Op het symposium van Infopunt Veiligheid (18 april 2012), ‘sociale media: mythes en dilemma’s‘, kregen we een filmpje te zien, een korte lezing van Mark Deuze, hoogleraar communicatiewetenschap op o.a. de universiteit van Indiana (Verenigde Staten). De lezing gaat over het leven in media anno 2012. De digitale media zijn er nu bij gekomen als middelen voor communicatie, of we dat persoonlijk nu positief of negatief ervaren. Ik vond het zo inspirerend dat ik het hierbij ook met jullie deel. Volg hem ook op Twitter!

Foto geleend van Amenlu – Ani Mendez

Posted: april 19th, 2012 under Sociale media.
Comments: 5

Volgens de nieuwe directeur van de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD), Rob Bertholee, weet de samenleving te weinig van het werk van deze organisatie. Dat zou best eens waar kunnen zijn, want er zijn bijna geen geheimzinniger organisaties te bedenken! En dus komt de AIVD in actie en begint een Twitter-account. Ik waardeer de gedachte en daarom schrijf ik dan ook hierbij een welgemeend advies: ga écht communiceren!

Onbekend maakt onbemind

Nu.nl, de NRC (artikel te lezen via site AIVD, of rechtstreeks (578 kb)) en radio 1 kregen de kans om de nieuwe directeur te interviewen nu hij de eerste honderd dagen erop heeft zitten. Bertholee vraagt zich af of de samenleving realiseert hoe noodzakelijk de AIVD is en hij wil daarom meer transparantie. Best interessante uitspraken voor een ‘spionnenorganisatie’, die toch heel veel zaken niet naar buiten mag brengen om geen mensen of onderzoeken in gevaar te brengen.

AIVD op Twitter

Het interview zelf is op zich een leuke eerste stap in de richting van meer transparantie. En er is ook een Twitter-account. Bertholee geeft zelf aan dat hij nog niet zo goed weet wat ze daarop kunnen melden en dat het (intern) nog een moeilijk proces is. Geheimhouding zit in de genen van de medewerkers.. maar toch heeft iemand daar bedacht dat ze alvast moeten starten. Drie hele tweets zijn de ether in gestuurd. In de allereerste staat dat contact opnemen via Twitter niet mogelijk is. Euh, pardon? Waarom ga je dan twitteren? Op de site van de AIVD vind ik tweemaal een groot Twitter-logo en een ‘volg ons op Twitter’. Op een aparte pagina wordt nog verder toegelicht dat het account bedoeld is om nieuws te verspreiden. Een soort veredelde RSS-feed dus. Veel organisaties zijn er allang achter dat Twitter daar niet voor bedoeld is… Kortom, tijd voor een welgemeend advies aan (de communicatieafdeling van) de AIVD.

Advies

Je bent een geheimzinnige organisatie maar wil toch wat stapjes naar buiten doen, meer vertellen over wat je doet. Om credits op te bouwen bij het publiek, om ze te betrekken bij de veiligheid in de samenleving (hé, dit komt me bekend voor..) en om het imago wat op te poetsen. Ik snap dat je niet alles naar buiten kunt brengen. Maar bedenk dan eerst eens wat je wél kunt zeggen. En waarover je vragen kunt beantwoorden. Als je dat weet, dan kun je prima ook vragen via sociale media als Twitter beantwoorden. Het publiek zal het waarderen. Bij de politie kunnen we ook niet altijd op alle vragen van mensen antwoord geven, maar dát is ook een antwoord. En ga ondertussen intern aan de slag met bewustwording; de gevaren en risico’s van internet en sociale media zullen bij de medewerkers goed bekend zijn, maar zien ze ook alle kansen en mogelijkheden? Is een cursus 23AIVDdingen misschien een idee?

Iemand nog andere ideeën/adviezen voor de AIVD?

Plaatje geleend van occularinvasion.

Posted: maart 25th, 2012 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 4

Soms gebeurt het je; je leest een boek (in dit geval: non-fictie), bent aangeland bij het hoofdstuk ‘verklarende modellen’ en denkt: aha! Dat is het! Puzzelstukjes vallen op hun plek. Een fijn gevoel en een goede  reden om het te delen. Als je weet waarom iets is zoals het is, ben je een stap dichter bij de verandering naar iets anders. Van reputatie- naar relatiemanagement.

