ te interviewen.
Eerlijk is eerlijk, hier gaan mijn tenen spontaan van krommen.
Dat gevoel had ik ook bij het volgende filmpje, maar met een andere reden: de meneer die hier aan de kant gezet is, gelooft heilig in verschillende rechten voor verschillende soorten mensen. Uiteraard heeft hij er méér dan het gewone plebs. Óf deze meneer meent het echt want hij heeft toestemming tot uitzending gegeven, met hem herkenbaar in beeld. Óf het filmpje is een hoax, in scene gezet. Dat zou natuurlijk ook zomaar kunnen. Maar dan nog, er zijn vast mensen in Nederland die er inderdaad zo over denken:
Tegenwoordig weten communicatie-afdelingen van de politie: als je op GeenStijl komt, heb je het óf heel fout, óf juist heel goed gedaan. En dat laatste komt zo af en toe ook wel voor. Zo kwamen de Twitter-activiteiten van Politie Utrecht onlangs in het vizier. Een aantal tweets waren aan inwoners uit Zeist gestuurd met de vraag of zij informatie over de zaak van de in brand gestoken vrouw hadden. Een zaak die ook op de landelijke opsporingssite politieonderzoeken.nl is gezet. Eén van die twitteraars was @trilhomo en dat is natuurlijk tamelijk hilarisch. Dat was dan ook de aanleiding van het bericht op GeenStijl. Behalve hilariteit uitte GS ook lof voor de innovatieve werkwijze van de politie. Een werkwijze die we als het aan mij ligt steeds verder zullen uitbreiden!
Volgende week het vervolg op Politie in beeld. Dan zijn de bij het onderwerp webcare betrokken collega’s bijeen geweest.
Posted: februari 13th, 2010 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 5
Met een groepje collega’s uit het land onderzoek ik het onderwerp webcare. Of en hoe dit voor de politie zou kunnen werken. Op het Politiecommunicatiecongres 17 november jl. zei ik daar al iets over. Om erachter te komen óf er berichten op internet zijn waar ‘we’ als politie iets mee zouden moeten doen (bijvoorbeeld: reageren!) en welk soort berichten dit dan zijn, hebben we afgesproken ieder een paar dagen internet te monitoren.
Ik had al wel een idee van; er wordt veel geschreven over de politie en veel is negatief. En zeer regelmatig verschijnen er filmpjes die niet al te best zijn voor ons imago. Maar wat moet je daar nou mee? Overal op reageren? Ik denk het niet. Om twee redenen.
Ten eerste blijken veel discussies niet de moeite waard om een zinvolle reactie toe te voegen; bijvoorbeeld als de discussie niet over de inhoud (van het werk, van een probleem) gaat. Of dat het überhaupt geen discussie is maar een scheldpartij. Het levert dan niets op om te proberen de discussie te beïnvloeden. Er zijn collega’s die een anti-politie-Hyves het liefst van 
internet zien verdwijnen. Maar waarom? Mensen hebben toch het recht hun mening te verkondigen? En ja, ik begrijp ook dat het niet leuk is om het vak waar je trots op bent zo door de mangel gehaald te zien worden. Dat is het lot van een rechtshandhaver.
Ten tweede is het ondoenlijk om overal op te reageren: het monitoren hield in dat ik drie dagen lang op de termen politie-agent-wijkagent-korpschef zocht. Ik zocht voornamelijk Twitter en blogs af (volgens afspraak met search.twitter.com, Twingly en Google Alerts). Het kostte heel, heel veel tijd om dit alles te filteren tot een aantal berichten waarvan ik dacht dat ze interessant genoeg waren om door te geven aan een bepaalde afdeling of om op te reageren. Dat waren dan bijvoorbeeld vragen, klachten of onjuiste informatie. Ik gok dat het ongeveer 5-10% is, waarbij ik dan wel de vele vele nieuwsberichten meetel die ook op Twitter verschijnen. Dat is nog eens wat anders dan alle tweets verzamelen die over bibliotheken/mediatheken worden geschreven!
Over een paar weken komt het groepje collega’s weer bij elkaar om de resultaten van deze monitorproef te bespreken. Wanneer vinden wij nu dat webcare nodig is? En voor wie zou dat een taak moeten zijn? De centralisten die alle 0900-8844-telefoontjes aannemen? De afdeling Communicatie? De landelijke woordvoering? Decentraal bij elk korps? Of een combinatie van dit alles? Ik ben er nog niet uit. Jij?
Foto geleend van Jacob Whittaker.