Risico- en crisiscommunicatie

Je zult wel denken, wat een bijzonder boek is dat dan dat ik een aha-erlebnis ervaar?! Het gaat om het boek Risico- en crisiscommunicatie van Regtvoort en Siepel. Uit 2009. Te leen van een collega die Integrale Veiligheidskunde studeert. Leek me een nuttig boek, gezien mijn huidige werkgever: de politie.

De theorie

Maar waar gaat het dan om? Kom maar op met die theorie! De titel van dit blog verraadt waar het me om gaat: relatiemanagement. En nee, het is niet nieuw en innovatief, maar de manier waarop het werd uitgelegd, deed bij mij een kwartje vallen. Volgens de schrijvers van het boek heb je twee uitgangspunten bij (externe) communicatie: die van reputatiemanagement en die van relatiemanagement. Twee benaderingen van waaruit je als (communicatie)mens handelt. Daarbij geldt dat het relatiedenken geëvolueerd is uit het reputatiedenken, dus niet dat het twee totaal tegenovergestelde benaderingen zijn. Mijn stelling: in het huidige tijdperk overleef je het niet zonder te werken vanuit relatiemanagement.

Oud- versus nieuwdenken

In het boek staat een mooi schema met daarin alle kenmerken van deze twee benaderingen. Denk je vanuit de reputatie, dan ga je uit van beïnvloeding van het klassieke drietal kennis-houding-gedrag; je handelt van binnen naar buiten; communicatie is eenrichtingsverkeer; je wilt regie houden en de ander overtuigen. Een goede reputatie is hierbij de belangrijkste voorwaarde voor effectieve communicatie.

Denk je vanuit de relatie dan gaat het je om uitwisselen, tweerichtingsverkeer op basis van gelijkwaardigheid, dialoog, afstemmen. Tot zover nog niets nieuws onder de zon. Gewoon het oude denken van het pre-internettijdperk versus het nieuwe denken van nu. Is je insteek de relatie, dan zie je degene met wie je communiceert (klanten, burgers) als volwaardige gesprekspartners en niet als passieve wezens.. hier is dus een goede relatie juist de belangrijkste voorwaarde voor effectieve communicatie.

De praktijk

De schrijvers van het boek geven aan dat zij nadrukkelijk kiezen voor de relatiebenadering, omdat het bij risico- en crisiscommunicatie gaat om relatie-instrumenten. Nu kun je in theorie wel ergens voor kiezen, in de praktijk werkt het anders. In de praktijk heb je met beide benaderingen te maken. Elke willekeurige communicatieafdeling zal ze hebben: zij die voor de reputatie gaan en zij die de relatie als belangrijkste uitgangspunt zien. En dat zal zo nu en dan weleens botsen.

De reputatiedenker bouwt op zorgvuldige wijze de reputatie van het bedrijf op en weet dat deze te voet komt en te paard gaat. Is daar dus heel erg zuinig op. Je kunt je voorstellen dat deze reputatiedenker bijvoorbeeld niet blij is met uitingen op sociale media van medewerkers; die zijn ongecontroleerd en zouden in theorie de reputatie kunnen schaden.

De relatiedenker is veel meer bezig met het opbouwen van een goede relatie met klanten/burgers die langer houdbaar lijkt te zijn dan een goede reputatie. Daarvoor moet deze relatiedenker transparant zijn, fouten toegeven en antwoorden geven, ook op vragen die niet leuk zijn. Want het gaat immers om de dialoog, het gaat om het opbouwen van vertrouwen en betrokkenheid.

Relatiedenken dus

Het mag duidelijk zijn dat mijn uitgangspunt die van het relatiedenken is en dat ik er van overtuigd ben dat dit in het huidige internettijdperk een goed uitgangspunt is om je organisatie verder te krijgen. Oók overheidsorganisaties, die het niet direct in hun omzet voelen als klanten ontevreden zijn. Mensen anders laten denken (veranderen) is lastig; succesverhalen van de andere denkwijze (er komen er steeds meer!) helpen wel, maar het zal voornamelijk een kwestie van tijd zijn voordat iedereen het inziet: relatiemanagement is de sleutel tot succes voor organisaties.

Foto geleend van Jorrit/Mars.

Posted: januari 16th, 2012 under Sociale media.
Comments: 4

Zoveel mensen, zoveel wensen. En zoveel sociale netwerken om je op te begeven. Mensen maken gebruik van díe netwerken die hen aanspreken, waar zij meerwaarde in zien, die hen iets opleveren. En dat kan per persoon verschillen natuurlijk. Wanneer gebruik je welke sociale netwerk en wat zijn de kenmerken? Een tipje van mijn eigen sluier voor wat betreft de grote vier: Twitter, Facebook, Hyves en LinkedIn.

Twitter

Twitter is het medium waar ik op dit moment het meest gebruik van maak. Korte berichtgeving over waar ik mee bezig ben. Deels om mijn zakelijke netwerk te vertellen waar ik werkgerelateerd mee bezig ben en dat ook van hen te lezen, deels om ook mijzelf als persoon te laten zien. Sommige berichten op Twitter vind ik ook lezenswaardig voor mijn vrienden op Hyves en Facebook en die zet ik dan door, door #fb op te nemen in mijn tweet.

Twitter is handig om kennis op te doen in je vakgebied en kennis uit te wisselen. Als je dus een specifieke doelgroep hebt. Twitter is handig als je familie hebt die je op afstand een beetje willen kunnen volgen (mijn moeder doet dat). Twitter is handig omdat het snel, bondig en actueel is. Soms is het waarheidsgehalte wat laag op Twitter (zie bijvoorbeeld een bericht over de Londense rellen), een gevolg van de grote snelheid. Twitter is openbaar, iedereen kan alles van je lezen (of ze je nu volgen of niet) en dus moet je altijd twee keer nadenken voor je iets plaatst. Er zijn ook mensen die meerdere accounts hebben, elk met een andere doelgroep (soms wel vier!). Of die zowel een privé- als een werkaccount hebben. Een slotje op je account behoort ook tot de mogelijkheden, dan bepaal jij wie jou mag volgen. Deze optie vind ik persoonlijk voorbij gaan aan de doelstellingen van dit medium.

Facebook

Facebook is een sociaal netwerk met een geslotener karakter dan Twitter, al ligt de mate waarin natuurlijk aan de privacyinstellingen die je gekozen hebt. Bij mij staat het aardig dicht. Ik laat alleen vrienden, goede kennissen en heel nabije collega’s toe als vrienden. Ik plaats er soms zelf iets op, dat via Twitter binnenkomt of dat ik er handmatig op zet. Wat ik vooral op dit medium doe, is lezen wat anderen plaatsen en daarop reageren. Het heeft voor mij een beetje de plaats van Hyves ingenomen. Ik had het account overigens al een aantal jaren omdat mijn internationale vrienden het ook hadden, maar deed er nooit zoveel meer mee dan foto’s kijken.

Facebook is handig om vrienden te volgen en hen jou te laten volgen. De verbondenheid en intimiteit is groter dan op Twitter, doordat het geslotener is. Alhoewel dit een constant gevecht is met de instellingen die om de haverklap gewijzigd worden (zie voor een hulp hiermee Pepermunt.net). Er zijn ook mensen die Facebook juist wel werkgerelateerd gebruiken. Je kunt binnen Facebook aangeven naar welke groep je een bericht wil laten gaan: familie, vrienden en/of collega’s. En je kunt er zeer verslavende spelletjes doen. Daarvoor pas ik ook.

Hyves

Hyves heb ik sinds 2006, toentertijd aangemaakt omdat iedereen het had. Je kon je complete middelbareschooltijd erop terug vinden. Ik heb nooit veel met de www’s gedaan, maar liet af en toe wat krabbels achter en plaatste mijn blog door naar mijn profiel. Ik heb nog 73 vrienden over en ik laat het een sluimerend bestaan hebben. Het zit me niet in de weg en ik bereik er toch net weer andere mensen mee dan via Facebook en Twitter.

Ja, Facebook is inmiddels in aantal bezoekers een grotere speler dan Hyves. Maar niet in aantal accounts. Hyves is op dit moment bezig de strategie aan te passen, om niet de concurrentie met Facebook aan te gaan maar om een eigen, nieuwe weg in te slaan. Ik bekijk de veranderingen met enige interesse maar niet meer dan dat.