Posted: februari 5th, 2010 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: none
Het verslag achteraf; dinsdag 17 november was het jaarlijkse politiecommunicatiecongres waar ik mede de workshop over nieuwe media verzorgde. Drie keer mochten we ons verhaal doen voor zo’n 50 man/vrouw per keer. De dag vóór het congres stelde ik op dit blog een paar vragen waarop ik hoopte antwoord te krijgen. Deze zal ik hieronder voor zover mogelijk beantwoorden.
Ja en nee. Natuurlijk hadden we ook collega’s in ons publiek zitten die al veel van nieuwe media en de mogelijke toepassingen wisten. Maar in het algemeen kregen we te horen dat het veel was wat we vertelden. Die inschatting hadden we van te voren al gemaakt en vandaar dat de stembriefjes (groen voor ja, rood voor nee!) tegelijk ook informatieve flyers waren waarop stond waar je terecht kan voor meer informatie.
Ik denk wel dat veel collega’s onder de indruk waren van de praktijkvoorbeelden en na afloop werden we dan ook aangesproken door enthousiastelingen die zelf aan de slag wilden.
Doordat wij goede praktijkvoorbeelden konden geven van het gebruik van digitale media, werd het voor ons publiek direct zichtbaar wat zij zelf konden doen. Het gaat immers bijna altijd om gratis tools die ter beschikking staan van iedereen. Ook mijn verhaal over webcare, het op internet vertellen wat je doet en waarom, dat dat het vertrouwen van de burger wekt en zo ook de betrokkenheid, kon wel op steun rekenen. Alhoewel niet iedereen het ermee eens was dat webcare een zinvolle tijdsbesteding is. Ik ben van mening dat we dat centraal moeten organiseren, als er dan toch een landelijk politiedienstencentrum (meer ondersteunende taken centraal organiseren) komt!
Hier is niet heel duidelijk een antwoord op te geven; de meningen zijn hierover verdeeld. Wat haal je op je hals qua werk als je gaat interacteren met de burger en gaat er dan niet een enorme beerput open? Maar sommigen zagen de kansen wel in, het doelgroepgericht communiceren met burgers om bijvoorbeeld opsporingsinformatie te verkrijgen.
Een gevoelig maar goed punt maakte iemand uit het publiek door te zeggen dat interactie leuk en aardig is en dat we met webcare stinkend ons best kunnen doen om transparant te zijn en ons imago te verbeteren. Maar het is ook een feit dat de agent op straat voor een groot deel ons imago bepaalt. Dat is namelijk wat de burger ziet. Daarin zou je dus ook iets moeten ondernemen, om GeenStijl-taferelen te voorkomen. Dit alles betekent dus dat het zeker niet een taak voor alleen de afdeling Communicatie is!
Gezien de vele reacties uit het publiek tijdens onze workshop, kan ik concluderen dat het onderwerp in elk geval leeft en dat er kritisch over nagedacht wordt. Dat lijkt mij een positieve ontwikkeling en ik hoop dat de verschillende korpsen elkaar daar ook steeds beter in weten te vinden. Renate, Ed en Arjan, bedankt voor de samenwerking in deze workshop!
Wil je weten waar we het in de workshop over hebben gehad, bekijk dan de presentatie online!
Lees deel 1 van deze blogpost!
Foto geleend van discoverblackheritage.
Posted: november 20th, 2009 under Politie 2.0.
Comments: 2
Het jaarlijkse congres voor communicatiemedewerkers van de politie: dat vindt dinsdag 17 november 2009 plaats in De Fabrique in Maarssen. Het onderwerp is ‘bouwen aan het nieuwe werken’ en ik mag de workshop over nieuwe media verzorgen! Mooie eer, die ik zal delen met drie collega’s van andere korpsen: Renate, Ed en Arjan. Ik ben zeer benieuwd hoe de veranderende wereld, geïllustreerd door het Did you know 4.0-filmpje gaat vallen en wat ze vinden van webcare; het als organisatie online actief zijn en communiceren met je doelgroep, vertellen wat je doet en waarom. Dat zijn de onderwerpen waar ik iets over zal vertellen! De anderen zullen ingaan op YouTube, Twitter, Ning, mediawatching, gadgets en meer… Ik denk dat ik morgen antwoord krijg op de volgende vragen:
We hebben ons verhaal in een presentatie op prezi.com gegoten; daar heb ik nu voor het eerst mee gewerkt en alhoewel het even wennen was, vind ik het nu een heel mooi en handig systeem! Is weer eens wat anders dan het ietwat afgezaagde Powerpoint.
Lees deel 2! 
Foto geleend van De Fabrique
Posted: november 16th, 2009 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 4
Het is zo gemakkelijk… zeker als je kunt goochelen!
Via Dutch Cowboys.
Posted: november 7th, 2009 under Algemeen, Politie 2.0.
Comments: 2