LinkedIn

De zakelijke variant van Facebook of Hyves, zo zou je LinkedIn kunnen zien. Ik heb een account, dat is up-to-date en heb inmiddels zo’n 180 connecties verzameld. Want op LinkedIn zijn het connecties, geen vrienden. En terecht! Ik laat in principe alleen connecties toe die ik ook echt minstens een keer in het echt ontmoet en gesproken heb. Als dat namelijk niet zo is, vind ik diegene niet in de categorie ‘connecties’ passen. Het moet een combinatie van online en offline zijn.

Op LinkedIn kun je de hele dag besteden aan het verzinnen van antwoorden op vragen van mensen (in het onderdeel Answers). Als iemand jouw antwoord dan goed waardeert is dat goed voor je status en kun je als expert op een bepaald gebied worden gezien. Goed voor als je wil laten zien wat je weet, bijvoorbeeld als je een andere baan zoekt. Ook binnen groepen vinden discussies plaats waar je aan deel kunt nemen. Dat is om één of andere manier niet iets waar ik me mee bezig houd. Misschien komt dat ooit nog.

Dit alles is de situatie nu, december 2011. Over een jaar kan mijn gebruik van sociale netwerken zomaar weer anders zijn. Misschien speelt Google+ dan een rol in mijn netwerkgebruik. Netwerken veranderen, mensen en hun behoeftes veranderen.

Heb ik in het bovenstaande nog belangrijke kenmerken of functionaliteiten gemist? Heb jij zelf een andere mix aan netwerken die je gebruikt? Laat het hieronder weten!

Posted: december 11th, 2011 under Sociale media.
Comments: none

In het septembernummer van 2011 van het blad Crimelink heb ik samen met René Leijen een artikel geschreven over de kloof die wij menen te zien tussen politie en samenleving op digitaal gebied. Op mijn blog nu een verkorte versie hiervan met een link naar het hele artikel in pdf-formaat.

Sinds 2000 ontwikkelen internet en sociale media zich even stormachtig als televisie een halve eeuw eerder. Ze hebben een vergelijkbare impact op de samenleving. De politie speelt daarop in. Met wisselend succes, want de kloof met de digitale samenleving moet nog worden gedicht.

Andere normen en waarden

Op internet heersen andere normen en waarden dan in de echte wereld; hiërarchie bestaat online alleen op basis van ervaring en authenticiteit. Openheid en eerlijkheid zijn de norm; hoeveel autoriteit je hebt, hangt af van de ervaring en dus van de kennis die je hebt. In de politiewereld geldt nog altijd de norm van hiërarchie, naar rang en functie. Dit is één van de oorzaken van de kloof tussen de digitale samenleving en de politie.

Internet is voor de samenleving een integraal onderdeel van het dagelijks leven. Dat betekent dat de samenleving online dezelfde verwachtingen heeft van de politie als offline. Daar kan de politie momenteel niet aan voldoen; veel van de digitale activiteiten van de politie bestaan uit het rechtstreeks kopiëren van fysieke taken naar het digitale. Dit gaat niet altijd goed, mede omdát de cultuur op internet anders is.

Onbekend maakt onbemind

Al sinds 1995 zet de politie stappen op internet, maar toch is internet voor veel politiemensen een vreemd fenomeen. De kansen die internet biedt worden onvoldoende benut, óók door politiemensen onder de veertig jaar. Een belangrijke oorzaak hiervoor is ICT; de werkstations op de meeste politiebureaus zijn niet toegerust om bepaalde websites te bezoeken of filmpjes te bekijken. Maar ook is er de angst onder dienders om sporen achter te laten. En misschien wel de angst om een zaak stuk te maken, angst om zelf gevonden te worden, angst voor de grote boze buitenwereld, angst om zaken los te laten? In elk geval maakt onbekend onbemind.

Experimenteren en leren

Wat de politie in de jaren ’90 op internet deed was vooral het zenden van informatie, zoals dat in die tijd gewoon was; in dit geval bijvoorbeeld preventie-informatie en persberichten. Alhoewel zelfs in 1998 al eens het publiek online om hulp werd gevraagd bij een moordzaak. In 2006 werd dat structureler opgepakt door middel van de site politieonderzoeken.nl. De politie zette hiermee een flinke stap om de vele mogelijkheden van internet beter te benutten. En het bleek het begin van een tijdperk van experimenteren en leren. Medio 2011 is het overduidelijk dat de inzet van sociale media de politie helpt om op grotere schaal met burgers te communiceren, om hen te betrekken bij hun eigen veiligheid en het veiligheidsgevoel te vergroten. Ook al is het nog een beperkt aantal mensen dat zich daar mee bezig houdt.

Nationale politie biedt kansen

Het moment lijkt nu aangebroken om alle nieuwe digitale werkwijzen in de bestaande structuren in te bedden. Steeds meer politiemedewerkers beseffen dat internet hen bij het werk kan helpen. Dat ze met die nieuwe media aan de slag móeten. Omdat het publiek dat van hen verwacht. Omdat de rest van de wereld niet ophoudt bij radio, tv, kranten en de telefoon. Hoog tijd dus om internet serieus te nemen en ermee aan de slag te gaan. Tijd om de kloof met de samenleving te dichten. De vorming van de nationale politie (zie een eerdere blog) is een goed moment om de traditionele politieorganisatie om te bouwen tot een toekomstbestendige, op de veranderde samenleving afgestemde moderne Nederlandse politie.

Het hele verhaal lezen? Download Crimelink – de digitale kloof tussen politie en samenleving (pdf, 153 kb)

De editie waarin dit artikel staat, heeft als thema sociale media bij misdaad en veiligheid. Wil je meer artikelen lezen, bestel dan het nummer via de site van Crimelink.

Foto geleend van maartenzam.

Posted: oktober 24th, 2011 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 4

De Nederlandse politie bestaat nog tot einde van 2011 uit 26 korpsen. 26 verschillende organisaties die doen alsof ze één zijn. Want dat is natuurlijk wel hoe het publiek ze ziet: één politie. We slagen er goed in dat beeld neer te zetten, maar in de praktijk werkt dat nogal eens anders en is het vaak ieder voor zich. Sociale media blijken in staat de eilandjes van bruggen te voorzien!

Beginfase sociale media

We zitten op dit moment nog in een ontdekstadium als het gaat om sociale media. Ze gaan natuurlijk al even mee, de sociale sites als Twitter, Hyves en Facebook (ik zit nu 4 jaar op Twitter, applaus voor mij..), maar als je kijkt naar hoe organisaties ermee omgaan, zijn ze nog erg aan het uitproberen en ontdekken dan pas wat je er eigenlijk aan hebt. Vele blogposts passeren de revue over ‘hoe meet ik de ROI (Return on Investment of het rendement) van inzet sociale media’. Men voelt aan dat het goed is om realtime interactie met klanten aan te gaan, om hen inspraak te geven, maar langetermijnresultaten kunnen nog niet of nauwelijks gegeven worden.

Politie probeert sociale media uit

Ook de politie zit veelal in een uitprobeerfase; wat werkt voor wie wel en wat niet? Het is inmiddels al heel duidelijk dat Twitter een goed medium is voor wijkagenten, die zo een extra en snel communicatiekanaal hebben om in contact te zijn met hun inwoners. Dat ging in 2009 als volgt; een wijkagent in Sassenheim begon uit zichzelf met Twitter, zag het licht. Hij stak zijn collega-wijkagent uit Voorhout aan en zij twee zijn de eerste wijkagenten online. Zij delen vervolgens hun kennis in het land op vele congressen en regionale bijeenkomsten. Want we hebben het gevoel elkaar te moeten helpen op dit nieuwe terrein!

Innovators delen kennis

De innovators van een aantal korpsen staan vervolgens op en zoeken elkaar op, op diezelfde congressen en bijeenkomsten. Delen kennis. Houden elkaar op de hoogte via Twitter, maar soms ook via mail of telefoon. Helpen elkaar waar het kan. Delen documenten, zodat we niet allemaal opnieuw het wiel aan het uitvinden zijn. We weten van elkaar wie waarmee bezig is. We weten elkaar te vinden. Voor ons is het minder/niet belangrijk wie het eerste ergens mee is of wie iets het beste doet. We weten dat we het samen móeten doen omdat het internet, nog minder dan de gewone wereld, geen onderscheid tussen regio’s maakt.

Bedankt!

Nu de politie zich opmaakt voor een grootse reorganisatie, namelijk naar 10 korpsen in plaats van 26, vindt op hoog niveau een hoop geschuif plaats. Ik kan alleen maar gissen welke belangen in het geschuif meespelen. In elk geval zie ik de eilandjescultuur voorlopig nog niet verdwijnen, met 10 regio’s gedijt dat vast ook goed. Maar ik vind het mooi dat er op het gebied van sociale media (en er zijn vast meer gebieden te noemen) een subcultuur van samenwerken en kennisdelen bestaat tussen de politiekorpsen! Het maakt dat ik mijn werk met veel plezier doe.

Bedankt: Henk, Patrick, Renate B, Renate E, Marco, René, Rodney, Marga, Danny, Petra, Jasper, Melanie, Boy, Ed, Jan, Lisette, Mario en alle anderen met wie ik regelmatig contact heb en die ook bijdragen aan het grotere geheel.

Wij weten meer dan ik!

Foto’s geleend van WorldIslandInfo.com en vistamommy.

Posted: juli 18th, 2011 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 24

Doorgaans veroudert alles op internet heel snel. Heb je een site uit 2006 (bijv. politieonderzoeken.nl) dan is het al gauw iets waar de honden geen brood meer van lusten. Ook wát je zegt, kan morgen alweer anders zijn, het gaat immers zo hard op het web! Ik nam laatst mijn oude blogberichten door om te kijken of alle links en filmpjes het nog doen en was blij verrast! Ik ontdekte dat een aantal blogposts uit 2008 nog prima van toepassing is op de digitale wereld anno 2011. Tijd dus om in deze blogpost terug te blikken op enkele zaken die ik toen schreef in het perspectief van nu.

Weg met web 2.0

In 2008 drukte ik me in het artikel ‘De nieuwe digitale wereld: web 2.0?‘ nog lief uit, maar nu kan ik die term niet meer horen: web 2.0. Het is zo nietszeggend. Het ís geen nieuwe versie van internet want internet is er gewoon en is in ontwikkeling. Voortdurend. Zonder ijkpunten zoals ‘web 2.0′ er een lijkt te zijn. Waar het om gaat is dat het door voortschrijdende ontwikkelingen steeds gemakkelijker is geworden voor steeds meer mensen om via internet te delen en samen te werken. Dat delen is niet van het internet van nu. Uit dit principe van delen is internet nu juist ontstaan, alweer wat jaartjes geleden. In de jaren zestig waren er bijvoorbeeld al universiteiten die kennis deelden door te ‘internetwerken’, alleen was dat toen veel te ingewikkeld voor de grote massa. Pas vanaf eind jaren negentig is een beetje op gang gekomen met blogs, wiki’s en sociale netwerken.

Bedrijven op internet

Inmiddels zit bijna iedereen in Nederland op internet. Behalve dan mijn oma van 86 en haar buren (6%). Ook veel bedrijven maken gebruik van internet, en wel om diverse redenen. In elk geval omdat ze inzien dat het belangrijk is ‘online te zijn’. In het artikel ‘Gebruiken organisaties Hyves en YouTube?‘ schrijf ik hierover. Veel bedrijven bleken het communicatiemiddel internet nog niet te gebruiken zoals het bedoeld is. En dat is anno 2011 voor het gros van de bedrijven nog niet veranderd. Steeds meer bedrijven en organisaties experimenteren wel met sociale media zoals Hyves, YouTube en Twitter, maar écht geslaagde voorbeelden zijn op één hand te tellen. We zijn nog zoekende. Wat levert het op als we sociaal gaan doen op Twitter? Hoeveel boeven vangt een wijkagent extra door een Hyves-account te hebben? Hoeveel opsporingszaken worden opgelost doordat burgers op YouTube de filmpjes bekijken en de dader herkennen? Zolang we nog geen antwoord hebben op deze vragen, lijkt het nog wel even te duren voordat internet net zo gewoon wordt als communicatiemiddel als folders, telefoonservice en nieuwsbrieven.

Profielensites

En weer terug naar de individuele internetter; in het artikel ‘Sociale netwerken onder de loep‘ uit september 2008 vertel ik over de kenmerken van profielensites, die een onderdeel zijn van sociale netwerken. Inmiddels is het aantal Nederlanders dat lid is van één of meerdere van deze sociale netwerken gestegen van 50 naar 72%. En het is echt niet zo dat iedereen massaal is overgestapt van Hyves (bijna 11 miljoen leden) naar Facebook (bijna 4 miljoen leden), maar de groei van Hyves is inmiddels wel minder groot dan de groei van Facebook in Nederland. Beiden groeien dus, mede vanwege het snel groeiende gebruik van mobiel internet, dat in 2010 al door 36% van de Nederlanders wordt gebruikt. Nieuwe netwerken komen en gaan, maar de meeste gaan vrij snel weer, zoals Districtworld waar ik in 2008 nog over schreef. Althans, het bestaat nog wel maar heb er nooit meer wat over gehoord.

Privacy

Ik heb het in het artikel ook over de privacy van je persoonsgegevens en dat je voorzichtig moet zijn met het invullen ervan. Dat blijkt voor bijvoorbeeld Facebook geen overbodige waarschuwing, want die gaat zeer onzorgvuldig om met je gegevens! En telkens weer die privacy-instellingen wijzigen zodat je zelf elke keer actief de boel weer moet dichtzetten. Het gebruikt reacties van vrienden op producten als reclamemiddel! Facebook is evil. Meer wil ik er niet over zeggen. Lezers, pas op met Facebook!

Mensen lijken vaak de toekomst te overschatten: “web 3.0 komt eraan!” en “het papierloze kantoor”. In de praktijk blijken ontwikkelingen langzamer te verlopen dan gedacht en zijn we in 2011 nog niet eens zoveel verder gekomen dan we in 2008 al waren. Voor mijn blog fijn, want dat betekent dat een aantal van mijn oudere posts nog steeds enige waarde heeft!

Foto’s geleend van John_Scone en _Max-B.

Posted: maart 22nd, 2011 under Sociale media.
Comments: 1

Regelmatige bezoekers van mijn blog weten het: ik ben een kattenliefhebber. En wat is er nou mooier dan dat te combineren met je andere passie, digitale media?! Niets! Daarom, drie ge-wel-di-ge filmpjes. Mooi voor op de vrijdagmiddag lijkt me zo.

Met dank aan @solangejacobsen voor de tips!

Posted: februari 18th, 2011 under Sociale media.
Comments: 5

Op 7 en 8 februari 2011 hielden collega @besmartie en ik een zestal workshops over sociale media voor collega’s die in de nieuw te vormen Divisie Bedrijfsvoering werken. Dat zijn dus politiecollega’s van zeer diverse pluimage; personeelsadviseurs, planners, financiële mannen en vrouwen, etc. En dus wel lastig om de workshop toe te spitsen op de doelgroep. Alhoewel, één ding hebben ze gemeen: het zijn collega’s die allemaal werken om ‘het blauw’ te ondersteunen. Zij zijn dus intern gericht. Dus kun je interne sociale media aanbieden om hun werk leuker en efficiënter te maken!

Ons verhaal bevatte naast feiten en voorbeelden een interactieve quiz, in de zin dat we met de aanwezigen in gesprek gingen over hun antwoorden. Ook gedurende de rest van het verhaal hadden we veel discussie met de zaal. Bijna alle sessies zat ons zaaltje vol! Conclusie: het onderwerp leeft! En ook: er zijn nog veel mensen die totaal geen meerwaarde zien in het gebruik van sociale media voor het werk. “Ik zie het nut van sociale media voor het werk totaal niet in, want ik werk alleen maar intern”, was een veelgehoorde kreet vooraf. Wij denken dat deze collega’s na ons verhaal op z’n minst een stuk genuanceerder zijn gaan denken!

Zo’n 100 collega’s hebben tijdens die twee dagen het verhaal gehoord. Ik ben benieuwd hoeveel nieuwe aanmeldingen op Yammer, Twitter en Politie 2.0 voorbij komen en hoeveel verzoeken bij ons binnenkomen!

Posted: februari 16th, 2011 under Politie 2.0, Sociale media.
Comments: 1

Met Valentijnsdag heb ik helemaal niets! Mooie bloemen, lieve kaartjes, chocola en gedichten zijn natuurlijk het hele jaar door welkom, daar hoef je geen speciale dag voor in het leven te roepen. Het volgende filmpje was een succes tijdens de workshops over sociale media op de bedrijfsvoeringsdagen van mijn werk, en wil die dus ook graag met jullie delen. Zie hier Valentijnsdag in de digitale wereld!

Met dank aan @nummer14, die mij op dit filmpje wees!

Foto geleend van Rdoke.

Posted: februari 14th, 2011 under Sociale media.
Comments: none